Wyrok z dnia 10 lutego 1998 r., I SA/Łd 1147/96

wyrok z dnia 10 lutego 1998 r., I SA/Łd 1147/96

Tekst

TEZY

1 Dokonanie prawidłowej klasyfikacji usług ciąży na podatniku, ale równocześnie jest on uprawniony do korzystania z fachowej pomocy wyspecjalizowanych jednostek. Stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Urząd Statystyczny jest jednym z elementów postępowania, które, jak każdy inny dowód w sprawie, podlega ocenie organów skarbowych. Ocena ta musi być swobodna, ale nie dowolna.

Uzasadnienie

2 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3 Argumentom podatników nie można odmówić słuszności zwłaszcza w zakresie zarzutu niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy /art. 7 Kpa/ oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego /art. 77 Kpa/. Pamiętać przy tym należy, że obywatele winni działać w zaufaniu do organów państwa i stosować się do udzielonych im przez właściwe jednostki organizacyjne wyjaśnień.

4 Skarżący już w odwołaniu skierowanym do Izby Skarbowej podali, że po zawarciu umowy "wynajmu pomieszczeń", a przed wystawieniem pierwszej faktury zwracali się do organów podatkowych o wskazanie prawidłowej wysokości podatku, którą powinni zastosować. Zgodnie z obowiązującymi zasadami zostali pouczeni, iż informacji o klasyfikowaniu usług do odpowiedniej kategorii statystycznej udzielają właściwe organy statystyczne. Według Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego usługi świadczone przez skarżących mieściły się w podbranży 74 103.

5 W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego na wezwanie organów skarbowych podatnicy złożyli pismo sporządzone przez WUS z dnia 20.11.1995 r., z którego wynika, że według zasad klasyfikacji usług /Zeszyty Metodyczne GUS nr 57, W-wa 1985 r./ wynajęcie pomieszczeń do zakwaterowania pracowników mieści się w podbranży 74 103 "Usługi hoteli pracowniczych". Według obowiązującej w ewidencji statystyce od 1 kwietnia 1995 r. Klasyfikacji Wyrobów i Usług GUS W-wa 1994 r., usługa ta mieści się w podkategorii 55.23.15 "Usługi krótkotrwałego zakwaterowania pozostałe", gdzie indziej nie sklasyfikowane.

6 Jest oczywiste, że dokonanie prawidłowej klasyfikacji usług ciąży na podatniku, ale równocześnie jest on uprawniony do korzystania z fachowej pomocy wyspecjalizowanych jednostek.

7 Stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Urząd Statystyczny jest jednym z elementów postępowania, które, jak każdy inny dowód w sprawie, podlega ocenie organów skarbowych. Ocena ta musi być swobodna, ale nie dowolna.

8 Izba Skarbowa była zatem uprawniona do pominięcia tej opinii, ale winna wskazać uzasadnione, merytoryczne przyczyny jej kwestionowania. Tymczasem, jak wskazano w odpowiedzi na skargę zdyskwalifikowano stanowisko WUS uznając, iż treść pytań przedstawionych tej jednostce przez podatników miała charakter tendencyjny i nie oddawała rzeczywistych stanów faktycznych. Ten sposób postępowania nie jest prawidłowy. Skoro organ skarbowy był zainteresowany stanowiskiem urzędu statystycznego, co wynika z treści pisma z dnia 4.06.1996 r. skierowanego do podatników, to wobec negowania prawidłowości zapytania strony, winien sam zwrócić się do WUS względnie do Głównego Urzędu Statystycznego w Warszawie o ponowną ocenę zaistniałego w sprawie stanu faktycznego z punktu widzenia statystycznej klasyfikacji usług. W rezultacie pominięcia tego dokumentu organ podatkowy w sposób całkowicie dowolny odrzucił dowody złożone przez podatników, bez próby ich zweryfikowania oraz dokonał własnej klasyfikacji spornej usługi.

9 Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, które uprawdopodabnia jest takim uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, które przesądza o wadliwości decyzji.

10 Z tego względu, na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd orzekł jak w sentencji.