Postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 maja 2026 r., II S 37/26

postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 27 maja 2026 r., II S 37/26

Tekst

1 II S 37/26

POSTANOWIENIE

2 Dnia 27 maja 2026 r.

3 Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:

4 przewodniczący: SSA Jerzy Skorupka (sprawozdawca)

5 sędziowie: SSA Agata Regulska

6 SSA Maciej Skórniak

7 po rozpoznaniu w sprawie G. A., I. G. i J. N. skargi z 27 kwietnia 2026 r. na naruszenie prawa do rozpoznania bez nieuzasadnionej zwłoki sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuraturę (...) (...)

8 na podstawie art. 12 ust. 2 i 4 oraz art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.)

9 p o s t a n o w i ł

10 1. stwierdzić, że w postępowaniu przygotowawczym o sygn. (...) prowadzonym przez Prokuraturę (...) w sprawie spowodowania w dniu 18 stycznia 2019 r. we Ł. ciężkiego uszczerbku na zdrowiu G. A., T. N. i I. G. przez nieprawidłowe wykonanie zabiegów medycznych związanych z iniekcją leku (...) w (...) Ośrodku (...) przy ul. (...), w wyniku których doszło u wymienionych pokrzywdzonych do zakażenia gałki ocznej oka lewego, skutkującego ciężką długotrwałą chorobą, tj. o czyn z art. 156§1 pkt 2 KK, nastąpiła przewlekłość postępowania, przez co naruszone zostało prawo wymienionych osób do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki;

11 2. przyznać G. A., I. G. i J. N. od Skarbu Państwa (środki własne Prokuratury (...)) po 15.000 zł (piętnaście tysięcy złotych);

12 3. zwrócić G. A., I. G. i J. N. opłatę od skargi.

Uzasadnienie

13 Pismem z dnia 27 kwietnia 2026 r. pełnomocnik G. A., J. N. i I. G. adw. I. J. złożyła skargę na naruszenie ich prawa do rozpoznania bez nieuzasadnionej zwłoki sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuraturę (...) pod sygn. (...), żądając stwierdzenia przewlekłości tego postępowania oraz przyznania od Skarbu Państwa sum pieniężnych w wysokości po 20.000 zł. dla każdego skarżącego, a także zlecenie Prokuraturze (...) przeprowadzenia w określonym terminie odpowiednich czynności, zwłaszcza wymienionych w postanowieniu Prokuratora Regionalnego we Wrocławiu z 15 kwietnia 2026 r.

14 Według skarżących, na skutek ich zawiadomienia 3 kwietnia 2019 r., w dniu 20 maja 2019 r. prokuratura wszczęła śledztwo w sprawie spowodowania w dniu 18 stycznia 2019 r. we Ł. ciężkiego uszczerbku na zdrowiu G. A., T. N. i I. G. przez nieprawidłowe wykonanie zabiegów medycznych związanych z iniekcją leku (...) w (...) Ośrodku (...) przy ul. (...), w wyniku których doszło u wymienionych pokrzywdzonych do zakażenia gałki ocznej oka lewego, skutkującego ciężką długotrwałą chorobą, tj. o czyn z art. 156§1 pkt 2 KK.

15 Do tej pory, wydano cztery decyzje o umorzeniu postępowania, które zostały uchylone przez sąd oraz prokuratora nadrzędnego. Świadczy to, że decyzje były wydawane pochopnie bez przeprowadzenia właściwej oceny materiału dowodowego, a w efekcie, o rażąco przewlekłym prowadzeniu śledztwa.

16 Wyjątkowa bierność prokuratury miała miejsce w okresie od 12 grudnia 2024 r. do 28 października 2025 r., kiedy nie wykonano żadnych czynności procesowych. Pomimo zlecenia przez prokuratora nadrzędnego przeprowadzenia wielu czynności dowodowych, m.in. ponownego przesłuchania lekarzy i pielęgniarek, uzyskania uzupełniającej opinii biegłych, uzyskania informacji od producenta leku (...), której nie uzyskano od 2023 r, przez cały 2025 r. prokurator nie wykonał w sprawie żadnej merytorycznej czynności.

