Wyrok z dnia 20 lutego 1996 r., SA/Po 1356/95

wyrok z dnia 20 lutego 1996 r., SA/Po 1356/95

Tekst

TEZY

1 Istotne jest w świetle art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ czy sprzedaż samochodów osobowych nabytych przez podatnika stanowiła jego przedmiot działalności gospodarczej.

2 Z przepisu tego nie wynika, ażeby warunkiem obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego była odsprzedaż samochodów prowadzona w ramach podstawowej działalności gospodarczej. W przepisie tym mówi się tylko o "działalności gospodarczej".

Uzasadnienie

3 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

4 Zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 7-10, art. 77 par. 1 i art. 107 par. 3 kodeksu postępowania administracyjnego.

5 Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika samochodów osobowych i ich części składowych, z wyjątkiem przypadków, gdy odsprzedaż stanowi przedmiot działalności gospodarczej podatnika, a także gdy nabywca części składowych nabywa je w celu wytwarzania samochodów osobowych lub świadczenia usług związanych z naprawą i obsługą tych samochodów.

6 Istotne jest zatem - w świetle wyżej powołanego przepisu - ustalenie w sprawie niniejszej czy sprzedaż samochodów osobowych nabytych przez skarżącego w okresie objętym protokołem kontroli stanowiła przedmiot działalności gospodarczej skarżącego.

7 W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji /tak samo jak w decyzji organu I instancji/ stwierdza się, że podstawową działalnością firmy usługowo-handlowej prowadzonej przez skarżącego jest turystyka i wynajem samochodów.

8 Obie decyzje nie zawierają ustosunkowania się do dokumentów w postaci zaświadczenia o dokonaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, w którym jako przedmiot działalności gospodarczej przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącego wymienia się między innymi sprzedaż samochodów. Skarżący w pierwszym zgłoszeniu rejestracyjnym VAT z dnia 24 marca 1993 r. podał wprawdzie tylko podstawowy rodzaj działalności usługowej - turystyka i wynajem samochodów, jednak w zgłoszeniu z dnia 12 czerwca 1994 r. ujął także jako drugorzędny rodzaj działalności handel samochodami.

9 Należy zauważyć, że z przepisu art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy nie wynika, ażeby warunkiem obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego była odsprzedaż samochodów prowadzona w ramach "podstawowej działalności gospodarczej", a mówi się tam tylko o "działalności gospodarczej".

10 Organy podatkowe winny zatem ustalić czy sprzedaż przedmiotowych samochodów odbywała się w ramach działalności gospodarczej skarżącego.

11 Trudno ocenić czy przesłanka ta została spełniona, skoro z akt sprawy administracyjnej nie wynika czy samochody były nabywane w celu ich dalszej odsprzedaży po krótkotrwałym wynajmie. Organy podatkowe nie przeprowadziły bowiem dowodu z umowy licencyjnej, na podstawie której skarżący - jak twierdzi - dokonywał sprzedaży, ani też nie ustaliły po jakim konkretnie okresie świadczenia usług wynajmu skarżący pojazdy sprzedawał.

12 Brak wyżej wymienionych ustaleń stanowi naruszenie art. 7, art. 77 par. 1 i art. 107 par. 3 Kpa, które należy usunąć przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

13 Zaskarżona decyzja pomija również zarzut skarżącego dotyczący jego działania w zaufaniu do wyjaśnień Izby Skarbowej w W. zawartych w piśmie z dnia 7 września 1993 r. skierowanym do "E." w W., w którym wymieniona Izba Skarbowa informuje podatnika, że w stosunku do przedsiębiorstwa odprzedającego po krótkotrwałym używaniu zakupionych przez to przedsiębiorstwo w celu odprzedaży samochodów nie obowiązuje ograniczenie zawarte w art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.

14 W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w P. stwierdza, iż nie zgadza się ze stanowiskiem Izby Skarbowej w W. zawartym w wyżej podanym piśmie. Nie uwzględnia jednak okoliczności, że z tytułu mylnej informacji ze strony organu podatkowego podatnik nie powinien ponieść szkody, co wynika z art. 8 i art. 9 Kpa. Wobec tego należało wyjaśnić, czy informacja udzielona w piśmie Izby Skarbowej w W. dotyczyła stanu faktycznego identycznego jak w sprawie niniejszej. Jeżeli informacja ta dotyczyła takiego samego stanu faktycznego - skarżący nie powinien ponieść szkody z tego powodu, że kierował się zawartą w niej wykładnią.

15 Należy zwrócić także uwagę na fakt, że z akt sprawy administracyjnej wynika, ażeby zachowane zostały wymogi z art. 10 Kpa, to znaczy by skarżący miał możliwość wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów.

16 Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 1 i par. 2 pkt 3 Kpa w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 208 Kpa.