Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 1985 r., III ARN 24/84

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 1985 r., III ARN 24/84

Sentencja

1 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych w przedmiocie odmówienia wypłacenia odprawy w wysokości sześciomiesięcznego wynagrodzenia, przysługującego w związku ze zmianą pracy na skutek rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego PRL (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 1983 r. II SA 1529/83

2 uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę NSA w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

3 Rozważając charakter prawny uchwały nr 169 Rady Ministrów z dnia 17 sierpnia 1981 r. w sprawie dodatkowych świadczeń dla pracowników uspołecznionych zakładów pracy zmieniających pracę /M.P. nr 21 poz. 195 ze zm./ Sąd Najwyższy w uchwale Składu Siedmiu Sędziów z dnia 23 października 1982 r. III PZP 45/82 /OSNCP 1983 z. 2-3 poz. 20/ stwierdził, że uchwała ta ma charakter samoistnej, wobec czego nie może nakładać na niepaństwowe zakłady pracy obowiązków finansowych względem zwalnianych pracowników.

4 Uchwałą nr 20 z dnia 28 lutego 1983 r. Rada Ministrów zmieniła treść uchwały nr 169 w ten sposób, że obowiązkiem przyznawania i wypłacania świadczenia na rzecz zwalnianych pracowników obciążyła terenowe organy administracji państwowej stopnia wojewódzkiego, jako dysponentów środkami funduszu aktywizacji zawodowej.

5 Istota zagadnienia sprowadza się zatem do ustalenia, czy wprowadzone zmiany powodują, że par. 6 uchwały nr 169 Rady Ministrów uzyskał podstawę prawną o randze ustawowej skoro reguluje tryb przyznawania świadczeń z funduszu aktywizacji zawodowej, utworzonego na podstawie delegacji ustawowej z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 25 listopada 1970 r. - Prawo budżetowe /Dz.U. nr 29 poz. 244/, czy też odesłanie do Funduszu Aktywizacji Zawodowej ma jedynie charakter informacyjny, wskazujący źródło dochodów, z których świadczenia będą pokrywane.

6 Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 17 lutego 1984 r. w sprawie III AZP 12/83 /OSNCP 1984 z. 9 poz. 152/ stwierdził, że organ administracji państwowej załatwia sprawę o wypłatę odprawy przewidzianej w par. 6 uchwały nr 169 Rady Ministrów z dnia 17 sierpnia 1981 r. w sprawie dodatkowych świadczeń dla pracowników uspołecznionych zakładów pracy zmieniających pracę /M.P. nr 21 poz. 195 ze zm./ zmienionej uchwałą nr 20 Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1983 r. /M.P. nr 10 poz. 54/, przez wydanie decyzji podlegającej zaskarżaniu do sądu administracyjnego.

7 W uchwale tej Sąd Najwyższy odrzucił pogląd jakoby par. 6 uchwały nr 169 w znowelizowanym brzmieniu samodzielnie normował zasady materialnoprawne przyznawania przewidzianych nim świadczeń i przyjął, że odprawy są świadczeniami, do których uprawnienia wynikają pośrednio z przepisów, mających swą podstawę prawną w ustawie.