Wyrok z dnia 23 grudnia 1987 r., II SA 798/87

wyrok z dnia 23 grudnia 1987 r., II SA 798/87

Sentencja

1 skargę oddala.

Uzasadnienie

2 Skarżąca urodziła się 31 sierpnia 1930 r. i w chwili wybuchu wojny miała zaledwie 9 lat.

3 W deklaracji członkowskiej skarżąca podała, że już w drugiej połowie 1941 r. roznosiła paczki z mąką, masłem, mięsem oraz kartki żywnościowe i opałowe zdobyte nielegalnie przez jej rodziców i innych członków ruchu oporu pod wskazane adresy.

4 W okresie od 1940-1944 uczestniczyła w zabezpieczaniu tajnych kompletów. W latach 1942-1945 przewoziła przesyłki z prasą, meldunki i wykonywała inne polecenia.

5 Powyższe czynności wykonywała na polecenie swojego ojca - szefa łączności i innych członków Armii Krajowej.

6 Dnia 3 maja 1944 r. została - jak podaje - powiadomiona o przyjęciu w poczet członków Armii Krajowej i zaprzysiężona.

7 Organy Związku Bojowników o Wolność i Demokrację w tym zakresie nie kwestionują ani twierdzeń skarżącej ani oświadczeń świadków. Kwestionują natomiast by skarżąca będąc dzieckiem mogła być zaprzysiężonym członkiem Armii Krajowej.

8 Trafnie podkreślają organy ZBoWiD, że wytyczne organizacyjne Związku Walki Zbrojnej - Armii Krajowej określały, iż na członków Ruchu Oporu można było przyjmować osoby w wieku od 17 lat.

9 To stwierdzenie znajduje oparcie w materiałach źródłowych /"Polskie Siły Zbrojne w II wojnie światowej", Tom III Armia Krajowa, str. 102. Następnie w statucie "Zalążki Sił Zbrojnych w Kraju" podczas okupacji dolną granicę wieku określono na 16 lat. W Powstaniu Warszawskim tolerowano ochotników w wieku 14-15 lat/.

10 Oczywiście mogły zdarzać się sporadycznie wyjątki, wynikające m.in. z zatajenia prawdziwego wieku.

11 Zakaz przyjmowania dzieci do Ruchu Oporu podyktowany był nie tylko koniecznością przyjmowania świadomych, mających minimum doświadczenia życiowego, krytycyzmu i poczucia odpowiedzialności członków Ruchu, ale także bezwzględnymi wymogami konspiracji i bezpieczeństwa całej organizacji.