Wyrok z dnia 25 stycznia 1999 r., II SA 1738/98

wyrok z dnia 25 stycznia 1999 r., II SA 1738/98

Tekst

TEZY

1 W okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację skarżąca była wprawdzie zatrudniona przez ponad 365 dni, ale przez co najmniej 365 dni nie uzyskiwała wymaganego przepisami ustawy wynagrodzenia. Otrzymywane przez nią od 1 lipca 1997 r. wynagrodzenie było bowiem niższe od najniższego wynagrodzenia. Brak było zatem podstaw prawnych do przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych.

Uzasadnienie

2 Kierownik Rejonowego Urzędu Pracy w L. decyzją z 24 kwietnia 1998 r. uznał Zofię K. za bezrobotną. Odmówił zaś przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na niespełnienie warunków określonych w art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

3 Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. decyzją z 16 października 1998 r. powyższe rozstrzygnięcie utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji podano, że z zaświadczenia Spółki "M." wynika, że w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem skarżąca była zatrudniona przez tę firmę przez okres 387 dni w wymiarze 3/4 etatu. Osiągane przez Zofię K. wynagrodzenie w każdym miesiącu było jednak niższe od najniższego wynagrodzenia. Podstawa wymiaru zasiłku chorobowego, z jakiego korzystała w okresie od 19 września do 17 marca 1998 r. także była niższa od kwoty najniższego wynagrodzenia, w tej sytuacji faktycznej i prawnej uznać należy, iż decyzja organu I instancji pozostaje w zgodności z prawem.

4 W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Zofia K. zarzuciła, że jej sprawa została rozpatrzona w sposób biurokratyczny, bez zrozumienia trudnej sytuacji, w jakiej się znalazła. Stwierdziła ponadto, że nie wie dlaczego ostatni pracodawca wypłacał jej wynagrodzenie w wysokości, która uniemożliwia jej obecnie uzyskanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

5 W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ w zw. z art. 10 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 147 poz. 687/ prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania był zatrudniony przez okres co najmniej 365 dni i osiągnął wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, a przed 1 lipca 1997 r. w kwocie najniższego wynagrodzenia.

8 Skarżąca nie spełniała warunków określonych w powołanych przepisach. W okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację Zofia K. była wprawdzie zatrudniona przez ponad 365 dni, ale przez co najmniej 365 dni nie uzyskiwała wymaganego przepisami ustawy wynagrodzenia. Otrzymywane przez nią od 1 lipca 1997 r. wynagrodzenie było bowiem niższe od najniższego wynagrodzenia. Brak było zatem podstaw prawnych do przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych.

9 Okazując pełne zrozumienie dla trudnej sytuacji skarżącej, uznać należy, iż zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji w istocie zgodne są z prawem.

10 Z tych względów, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzeczono jak w sentencji.