Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 1984 r., III ARN 22/84

wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 1984 r., III ARN 22/84

Tekst

TEZY

1 Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o zasadach prowadzenia na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne osoby prawne i fizyczne /Dz.U. nr 19 poz. 146/ zezwolenie na działalność gospodarczą może być cofnięte, gdy działalność ta jest prowadzona z naruszeniem przepisów prawa lub warunków ustalonych w zezwoleniu.

2 Przepis ten nie określa więc wiążąco sposobu rozstrzygnięcia, pozostawiając wybór następstwa prawnego organowi administracji właściwemu do cofnięcia zezwolenia.

3 Unormowanie to oznacza, że i ocena wagi naruszenia warunków zezwolenia została zastrzeżona organowi administracji, zatem decyzja wydana na podstawie przepisu art. 17 powołanej ustawy ma charakter tzw. decyzji uznaniowej.

Sentencja

4 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) Przedsiębiorstwa Polonijno-Zagranicznego (...) na decyzję Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 1983 r. II SA 848/83

5 uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę.

Uzasadnienie

6 Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale Składu Siedmiu Sędziów z dnia 23 października 1984 r. III AZP 9/83 tzw. decyzje uznaniowe podlegają kontroli sądowej w granicach zakreślonych przepisem art. 196 par. 1 Kpa, a więc pod kątem zgodności z prawem.

7 Kontrola sądowa nie może wkraczać w sferę decyzyjną zastrzeżoną organowi administracyjnemu.

8 Bezsporny w sprawie fakt naruszenia warunków zezwolenia przez prowadzenie działalności malowania na porcelanie, stanowił wystarczającą podstawę do przyjęcia, że organ administracji wydając zaskarżoną decyzję działał w granicach upoważnienia ustawowego, a tym samym, że decyzja ta jest legalna.