17 Według skarżących, drastycznym skutkiem przewlekłości postępowania jest fakt, że pokrzywdzony T. N. zmarł 15 października 2025 r., nie doczekawszy merytorycznego zakończenia postępowania przygotowawczego. Powodem przewlekłości śledztwa jest ignorowanie pisemnych zarzutów pełnomocników pokrzywdzonych wobec opinii biegłych i oddalanie wniosków dowodowych, pomimo wytycznych prokuratora nadrzędnego kwestionującego takie działanie.

18 Według skarżących, wobec dramatu utraty zdolności widzenia w jednym oku oraz konieczności długotrwałego leczenia po podaniu im leku (...) oraz kilkukrotnego poddania skarżących operacjom ratującym wzrok, przewlekłość postępowania jest źródłem dodatkowej krzywdy psychicznej.

19 W odpowiedzi na skargę, prokurator wniósł o jej oddalenie podnosząc, że zastrzeżenia skarżących odnoszą się nie tyle do czasu trwania śledztwa, ile do oceny materiału dowodowego. Tymczasem, sprawa ma charakter zawity, o czym świadczy choćby ilość uzyskanych opinii biegłych. Poza tym, nie jest prawdą, że w 2025 r. nie wykonano żadnej czynności procesowej, gdyż skarżącym udostępniono uzupełniającą opinię biegłych. Nie można też zgodzić się, że od 25 listopada 2025 r. do 15 kwietnia 2026 r. miała miejsce bezczynność w sprawie, gdyż w tym czasie było rozpoznawane zażalenie pokrzywdzonych na ostatnią decyzję o umorzeniu śledztwa.

20 W efekcie, nie można przyjąć, że postępowanie przygotowawcze trwało dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych.

21 Sąd Apelacyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Podstawy dotyczące uznania prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki zawarte zostały w aktach prawa międzynarodowego, Konstytucji RP oraz Kodeksie postępowania karnego. Przepis art. 47 Karty Praw Podstawowych UE oraz Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w art. 6 ust. 1 stanowią, że każdy ma prawo do rzetelnego i publicznego rozpatrzenia jego sprawy przez sąd w rozsądnym terminie. Konstytucyjny nakaz rozpoznawania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki wyrażony w 45 ust. 1 stanowi realny element prawa do odpowiedniego ukształtowania postępowania sądowego. Zobowiązuje to państwo do zapewnienia rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie (bez nieuzasadnionej zwłoki), gdyż wymaga tego standard rzetelnego postępowania, stosownie do art. 6 ust. 1 EKPC.

22 Wymaganie rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki stanowi wyraz uwzględnienia w ramach prawa do odpowiedniego ukształtowania postępowania sądowego, sprawności, efektywności i szybkości postępowania1. W ten sposób wymienione wartości podniesione zostały do rangi konstytucyjnej, co wiązać trzeba z założeniem, że sprawa powinna być rozpoznana nie tylko rzetelnie i jawnie, ale również odpowiednio sprawnie i dostatecznie szybko, aby zapewnić stosowanie prawa. Szybkie uzyskanie rozstrzygnięcia sądowego leży wszak w interesie jednostki, a także w interesie publicznym, gdyż wymiar sprawiedliwości nie powinien być sprawowany z opóźnieniem prowadzącym do osłabienia zaufania do sądów i państwa w ogólności2.

