Wyrok z dnia 2 marca 1987 r., IV SA 970/86

wyrok z dnia 2 marca 1987 r., IV SA 970/86

Tekst

TEZY

1 Okoliczności mające wskazywać na rzekomo bliski termin realizacji inwestycji, powoływane przez wnioskodawcę wywłaszczenia przy braku ważnej decyzji o lokalizacji inwestycji, nie uzasadniają odmowy zwrotu uprzednio wywłaszczonego terenu byłemu właścicielowi.

Sentencja

2 Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Ryszarda T. i Ireny K. na decyzję Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 30 maja 1985 r. w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości i na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Geodety Dzielnicowego, a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy po złotych jeden tysiąc pięćset tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz każdego ze skarżących.

Uzasadnienie

3 Decyzją z dnia 31 marca 1976 r., wydaną przez Naczelnika Dzielnicy w Warszawie została wywłaszczona część nieruchomości o powierzchni 3523 m2, z działki nr 15, wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego, stanowiącego własność Ryszarda T., i Ireny K., położonego przy ul. Ł. nr 21 w Warszawie. Wywłaszczenie nieruchomości nastąpiło w związku z przeznaczeniem jej pod budowę Strażnicy Pożarowej, zgodnie z decyzją lokalizacyjną nr 679/71.

4 W związku z tym, że nieruchomość nie została użyta na cel, na jaki nastąpiło wywłaszczenie, i pozostawała nieprzerwanie w użytkowaniu byłych właścicieli, podjęli oni działania zmierzające do uzyskania zwrotu nieruchomości.

5 Decyzją z dnia 14 marca 1985 r. Geodeta Dzielnicowy, działając na podstawie art. 34 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości /Dz.U. 1974 nr 10 poz. 64/, odmówił zwrot nieruchomości, utrzymując, iż wizja lokalna nie potwierdziła faktu niewykorzystania nieruchomości i jej zbędności na cel, na jaki nastąpiło wywłaszczenie.

6 Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta Stołecznego Warszawa, który w uzasadnieniu swojej decyzji nr G. 3.3./8221/63/47/85 z dnia 30 maja 1985 r. stwierdził, iż wprawdzie nie rozpoczęto jeszcze prac związanych z realizacją inwestycji, przy czym pismo z dnia 4 czerwca 1982 nr UA. AR-17/OE/82 byłego Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Stołecznego Warszawa, aktualizujące decyzję lokalizacyjną nr 679/71 z dnia 1 lipca 1971 r., nie może być traktowane jako decyzja rodząca skutki prawne, to jednak na podstawie wyjaśnień udzielonych przez Stołeczną Komendę Straży Pożarnych z dnia 15 maja 1985 r. stwierdzono, że teren jest nadal niezbędny dla realizacji Strażnicy.

7 W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na tę decyzję pełnomocnik Ryszarda T. i Ireny K. podniósł, że decyzje organu odwoławczego i organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego i procesowego, ponieważ nie można mówić o niezbędności nieruchomości na cel, dla którego została wywłaszczona, skoro - mimo upływu 14 lat od dnia wydania decyzji lokalizacyjnej - inwestycja nie została zrealizowana. Organy orzekające nie wyjaśniły, czy wnioskodawca wywłaszczenia ma realne możliwości wybudowania strażnicy /pozwolenie na budowę, środki finansowe, zezwolenie na wyłączenie spornej nieruchomości z gruntów przeznaczonych pod uprawy rolne/.

8 W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Zaskarżona decyzja oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji nie mogą się ostać, wydane bowiem zostały z naruszeniem prawa materialnego /art. 34 powołanej na wstępie ustawy wywłaszczeniowej/.

11 Jak trafnie podniesiono w skardze, brak było przesłanek do uznania, że sporna nieruchomość jest nadal niezbędna na cel, dla którego orzeczono wywłaszczenie. Przeznaczenie bowiem nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na określony cel nie stanowi jeszcze przesłanki do orzekania o jej wywłaszczeniu, niezbędna jest bowiem decyzja o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji, konkretyzująca zadania planowe /art. 16 ust. 3 pkt 1 powołanej wyżej ustawy wywłaszczeniowej/; również samo tylko powoływanie się przez wnioskodawcę wywłaszczenia na okoliczności mające wskazywać na rzekomo bliski termin realizacji nie może stanowić przesłanki do odmowy zwrotu byłemu właścicielowi wywłaszczonego terenu.

12 Podstawowym dowodem w tym zakresie może być tylko decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 35 poz. 185/, albowiem decyzja taka konkretyzuje zadania planowe nie tylko co do miejsca, lecz także w określonym czasie.

13 Materiał zebrany w sprawie dowodnie wskazuje, że wszelkie dotychczasowe przewidywania terminu realizacji Strażnicy Pożarowej na przestrzeni 14 lat okazały się zawodne. W związku z wygaśnięciem decyzji lokalizacyjnej z 1971 r. tylko nowa ważna decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji mogłaby stanowić dowód niezbędności nieruchomości, o jakiej mowa w art. 34 ustawy wywłaszczeniowej. Jednakże wnioskodawca wywłaszczenia dowodem takim nie dysponuje. Świadczy o tym decyzja Naczelnego Architekta Warszawy z dnia 25 lutego 1987 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Architekta Dzielnicowego z dnia 21 października 1985 r. przedłużającej ważność decyzji lokalizacyjnej z 1971 r.

14 W tym stanie rzeczy należało orzec, jak w sentencji, na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa.

15 O kosztach orzeczono w myśl art. 208 Kpa.