Wyrok z dnia 16 lipca 1997 r., SA/Sz 1279/96

wyrok z dnia 16 lipca 1997 r., SA/Sz 1279/96

Tekst

TEZY

1 Nabywając majątek połączonej z nią Spółki A. skarżąca Spółka A. II przejęła jej wszystkie prawa i obowiązki, w myśl art. 285 Kh, stając się tym samym zobowiązaną do wykonania obowiązku ciążącego dotychczas na Spółce, której majątek przejęła i nie jest ona osobą trzecią w rozumieniu art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./.

Sentencja

2 oddala skargę.

Uzasadnienie

3 Zgodnie z art. 26 par. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./, organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego. Jakkolwiek, w myśl art. 29 par. 1 tej ustawy, organ egzekucyjny z urzędu bada dopuszczalność egzekucji administracyjnej, to nie jest on uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W terminie 7 dni od otrzymania odpisu tytułu wykonawczego zaopatrzonego w klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tego tytułu do egzekucji, zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, których podstawą mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w art. 33 omawianej ustawy, m.in. także nieistnienie egzekwowanego obowiązku oraz błąd co do osoby zobowiązanego. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 34 par. 1 cyt. ustawy egzekucyjnej, zgłoszone przez zobowiązanego zarzuty organ egzekucyjny obowiązany jest rozpatrzyć po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela, wydając wówczas postanowienie, w którym w razie uznania zarzutów za uzasadnione orzeka o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego lub o jego umorzeniu albo o zastosowaniu innego, mniej uciążliwego, środka egzekucyjnego. W rozpatrywanej sprawie ze zgromadzonych w aktach postępowania materiałów wynika, że działanie organu egzekucyjnego zgodne było z wyżej przytoczonymi zasadami.

4 Wydając postanowienie, uznające za nieuzasadnione zgłoszone przez Spółkę zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny, jak i organ odwoławczy, uwzględniły treść wypowiedzi wierzyciela odpowiadającej na zgłoszone zarzuty i podtrzymującej żądanie przeprowadzenia egzekucji. Nie będąc, jak to wyżej wskazano, uprawnionymi do badania zasadności i wymagalności objętego tytułem wykonawczym obowiązku /art. 29 par. 1 ustawy egzekucyjnej/ organy, te w istocie rzeczy związane były wypowiedzią wierzyciela. Tak więc, wobec treści wypowiedzi wierzyciela wskazującego na decyzję wójta gminy jako na podstawę prawną egzekwowanego obowiązku oraz na treść zapisu w rejestrze handlowym wskazując na połączenie Spółki A., na którą decyzja ta została wystawiona, ze Spółką A. z jednoczesnym przeniesieniem całego majątku pierwszej z nich na drugą w zamian za udziały zgłoszone przez zobowiązaną zarzuty nieistnienia egzekwowanego obowiązku oraz błędu co do osoby zobowiązanej trafnie przez organ egzekucyjny uznane zostały za nieuzasadnione.

5 Odnosząc się do zarzutów skargi, zauważyć też należy, iż chybiony jest zarzut braku podstawy prawnej do dochodzenia od skarżącej wymienionego w tytule wykonawczym obowiązku wobec braku decyzji, o której mowa w art. 40 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, a więc przenoszącej na skarżącą odpowiedzialność za zobowiązanie innej osoby.

6 Z przywołanego przez skarżącą przepisu art. 49 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych wynika bowiem, że odnosi się on do odpowiedzialności osób trzecich, gdy tymczasem nabywając majątek połączonej z nią Spółki A. skarżąca Spółka A. II przejęła jej wszystkie prawa i obowiązki, w myśl art. 285 Kh, stając się tym samym zobowiązaną do wykonania obowiązku ciążącego dotychczas na Spółce, której majątek przejęła i nie jest ona osobą trzecią, w rozumieniu art. 40 ust. 1 cyt. ustawy o zobowiązaniach podatkowych.