23 Konstytucja RP ogranicza zakres stosowania dyrektywy sprawności (szybkości) do postępowania sądowego. Nie oznacza to, że kwestia rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przygotowawczym pozostaje poza zainteresowaniem Konstytucji RP. Z treści art. 2 ustawy zasadniczej wyprowadzić należy wniosek, że zadaniem ustawodawcy jest uregulowanie postępowania przygotowawczego w taki sposób, aby odpowiadało ono dyrektywom państwa prawnego. W tej formule mieści się prowadzenie postępowania przygotowawczego w określonych ramach czasowych, respektujących dyrektywę rzetelnego i sprawiedliwego procesu. Rzetelne rozpoznanie sprawy, tak samo, jak jej rozpoznanie bez nieuzasadnionej zwłoki, stanowią wszak równorzędne wymagania, które muszą być spełnione, aby konkretne postępowanie sądowe odpowiadało konstytucyjnemu standardowi3. W takim stanie rzeczy, ustawa z 17.06.2004 r. stanowi instrument wymuszenia na państwie zorganizowania systemu ścigania przestępstw i wymiaru sprawiedliwości, w sposób zapewniający (gwarantujący) skuteczną realizację konstytucyjnego i konwencyjnego prawa do sądu, w postaci prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.

24 Pierwszorzędnym celem wymienionej ustawy jest stwierdzenie, że organy państwa nie dopełniły konstytucyjnej i konwencyjnej powinności rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Ustawa zasadnicza oraz EKPC nakładają wszak na organy państwa obowiązek prowadzenia postępowania w taki sposób, by konkretna sprawa została rozpoznana i rozstrzygnięta bez nieuzasadnionej zwłoki. Sprzeniewierzając się temu obowiązkowi organy władzy wykonawczej i sądowniczej nie tylko naruszają stosowne prawo jednostki, ale mogą spowodować realną szkodę.

25 Z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17.06.2004 r. wynika, że naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki występuje, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla jej rozstrzygnięcia (przewlekłość postępowania). Natomiast, dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, należy ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania w sprawie rozstrzygnięcia co do istoty, uwzględniając charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania.

26 W art. 2 ust. 2 ustawy z 17.06.2004 r. wskazane zostały zatem następujące kryteria przewlekłości postępowania:

27 1. terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd, w celu wydania w sprawie rozstrzygnięcia co do istoty albo czynności podjętych przez prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze w celu zakończenia postępowania przygotowawczego,

28 2. charakter sprawy,

29 3. stopień faktycznej i prawnej zawiłości sprawy,

30 4. znaczenie sprawy dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz

31 5. zachowanie się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania.

32 Wymienione kryteria nie stanowią zamkniętego katalogu. Mają jednak charakter kierunkowy, określając podstawowy sposób oceny przewlekłości postępowania i podstaw jej wystąpienia4. W literaturze podnosi się też, że rozumienie wymienionych kryteriów nie jest uzależnione od konkretnych uwarunkowań faktycznych5.

33 Powyższe kryteria oceny skargi znajdują odpowiednie zastosowanie do oceny przewlekłości postępowania przygotowawczego, przy czym odpowiedniość jej stosowania polegać będzie na uwzględnieniu specyfiki postępowania przygotowawczego, a więc, przede wszystkim tego, że jednym ze sposobów zakończenia tego etapu procesu, poza odmową wszczęcia i umorzeniem, jest sporządzenie i skuteczne wniesienie do sądu aktu oskarżenia lub substytutu skargi publicznej albo wniosku o warunkowe umorzenie postępowania, bądź wniosku o umorzenie postępowania i zastosowanie środków zabezpieczających6. O nieuzasadnionej zwłoce można zaś mówić, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej niż to jest konieczne dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla zakończenia sprawy7.

