Wyrok z dnia 14 lutego 1995 r., II SA 1186/94

wyrok z dnia 14 lutego 1995 r., II SA 1186/94

Tekst

TEZY

1 Odmowa wydania koncesji na prowadzenie apteki może nastąpić z powodu braku rękojmi należytego wykonywania tej działalności gospodarczej.

Uzasadnienie

2 Wojciech B. wystąpił dnia 21 września 1993 r. z wnioskiem do Inspektoratu Nadzoru Farmaceutycznego w Warszawie o wydanie koncesji na prowadzenie apteki ogólnodostępnej typu B w Warszawie. Wcześniej zwrócił się z podaniem do Okręgowej Izby Aptekarskiej o zaopiniowanie jego starań o przeniesienie koncesji na prowadzenie apteki typu B z lokalu przy ul. R. do lokalu przy ul. K., oświadczając, że z chwilą uzyskania koncesji na prowadzenie apteki przy ul. K. zobowiązuje się złożyć koncesję na prowadzenie apteki przy ul. R.

3 Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w Warszawie decyzją z dnia 22 lutego 1994 r. odmówił Wojciechowi B. wydania koncesji, o którą wnioskował, ze względu na brak potrzeby w tym zakresie spowodowany funkcjonowaniem w pobliżu planowanej apteki dostatecznej ilości aptek tego typu.

4 Decyzja ta jest zbieżna z opinią samorządu aptekarskiego wyrażoną wcześniej w tej sprawie.

5 Odmowna decyzja Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego została utrzymana w mocy decyzją Krajowego Inspektora Farmaceutycznego.

6 Organ II instancji w uzasadnieniu swej decyzji podał, że skarżący nie daje gwarancji prowadzenia tej nowej apteki zgodnie z przepisami prawa. Stwierdzenie to oparł na wynikach przeprowadzonej tuż przed wydaniem decyzji w I instancji kontroli apteki dotychczas prowadzonej przez skarżącego przy ul. R. Podczas tej kontroli stwierdzono, że skarżący samowolnie zmienił lokal apteczny na mniejszy.

7 Tę ostateczną decyzję Wojciech B. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze domaga się jej uchylenia, wywodząc, że spełnia warunki przewidziane prawem dla uzyskania koncesji. Natomiast umotywowanie odmownej decyzji względami celowościowymi i brakiem gwarancji należytego prowadzenia apteki uważa za bezzasadne.

8 W odpowiedzi na skargę Krajowy Inspektor Farmaceutyczny wnosi o jej oddalenie. Na uzasadnienie swego stanowiska przywołuje ponownie argumentację zawartą w pisemnych motywach decyzji I i II instancji. Podnosi, że wyniki kontroli apteki prowadzonej przez skarżącego przy ul. R. dają podstawę do stwierdzenia braku rękojmi należytego prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto podziela wcześniejszą ocenę co do braku potrzeb uruchomienia w tym miejscu apteki tego typu.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Ustawa z dnia 10 października 1991 r. o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach i nadzorze farmaceutycznym nie określa przesłanek odmowy wydania koncesji na prowadzenie apteki.

11 W myśl art. 35 tej ustawy w sprawach koncesjonowania aptek nie uregulowanych w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o działalności gospodarczej.

12 Według art. 20 ust. 6 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej organ koncesyjny może odmówić wydania koncesji z powodu braku rękojmi należytego wykonywania działalności gospodarczej lub spełniania warunków postawionych mu w koncesji. Stwierdzenie istnienia tej rękojmi lub jej braku jest kwestią oceny dokonywanej w oparciu o informacje na temat predyspozycji, cech i dotychczasowego zachowania się zainteresowanego, przy uwzględnieniu charakteru koncesjonowanej działalności gospodarczej.

13 Skarżący prowadzi już taką działalność - aptekę przy ul. R. w W. Nie budzi wątpliwości, że skarżący prowadząc dotychczas aptekę dopuścił się naruszenia prawa i określonych w koncesji warunków prowadzenia takiej działalności, choćby przez fakt samowolnej zmiany lokalu apteki, na mniejszy, nie odpowiadający wymogom określonym przez prawo. Te, jak i inne uchybienia w zakresie przestrzegania warunków dotyczących prowadzenia apteki, stwierdzone w toku kontroli przeprowadzonej przez organ nadzoru farmaceutycznego, uzasadniają - zdaniem sądu - ocenę braku po stronie skarżącego rękojmi należytego prowadzenia drugiej apteki i w konsekwencji odmowę wydania mu koncesji.

14 Sąd nie podziela natomiast stanowiska organu koncesjonującego, według którego przesłanką odmowy wydania koncesji mogą być także względy celowościowe - brak zapotrzebowania na tego rodzaju aptekę. Zdaniem sądu administracyjnego zarówno przepisy ustawy o środkach farmaceutycznych, materiałach medycznych, aptekach, hurtowniach, nadzorze farmaceutycznym, ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich, jak i ustawy o działalności gospodarczej nie dają podstaw do reglamentowania tej działalności z punktu widzenia jej dostępności dla ludności. Specyfika takiej działalności i wynikające z niej zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego sprawiają, że nie może być ona prowadzona na zasadach pełnej wolności gospodarczej, a więc przez każdego i w każdych warunkach. Koncesjonowanie i nadzór nad wykonywaniem tej działalności ma służyć zapewnieniu odpowiedniej jakości tych usług. Nic natomiast nie przemawia za tym, iżby należało reglamentować dostępność tych usług dla społeczeństwa. Sąd nie podziela wyrażonych w odpowiedzi na skargę obaw, że zbyt duża liczba aptek tego samego typu może stanowić utrudnienie dla społeczeństwa. Wydaje się, iż skuteczniej od administracji rynek może decydować o odpowiedniej ilości aptek takiego czy innego typu. Troska organów nadzoru farmaceutycznego o zapewnienie odpowiedniej proporcji między aptekami "A" i "B" może być natomiast wykorzystana dla. realizacji wąsko pojmowanych interesów korporacyjnych aptekarzy, na co zdaje się wskazywać treść negatywnej opinii Okręgowej Izby Aptekarskiej, wydanej w tej sprawie.

15 Powyższe wywody pozwalają na stwierdzenie pewnych uchybień w zaskarżonej decyzji. Z tego jednak względu, że zasadniczym i wystarczającym powodem odmowy wydania koncesji skarżącemu był prawidłowo ustalony brak rękojmi należytego prowadzenia tej działalności i spełnienia warunków wynikających z koncesji, skargę należało w oparciu o przepis art. 207 par. 5 Kpa oddalić.