Wyrok z dnia 1 czerwca 1994 r., SA/Kr 2647/93

wyrok z dnia 1 czerwca 1994 r., SA/Kr 2647/93

Tekst

TEZY

1 Ograniczenie lub wyłączenie prawa wspólników do zysku może nastąpić tylko na podstawie wyraźnego postanowienia umowy spółki.

Sentencja

2 oddala skargę.

Uzasadnienie

3 Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego, którą ustalono L. D. podatek dochodowy za 1990 r.

4 W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w spółce z o.o., w której L. D. jest udziałowcem, ustalono, że spółka ta osiągnęła w 1990 r. czysty zysk w kwocie ponad 460 mln. Stosownie do art. 191 par. 1 i par. 3 Kodeksu handlowego, udziałowcy mieli prawo do podziału tego zysku w stosunku do udziału. Dopiero umowa spółki może ten zysk wyłączyć od podziału, jak również umowa to może zastrzec uchwale wspólników rozporządzenie czystym zyskiem /art. 191 par. 2 Kodeksu handlowego/.

5 Umowa skarżącej spółki nie upoważniała, do rozstrzygania o czystym zysku przez uchwałę wspólników. Powołany przez spółkę par. 20 lit. "b" umowy, który stanowi, że do kompetencji zgromadzenia wspólników należy podejmowanie uchwał o podziale zysku lub pokryciu strat za rok ubiegły, nie upoważnia wspólników do dzielenia zysku w inny sposób od określonego w Kodeksie handlowym. Z chwilą stwierdzenia przez wspólników bilansu wykazującego zysk, każdemu ze wspólników przysługiwało roszczenie do spółki o wypłacenie dywidendy z całego czystego zysku spółki, a kwoty tego roszczenia stanowiły pożytki uzyskane z tytułu udziału w spółce. Wspólnicy decyzję o rezygnacji ze swego prawa do części zysku na rzecz spółki mogli podjąć po zapłaceniu należnego od tych dochodów podatku dochodowego.

6 Na decyzję tę L. D. wniósł skargę do NSA. Zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku dochodowym /Dz.U. 1989 nr 27 poz. 147 ze zm./, tj. art. 5 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 61 w zw. z art. 15 ustawy oraz naruszenie art. 191 par. 2 Kodeksu handlowego w zw. z par. 20 lit. "b" i par. 12 umowy spółki oraz naruszenie art. 167 par. 5 Kpa i wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji względnie o jej uchylenie.

7 Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

10 Z treści art. 191 par. 2 Kodeksu handlowego wynika, że umowa spółki może ograniczyć lub nawet wyłączyć prawo wspólników do zysku. Nastąpić to jednak może tylko na podstawie wyraźnego i nie budzącego wątpliwości postanowienia umowy spółki. Tymczasem w myśl par. 12 umowy skarżącej spółki podział zysku dokonany jest uchwałą zgromadzenia wspólników, zaś w zyskach i stratach wspólnicy uczestniczą proporcjonalnie do wniesionych wkładów. Natomiast par. 20 lit. "b" tej umowy, wśród kompetencji zgromadzenia wspólników wymienia: "podejmowanie uchwał o podziale zysku lub pokryciu strat za rok ubiegły".

11 Zapisy te, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie wyłączają czystego zysku spółki od podziału między wspólników. Zasadnie więc dokonano skarżącemu wymiaru podatku dochodowego z tytułu udziału w zyskach spółki, jako że kapitały pieniężne, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. podatku dochodowym /Dz.U. 1989 nr 27 poz. 147 ze zm./ są jedynym ze źródeł przychodu, a za przychody z kapitałów pieniężnych w myśl art. 7 ust. 6 tej ustawy uważa się m.in. przychody z tytułu udziału w zyskach osób prawnych.

12 Nie znajdując w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa objętych art. 207 par. 2 i 3 Kpa, sąd na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę oddalił.