34 Dla oceny przewlekłości postępowania ważną kwestią jest pojęcie prawidłowości czynności, które można odnosić wyłącznie do czynności procesowych albo pojmować szerzej i odnosić do wszelkich czynności składających się na pojęcie „działania lub bezczynności sądu lub prokuratora” bądź ich braku. Zważyć więc należy, że szerokie ujęcie wymienionego pojęcia znajduje uzasadnienie w art. 1 ust. 1 ustawy. Za prawidłową uznać należy więc czynność zgodną z celem, przesłankami, formą i okolicznościami modalnymi właściwymi dla danej czynności, realizującą ogólne i szczególne cele postępowania karnego, a zatem odpowiadającą określonym przepisom, należytą, właściwą, poprawną. Jeżeli zatem, prokurator podejmuje wiele czynności trwających przez długi czas, w celu wyjaśnienia kwestii niemających związku z istotą sprawy, uznać należy je za czynności nieprawidłowe. Są to bowiem czynności nieefektywne, gdyż nie mogą zapewnić osiągnięcia przez prokuratora celu postępowania przygotowawczego. Mając to na względzie należy powiedzieć, że aby ocenić prawidłowość czynności, sąd rozpoznający skargę powinien ocenić działanie prokuratora także pod kątem ich celowości. W takim razie, kontrola sądu rozpoznającego skargę dotyczyć będzie merytorycznej oceny podjętych czynności, z tym, że nie może ona wchodzić w zakres oceny dowodów, czy szerzej, w zakres faktycznej i prawnej oceny sprawy.

35 Podkreślić należy, że w postępowaniu przygotowawczym gromadzenie dowodów powinno przebiegać w sposób maksymalnie sprawny. Organy państwa powinny dysponować i wykorzystywać narzędzia gwarantujące sprawne ujawnianie i zabezpieczanie dowodów. Jeżeli tak nie jest, to występuje kolizja z prawem jednostki do rozpoznania jej sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Wadliwie zorganizowane i przewlekle prowadzone postępowanie przygotowawcze nie może wszak dominować nad konstytucyjnym i konwencyjnym prawem jednostki do rzetelnego postępowania.

36 Określone w art. 297§1 KPK cele postępowania przygotowawczego nakładają na organy ścigania obowiązek sprawnego działania8. Stosownie do art. 298§1 KPK, prokurator prowadzi lub nadzoruje postępowanie przygotowawcze, co czyni go odpowiedzialnym za realizację celów tego etapu procesu karnego. Przyjmuje się, że organy postępowania przygotowawczego powinny wykazać się szczególną aktywnością, zważywszy na fakt, że na nich spoczywa obowiązek wszczęcia postępowania karnego w razie uzasadnionego podejrzenia popełnienia przestępstwa. Stąd, wymienione organy powinny niezwłocznie podjąć decyzję o wszczęciu postępowania przygotowawczego lub odmowie jego wszczęcia. Organy postępowania przygotowawczego mają obowiązek podjęcia maksymalnego wysiłku, zarówno na etapie czynności sprawdzających, jaki w dalszych etapach postępowania przygotowawczego, wykonania w możliwie najkrótszym czasie niezbędnych czynności pozwalających na usunięcie wszelkich wątpliwości związanych z zaistnieniem czynu zabronionego. Pozwala to na uniknięcie błędów w procesie gromadzenia dowodów, właściwy dobór środków dowodowych, które w istotny sposób przyczynią się do pozyskania obiektywnej wiedzy o zdarzeniu9.

37 W piśmiennictwie wyraża się pogląd, że długość trwania postępowania nie stanowi sama przez się podstawy do stwierdzenia przewlekłości. Duże znaczenie ma bowiem zagadnienie skomplikowania danej sprawy, zwłaszcza pod względem faktycznym, co wymaga niekiedy przeprowadzenia wielu dowodów wskazanych przez strony10.

38 Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej skargi stwierdzić należy, że postępowanie przygotowawcze w sprawie spowodowania w dniu 18 stycznia 2019 r. we Ł. ciężkiego uszczerbku na zdrowiu G. A., T. N. i I. G. przez nieprawidłowe wykonanie zabiegów medycznych związanych z iniekcją leku (...) w (...) Ośrodku (...) przy ul. (...), w wyniku których doszło u wymienionych pokrzywdzonych do zakażenia gałki ocznej oka lewego, skutkującego ciężką długotrwałą chorobą, tj. o czyn z art. 156§1 pkt 2 KK, trwa już przeszło 7 lat. Przez ten czas prokurator prowadzący postępowanie cztery razy umorzył postępowanie i wszystkie decyzje zostały uchylone jako wadliwe przez sąd albo prokuratora nadrzędnego. Prowadzone postępowanie ma dla skarżących duże znaczenie, ze względu na poniesione szkody i krzywdy, wynikające z niewłaściwego zastosowania leku (...). Jeden z pokrzywdzonych w sprawie zmarł w 2025 r. Skarżący musieli poddać się kilkakrotnym operacjom ratującym wzrok w drugim oku, gdyż w pierwszym stracili wzrok bezpowrotnie. Wyraźnie należy też powiedzieć, że skarżący nie przyczynili się do przedłużenia postępowania przygotowawczego. Kwestionowanie przez nich opinii biegłych oraz decyzji o umorzeniu śledztwa, stanowi wyraz postawy procesowej ukierunkowanej na ochronę ich interesu prawnego, a nie obstrukcji procesowej.

