Wyrok z dnia 29 maja 1996 r., SA/Wr 1999/95

wyrok z dnia 29 maja 1996 r., SA/Wr 1999/95

Tekst

TEZY

1 Dowody z zeznań świadków mogą być dopuszczone do rozwiania wątpliwości związanej z treścią istniejącego dowodu źródłowego, nie są zaś dopuszczalne dla ustalenia istnienia podstawy dokonania wydatków.

Sentencja

2 oddala skargę.

Uzasadnienie

3 Zapłata wynagrodzenia na rzecz członka zarządu może wynikać albo z zawartej umowy albo uchwały właściwego organu spółki. Takie więc dowody źródłowe mogły stać się podstawą wypłaty, a tym samym dowodem, na podstawie którego możliwe było ewidencjonowanie w księgach tych wydatków, a następnie wykazywanie ich jako kosztów uzyskania przychodu.

4 Jak jednak wynika z akt sprawy ani umowa, ani też uchwała uprawnionego organu Spółki nie istnieje. W związku z tym nie istnieją również takie dowody, które mogły stanowić podstawę wykazywania spornych kosztów w księgach rachunkowych, a w konsekwencji nie istnieją również podstawy do uznawania takich wydatków za koszty uzyskania przychodów.

5 Podkreślić przy tym należy, że prawidłowe sporządzenie dokumentów i należyte ich księgowanie obciąża podatnika. Obowiązek ten nie może być zastąpiony przez dowodzenie faktu poniesienia wydatków przy pomocy dowodów z zeznań świadków, czy też stron. Zeznania takie bowiem i tak nie mogą doprowadzić do zmiany rejestrów księgowych. Jeżeli więc strona nie sporządzała dokumentów w wymaganej formie, nie może w postępowaniu podatkowym żądać, aby ten brak został przez organy zastąpiony innymi dowodami. Dowody z zeznań świadków mogą bowiem być dopuszczane dla rozwiania wątpliwości związanej z treścią istniejącego dowodu źródłowego, nie są zaś dopuszczalne dla ustalenia istnienia podstawy dokonania wydatków.

6 Powyższe wywody odnoszą się także do wydatków Spółki na pokrycie kosztów podróży (...) za granicę. Skoro w dowodach księgowych nie istnieje ani polecenie wyjazdu, ani też umowa zobowiązująca do odbycia takiej podróży w celu załatwienia spraw Spółki, tym samym nie istnieje dokument księgowy wydany w odpowiednim czasie, który uzasadniałby uznanie takich wydatków za koszty uzyskania przychodu.

7 Na marginesie jedynie należy podkreślić, że Sąd nie kwestionuje, że wynagrodzenia członków zarządu Spółki mogą stanowić koszt uzyskania przychodu. Takie bowiem wydatki stanowią koszt funkcjonowania osoby prawnej i mieszczą się w wydatkach określonych w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /t.j. Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./. Nie oznacza to jednak, że unormowanie zawarte w art. 15 ust. 1 stwarza po stronie podatnika uprawnienie do wykazywania takich wydatków, które nie są należycie udokumentowane, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.