Postanowienie z dnia 16 maja 1997 r., III SA 1511/95

postanowienie z dnia 16 maja 1997 r., III SA 1511/95

Tekst

TEZY

1 Przewidziany w art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./ termin do złożenia zeznania podatkowego jest terminem materialnoprawnym. Może on być odroczony przez organ podatkowy na wniosek podatnika, złożony przed upływem terminu na podstawie art. 13 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./.

2 Jeżeli natomiast taki wniosek przed upływem terminu nie zostanie złożony, to termin ten nie podlega przywróceniu na podstawie art. 58-60 Kpa.

Uzasadnienie

3 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4 Skarga nie jest zasadna, a zarzut naruszenia art. 7 i art. 8 Kpa jest zupełnie chybiony. Podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych obowiązani są po upływie roku podatkowego składać organom podatkowym zeznanie podatkowe według ustalonego wzoru.

5 Obowiązek złożenia zeznania ciąży na podatniku niezależnie od tego czy osiągnął on dochód czy poniósł stratę.

6 Przewidziany w art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416/ termin do złożenia zeznania podatkowego jest terminem materialnoprawnym. Może on być odroczony przez organ podatkowy na wniosek podatnika, złożony przed upływem terminu na podstawie art. 13 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Jeżeli natomiast taki wniosek przed upływem terminu nie zostanie złożony, to termin ten nie podlega przywróceniu na podstawie art. 58-60 Kpa.

7 Przyczyny więc dla których strona nie złożyła wniosku o odroczenie terminu, przed datą jego upływu, nie mają żadnego znaczenia.

8 W przedmiotowej sprawie wbrew odmiennym twierdzeniom skarżących, niezachowanie terminu oraz złożenie oddzielnych, przez to niekorzystnych zeznań przez małżonków T., wynikało wyłącznie z ich winy. Wskazuje na to fakt niezłożenia zeznania podatkowego przez Jerzego T., błędne zeznanie Rity T. oraz to, że mimo obowiązywania już ustawy o podatku dochodowym przez okres 2 lat, podatnicy nie zadali sobie trudu by zapoznać się z jej treścią. Po to chociażby, by tak jak w sprawie niniejszej nie działać na swoją niekorzyść. Znamiennym jest, że przedmiotowe informacje zawarte zostały na druku PIT-40, który podatnicy otrzymali przed terminem dokonania rocznego rozliczenia podatku.

9 W tym kontekście obarczanie winą za powstałe komplikacje Urząd Skarbowy bez przedstawienia jakiegokolwiek dowodu na to, że została udzielona błędna informacja podatnikom, jest gołosłowne i bezpodstawne. Tym bardziej, że w aktach sprawy znajduje się pismo Urzędu Skarbowego z dnia 13.03.1995 r., który na stosowne zapytanie podatników udzielił prawidłowej i wyczerpującej informacji. Znamienne, że pytanie skarżących dotyczyło roku 1994, a nie 1993.

10 Co się tyczy powoływanego przez skarżących art. 29 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych to w sprawie niniejszej nie może mieć on zastosowania albowiem nadpłata w podatku nie powstała.

11 Ponadto należy podkreślić, że postępowanie w sprawie ustalenia należnego podatku dochodowego za 1993 r. od dochodów wskazanych przez Ritę T. w zeznaniu podatkowym z dnia 15.04.1994 r. PIT-32 zostało zakończone decyzją ostateczną z dnia 21.04.1994 r. wydaną przez Urząd Skarbowy w związku z nieprawidłowym wyliczeniem podatku.

12 Reasumując powyższe Sąd przyjął, że skarżone decyzje nie naruszyły prawa i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, skargę oddalił.