Wyrok z dnia 22 kwietnia 1998 r., SA/Sz 1435/97

wyrok z dnia 22 kwietnia 1998 r., SA/Sz 1435/97

Tekst

TEZY

1 W odróżnieniu od nagłej choroby, które nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, to długotrwała niedyspozycja nie wyklucza dokonania konkretnej czynności procesowej /sporządzenia odwołania/ i nadania tego pisma przez pocztę osobiście lub przez domownika.

Uzasadnienie

2 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3 Zgodnie z art. 58 Kpa możliwe jest przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jeżeli jego uchybienie nastąpiło bez winy strony.

4 Jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jego braku w uchybieniu terminu procesowego, przyjmuje się powszechnie obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy.

5 O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można więc mówić tylko wówczas, gdy niedopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć.

6 W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że decyzja organu I instancji została odebrana osobiście przez skarżącą w dniu 14 marca 1997 r. Przeczy to zatem twierdzeniom skargi, że w tym okresie tj. do dnia 21 marca 1997 r. skarżąca przebywała na leczeniu szpitalnym.

7 Należy podkreślić, że zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i po wniesieniu skargi Krystyna M. nie przedstawiła żadnego dowodu, że zły stan zdrowia czy okres pobytu w szpitalu uniemożliwiał jej podjęcie czynności procesowych w sprawie.

8 W odróżnieniu od nagłej choroby, które nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, to długotrwała niedyspozycja na jaką powołuje się skarżąca nie wyklucza właśnie dokonania konkretnej czynności procesowej /czyli sporządzenie odwołania/ i nadania tego pisma przez pocztę osobiście lub przez domownika.

9 Niesporną również okolicznością jest to, że po otrzymaniu właśnie decyzji Urzędu Skarbowego w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego skarżąca prowadziła korespondencję z Urzędem w sprawie swoich zobowiązań w podatku od towarów i usług.

10 Należy zatem podzielić stanowisko organu odwoławczego, że za spóźnione wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji ponosi winę skarżąca, która w sprawie jej dotyczącej nie uprawdopodobniła w żaden sposób, że w czasie biegu tego terminu zaistniała przeszkoda od niej niezależna.

11 Mając zatem wszystko powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.