39 Stosownie do art. 297§1 KPK prokurator jest odpowiedzialny za prawidłowe zorganizowanie i prowadzenie postępowania przygotowawczego. Prokurator powinien więc zarządzać śledztwem i dochodzeniem w taki sposób, aby cele postępowania osiągnięte zostały w sprawnie przeprowadzonym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę prokurator przyznał zaś, że w 2025 r. przeprowadzono jedną czynność polegającą na udostępnieniu skarżącym opinii biegłych, a w okresie od 25 listopada 2025 r. do 15 kwietnia 2026 r. nie wykonano żadnej czynności, gdyż w tym czasie rozpoznawane było zażalenie na decyzje o umorzeniu śledztwa. Odnotować należy, że powodem tak długiego rozpoznania zażalenia na postanowienie o umorzeniu śledztwa było niewłaściwe postępowanie prokuratora prowadzącego śledztwo, wyrażające się w przekazaniu zażalenia do rozpoznania sądowi, zamiast prokuratorowi nadrzędnemu.

40 Zgodzić należy się z prokuratorem, że sprawa ma skomplikowany charakter z powodu zawiłości rozważanych kwestii prawnych. Okoliczności te nie zwalniają jednak prokuratora od prawidłowego zarządzania śledztwem i sprawnego przeprowadzenia postępowania, tym bardziej, że prokuratorzy nadrzędni uchylając decyzje o umorzeniu śledztwa wskazywali na uchybienia i udzielali zaleceń, co do dalszego prowadzenia postępowania dowodowego i zakończenia śledztwa. Przewlekłość postępowania przygotowawczego w rozpoznawanej sprawie spowodowana jest m.in. zaniechaniem respektowania tych zaleceń. W efekcie, postępowanie prowadzone jest nieprawidłowo, a jego przewlekłość jest oczywista.

41 Nadmierna długość postępowania przygotowawczego prowadzonego w rozpoznawanej sprawie już dawno przekroczyła ramy rozsądnego terminu określonego w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r., przez co naruszone zostało prawo skarżących do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym bez nieuzasadnionej zwłoki. Skomplikowany i złożony charakter sprawy nie może uzasadniać ponad 7 letniego prowadzenia śledztwa. Terminowość i sprawność postępowania nie mieszczą się bowiem w powszechnie przyjętych oraz ustawowych wymogach w tym zakresie, stanowiąc efekt wadliwie zarządzanego śledztwa, a przede wszystkim ignorowania zaleceń przełożonych prokuratorów.

42 Ustalenie przewlekłości postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę (...) pod sygn. (...) stanowi uzasadnioną podstawę do stwierdzenia, że zostało naruszone prawo G. A., J. N. i I. G. do rozpoznania ich sprawy w rozsądnym terminie. To ustalenie, uzasadnia przyznanie skarżącym sum pieniężnych po 15.000 zł, na podstawie art. 12 ust. 4 cytowanej ustawy. Celem przyznawanej sumy pieniężnej jest zrekompensowanie naruszenia prawa do rozpoznania sprawy skarżących bez nieuzasadnionej zwłoki (w rozsądnym terminie). Przyjmuje się, że suma pieniężna stanowi surogat zadośćuczynienia za krzywdę wywołaną przewlekłością, bądź specyficzną formę zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, czy też ryczałtowe zadośćuczynienie11. Przyjmuje się również, że jest to forma naprawienia krzywdy12. Podaje się przy tym, że celem sumy pieniężnej jest zrekompensowanie negatywnych przeżyć związanych z długotrwałością postępowania sądowego (postępowania przygotowawczego) a w swoim charakterze jest ona zbliżona do roszczenie o zadośćuczynienia z art. 445 § 1 KC.

