Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 1997 r., III AO 4/97

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 marca 1997 r., III AO 4/97

Tekst

TEZY

1 Stosownie do art. 57 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są prawomocne i tylko wymienione w tym przepisie organy /Minister Sprawiedliwości, Prokurator Generalny, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego, a w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, także Minister Pracy i Polityki Socjalnej/ mogą wnieść od orzeczenia Sądu rewizję nadzwyczajną do Sądu Najwyższego, jeżeli orzeczenie rażąco narusza prawo lub interes Rzeczypospolitej Polskiej.

2 Wobec tego, że zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalne, podlegało ono odrzuceniu /art. 393[19] oraz art. 373 Kpc/.

Sentencja

3 Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Dyrektora PKO BP (...) w przedmiocie wypowiedzenia stosunku pracy na skutek zażalenia skarżącego na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 1997 r. II SA 1796/96

4 postanawia odrzucić zażalenie.