Wyrok z dnia 14 lutego 2000 r., IV SA 2402/97

wyrok z dnia 14 lutego 2000 r., IV SA 2402/97

Tekst

TEZY

1 Akt prawny wojewody o ustaleniu stref ochronnych jezior skierowany jest do organów uchwalających plany zagospodarowania przestrzennego aby kształtowały odpowiednio treść tych planów, nie zaś do indywidualnych właścicieli nieruchomości.

Sentencja

2 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Elżbiety i Leszka W. na decyzję Wojewody O. z dnia 5 listopada 1997 r. (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę - uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; (...).

Uzasadnienie

3 Kierownik Urzędu Rejonowego w Sz. decyzją z dnia 3 października 1997 r. odmówił Elżbiecie i Leszkowi W. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę budynku letniskowego na działkach 117/16 i 117/27 w B., gmina J. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż grunty są wprawdzie położone na terenie budownictwa letniskowego, stosownie do planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy J., jednakże budynek zaprojektowano w odległości 47 m od brzegu jeziora B., a stosownie do rozporządzenia Nr 52 Wojewody O. z dnia 29 marca 1991 r. niedopuszczalne jest lokowanie budynków w strefie ochronnej, która wynosi 100 m od brzegu jeziora.

4 Odwołanie od decyzji organu I instancji wnieśli Elżbieta i Leszek W. domagając się jej zmiany i wydania pozwolenia na budowę. Odwołujący się podnieśli, iż wydana została decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania na budowę domu przez Wójta Gminy J. Nadto wskazali, iż od strony jeziora, przed projektowanym budynkiem istnieje budynek wybudowany przed II wojną światową i zakryje on widok od strony jeziora, dlatego krajobraz nie zostanie zakłócony. Odwołujący się stoją, na stanowisku, iż Urząd Rejonowy powinien respektować decyzje Wójta Gminy o dopuszczalności budowy domu letniskowego.

5 Wojewoda O. decyzją z dnia 5 listopada 1997 r. decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że stosownie do planu zagospodarowania gminy J. uchwalonego dnia 20 listopada 1991 r. obowiązuje strefa wolna od zabudowy o szerokości 100 m od brzegu jezior. Decyzja Wójta Gminy w J. dopuszczająca budowę przez odwołujących się wydana została wbrew treści planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ miał obowiązek sprawdzenia, czy zamierzenia budowlane są zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego, a skoro okazuje się, że zamierzenia te nie odpowiadaj treści planu trafnie organ I instancji odmówił wydania pozwolenia na budowę.

6 Skargę na decyzję organu II instancji złożyli Elżbieta i Leszek W. domagając się jej uchylenia i zezwolenia na budowę. Skarżący zarzucili, iż rozporządzenie Wojewody O. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej jezior nie jest aktem prawnym na podstawie którego można rozstrzygać o pozwoleniu na budowę. Jest to akt skierowany do organów opracowujących plany zagospodarowania i rozstrzygający jest plan zagospodarowania przestrzennego, a ten dopuszcza zabudowę letniskową na obszarze na którym znajdują, się działki skarżących.

7 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Skarga jest zasadna.

10 Kompetentny organ samorządowy wydał skarżącym decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania nieruchomości, stosownie do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu i decyzja ta stała się ostateczna. Decyzja ta oznaczała, że na nieruchomości dopuszczalne jest wzniesienie domku letniskowego. Tymczasem organ nadzoru budowlanego działający w ramach administracji rządowej, mimo ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania powołując się na akt prawny wojewody odmówił wydania pozwolenia na budowę. Stanowisko organu podjęte zostało z naruszeniem art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego albowiem pozwolenie na budowę wydaje się w przypadku obowiązywania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i nie ma podstaw odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę wbrew treści decyzji o ustaleniu warunków. W szczególności nie można uznać za trafny poglądu, iż treść art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego daje podstawę do samodzielnej decyzji organu budowlanego sprzecznej z decyzją, o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania. Jeśli organ rozpoznający wniosek o pozwolenie na budowę stwierdzi, iż - jego zdaniem - decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest błędna, to cyt. przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 upoważnia organ do zainicjowania stosownego postępowania celem wyeliminowania błędnej decyzji, a nie decydowania o odmowie wydania pozwolenia na budowę sprzecznie z treścią, decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zgodzić się przy tym trzeba z poglądem, iż akt prawny wojewody o ustaleniu stref ochronnych jezior skierowany jest do organów uchwalających plany zagospodarowania przestrzennego aby kształtowały odpowiednio treść tych planów, nie zaś do indywidualnych właścicieli nieruchomości. Chodzi przy tym o wyeliminowanie takich przypadków aby plan zagospodarowania nie był sprzeczny z aktami ochrony przyrody. Trzeba poza tym pamiętać, iż decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania może opierać się li tylko na planie zagospodarowania i musi być pozytywna jeśli wniosek jest zgodny z planem zagospodarowania /art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/.

11 Konkludując, skoro w chwili rozstrzygania wniosku o pozwolenie na budowę istniała obowiązująca decyzja o ustaleniu warunków zabudowy odmowa wydania decyzji o pozwoleniu na budowę była nietrafna.

12 W tej sytuacji z mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 i art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzeczono jak w sentencji.