43 W ocenie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, kwota 15.000 zł stanowi wystarczającą rekompensatę za krzywdę wynikającą z naruszenia prawa skarżących do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Należy podkreślić, że przyznanie im odpowiedniej sumy pieniężnej nie zamyka drogi do dochodzenia roszczeń o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie krzywdzie przed sądami cywilnymi. Wynika to wyraźnie z przepisu art. 15 cytowanej ustawy.

44 Sąd odstąpił od udzielenia zaleceń prokuratorowi prowadzącemu śledztwo, gdyż zostały one określone w decyzji prokuratora nadrzędnego o uchyleniu postanowienia o umorzeniu śledztwa, co zresztą przyznają sami skarżący.

45 Mając na względzie uregulowanie zawarte w art. 17 ust. 3 cyt. ustawy, skarżącym należało zwrócić wniesioną przez nich opłatę od skargi w wysokości po 200 zł.

46 W tym stanie rzeczy, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu orzekł, jak na wstępie.

47 SSA Agata Regulska SSA Jerzy Skorupka SSA Maciej Skórniak

48 1 Zob. S. Ł., Konstytucyjny standard prawa do sądu a proces karny, [w:] P. T. (red.) Węzłowe problemy procesu karnego, Ł. 2010, s. 217; wyr. TK z 18.02.2009, Kp 3/08, OTK-A 2009, nr 2, poz. 9.

49 2 Zob. A. S., Teoretyczno-prawne aspekty zasady prawa do sądu, (...) 2000, nr 47, s. 230; wyr. TK z 26.02.2008 r., SK 89/06, OTK-A 2008, nr 1, poz. 7.

50 3 Zob. I. N., Konstytucyjne zasada prawa do sądu w świetle orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, Łódź 2006, s. 228.

51 4 Zob. S. P., A. A., S. Ł., Skarga na przewlekłość postępowania sądowego. Komentarz, Warszawa 2007, s. 32.

52 5 Zob. Cz.P. (...), Pojęcie przewlekłości postępowania sądowego, Prok. i Pr. 2008, nr 12, s. 63; zob. też post. SA w Krakowie z 2.06.2020 r., II S 3/20. B. nr (...).

53 6 Zob. post. SN z 21.07.2009 r., WSP 1/09, OSNIK 2009/9/79.

54 7 Zob. post. NSA z 28.02.2005 r., I OPP 58/05; post. SA w Krakowie z 27.02.2018, II S 5/17, Lex nr 2612008.

55 8 Zob. K. Witkowska, Znaczenie szybkości postępowania karnego oraz koncentracji czynności procesowych dla realizacji celów i zadań procesu karnego, Prok. i Pr. 2009/3/75.

56 9 Zob. K. Witkowska, op. cit., s. 76.

57 10 Zob. M. Michalska, Skarga o stwierdzenie przewlekłości postępowania egzekucyjnego, PPE 2007/12/5.

58 11 Zob. uchwała SN z dnia 17.11.2004 r., III SPP 42/04, OSNP 2005, nr 5, poz. 71.

59 12 Zob. wyr. SA w Katowicach z dnia 30.10.2008 r., I ACa 620/07, Lex nr 504149; K. Gonera, Przewlekłość postępowania w sprawach cywilnych, PS 2005, nr 11-12, s. 13, 36. Podobnie C. R., Krajowa skarga na brak rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki jako środek wyczerpujący postępowanie krajowe przed złożeniem skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka na nierozpatrzenie sprawy w rozsądnym terminie, S. 2005, nr 9-10, s. 147.