Wyrok z dnia 13 listopada 1995 r., II SA 2233/95

wyrok z dnia 13 listopada 1995 r., II SA 2233/95

Tekst

TEZY

1 Art. 63 par. 1 prawa o ustroju sądów powszechnych nie zawiera żadnych ograniczeń czasowych dla delegowania sędziego za jego zgodą. Niemniej jednak brak takich ograniczeń nie może być wykorzystywany do zacierania różnic między delegowaniem a przeniesieniem. Inaczej regulacja dotycząca przeniesienia sędziego byłaby w ogóle zbędna.

Sentencja

2 skargę oddala.

Uzasadnienie

3 Przepisy ustawy z dnia 20 grudnia 1989 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa /Dz.U. nr 73 poz. 435 ze zm./ i ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych - t.j. Dz.U. 1994 nr 7 poz. 25 ze zm./ nie określają przesłanek wyrażania przez Krajową Radę Sądownictwa zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego po przekroczeniu 65 roku życia.

4 Jest to kwestia uznania administracyjnego.

5 Organ administracyjny działając według uznania jest zobowiązany wszechstronnie i wnikliwie rozważyć, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji, które spośród prawnie dopuszczalnych rozstrzygnięć jest w konkretnym przypadku najbardziej celowe, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu strony /art. 7 Kpa/.

6 Rola sądu kontrolującego tę decyzję sprowadza się natomiast do zbadania, czy organ właściwie skorzystał z przysługującego mu uznania.

7 Uznanie w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwał Krajowej Rady Sądownictwa dotyczących wyrażenia zgody na dalsze zatrudnianie sędziego jako decyzji administracyjnych było motywowane dążeniem do realizowania jednej z podstawowych wartości demokratycznego państwa prawnego - prawa do sądu.

8 rozstrzygnięcia Krajowej Rady Sądownictwa odmawiające sędziemu wyrażenia zgody na zatrudnienie po 65 roku życia wiąże się z jego konstytucyjnym prawem do pracy.

9 Nie sposób więc przyjąć, że sędzia jest pozbawiony środków ochrony prawnej przed ewentualnie wadliwą uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa, pozbawiającą go możliwości dalszego zatrudnienia.

10 Art. 107 par. 1 i 3 Kpa stanowi gwarancję prawidłowości tego rozstrzygnięcia.

11 Nie ma żadnych powodów, dla których Krajowa Rada Sądownictwa podejmując jako organ administracyjny decyzje w indywidualnych sprawach dotyczących uprawnień sędziego od tych wymagań miałaby być zwolniona, a sędzia miałby być pozbawiony ustawowych gwarancji prawidłowego rozstrzygnięcia jego sprawy.

12 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał już w swych orzeczeniach, że skoro rzetelne i przekonujące uzasadnienie rozstrzygnięcia organu państwowego, odmawiającego uwzględnienia wniosku obywatela w sprawie dotyczącej pracy należy do podstawowych standardów w demokratycznym kraju, to prawa do takiego uzasadnienia opartego na wszechstronnej i pogłębionej refleksji nie mogą być pozbawieni sędziowie /wyrok z dnia 20 czerwca 1994 r. II SA 105/94 - ONSA 1995 nr 2 poz. 86/.