Wyrok z dnia 24 września 1993 r., SA/Wr 715/92

wyrok z dnia 24 września 1993 r., SA/Wr 715/92

Tekst

TEZY

1 Ustanowiony w art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/ obowiązek uiszczenia bez wezwania podatku od środków transportowych nie jest zależny od uprzedniego wydania decyzji ustalającej ten obowiązek lub wysokość tego podatku.

Uzasadnienie

2 Tadeusz W. wniósł skargę na decyzję Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta L., którą ustalono skarżącemu podatek od środków transportowych za samochód osobowy za rok 1991 - 401.400 zł i za rok 1992 - 1.440.000 zł wraz z należnymi odsetkami. W uzasadnieniu decyzji Kolegium powołano się na przepisy art. 9 ust. 4 i art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ oraz par. 8 i par. 9 rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 29 grudnia 1983 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów. Stwierdzono, że według wskazanych przepisów obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został na stałe wycofany z ruchu - wyrejestrowany lub zbyty. Stałe wycofanie pojazdu z ruchu następuje w drodze decyzji po złożeniu przez właściciela tablic rejestracyjnych. Tadeusz W. wycofał swój samochód z ruchu czasowo i nie zwrócił Urzędowi Miejskiemu tablic rejestracyjnych. Istnieje obowiązek zapłacenia podatku od środków transportu bez wezwania, a ponieważ Tadeusz W. nie spełnił tego ciążącego na nim obowiązku, należało wydać decyzję o ustaleniu podatku od środka transportu.

3 Skarżący wywodził natomiast, że w przedmiotowej sprawie zostało naruszone prawo, gdyż zmiana przepisów podatkowych nastąpiła w 1991 r., a nakaz płatniczy otrzymał dwa lata później. Nie wiedział, że dla uniknięcia podatku od pojazdu wycofanego z ruchu konieczne jest wyrejestrowanie tego pojazdu. Niedbalstwo urzędu, który uprzednio co roku przysyłał nakaz zapłaty, naraziło skarżącego na koszty, gdyż w razie otrzymania wezwania do zapłaty podatku na początku 1991 r., wyrejestrowałby pojazd na stałe.

4 Odpowiadając na skargę Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie, gdyż zarzuty skargi są bezzasadne. Urząd Miejski nie miał obowiązku i technicznych możliwości pisemnego powiadomienia kilkudziesięciu tysięcy posiadaczy pojazdów samochodowych o zmianie przepisów podatkowych. O zmianie przepisów w zakresie podatku od środków transportowych informowała wielokrotnie prasa, radio i telewizja na początku 1991 r.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Ocena stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wymierzenie podatku od środków transportowych jest zgodne z obowiązującymi przepisami, a tylko naruszenie prawa przez zaskarżoną decyzję daje podstawę do jej uchylenia.

7 Podstawą rozstrzygnięć organów administracji jest art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w związku z par. 9 rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 29 grudnia 1984 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów /Dz.U. nr 1 poz. 2 ze zm./. Z treści tych przepisów wynika, że obowiązek podatkowy w podatku od środków transportu istnieje do końca miesiąca, w którym środek transportowy został na stałe wycofany z ruchu lub zbyty /art. 9 ust. 4 cyt. ustawy/, a stałe wycofanie z ruchu /wyrejestrowanie/ następuje w drodze decyzji właściwego kierownika urzędu rejonowego rządowej administracji ogólnej, uchylającej decyzję o wydaniu dla tego pojazdu dowodu rejestracyjnego. Dowód rejestracyjny, po odcięciu prawego dolnego rogu, zwraca się właścicielowi po złożeniu tablic rejestracyjnych w urzędzie tego organu /par. 9 cyt. rozporządzenia/.

8 Skarżący, który jest właścicielem samochodu, wycofał ten pojazd z ruchu czasowo w styczniu 1990 r., nie zwracając tablic rejestracyjnych. W tych okolicznościach skoro samochód nie został wycofany z ruchu na stałe, ciążył na Tadeuszu W. obowiązek zapłaty od tego pojazdu podatku od środków transportu. Obowiązek ten, jak to trafnie podniosły organy administracji, wynikał z samej ustawy /art. 11 ust. 4/ i jego powstanie nie było uzależnione od uprzedniego wydania decyzji lub zawiadomienia o zmianie obowiązujących przepisów.

9 Wydanie decyzji wymiarowej stało się natomiast konieczne, kiedy podatnik - mimo wezwań do zapłaty - nie spełnił obowiązku zapłaty podatku.