Postanowienie z dnia 21 kwietnia 1982 r., II SA 590/82

postanowienie z dnia 21 kwietnia 1982 r., II SA 590/82

Tekst

TEZY

1 Decyzja Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego w sprawie podziału na obwody łowieckie lub zmiany granic obwodów łowieckich, której podstawę stanowi art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1959 r. o hodowli, ochronie zwierząt łownych i prawie łowieckim /Dz.U. 1973 nr 33 poz. 197/, nie jest decyzją w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Mimo bowiem użycia w tej ustawie pojęcia "decyzja", chodzi w istocie o akt korygujący terenowy akt normatywny w sprawie utworzenia obwodów łowieckich, co wyłącza możliwość jego zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Sentencja

2 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił na podstawie art. 204 par. 1 Kpa skargę Koła Łowieckiego nr 18 w B.P. na decyzję Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 14 lipca 1977 r. nr LN-3-7552/12/77 w przedmiocie ustalenia granicy między obwodami łowieckimi.

Uzasadnienie

3 Do Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą być zaskarżone decyzje administracyjne /art. 1 par. 1 pkt 1 Kpa/ z powodu ich niezgodności z prawem, wydane w postępowaniu administracyjnym wszczętym po 1 września 1980 r. w sprawach wymienionych w art. 196 par. 2 Kpa.

4 Z treści skargi wynika, że jej przedmiotem jest decyzja Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 14 lipca 1977 r. w sprawie przebiegu granicy pomiędzy obwodem łowieckim nr 16 a obwodem łowieckim nr 25. Decyzja Ministra, której podstawę stanowią przepisy art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1959 r. o hodowli, ochronie zwierząt łownych i prawie łowickim /Dz.U. 1973 nr 33 poz. 197/ nie jest jednak decyzją w rozumieniu przepisów Kpa. Mimo bowiem użycia w ustawie nazwy "decyzja", jest to w istocie akt korygujący terenowy akt normatywny, jakim jest zarządzenie wojewody w sprawie utworzenia obwodów łowieckich. Z tego też względu decyzja Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego w sprawie podziału na obwody łowieckie bądź zmiany granic obwodów łowieckich nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W związku z tym skargę należało w myśl art. 204 par. 1 Kpa odrzucić jako niedopuszczalną.