Wyrok z dnia 14 lutego 1992 r., SA/Kr 1762/91

wyrok z dnia 14 lutego 1992 r., SA/Kr 1762/91

Tekst

TEZY

1 Wniosek o zaniechanie poboru podatku podlega rozpatrzeniu w granicach zakreślonych w art. 8 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./.

2 Ocena, czy w konkretnym przypadku zachodzą wyjątkowe okoliczności wymienione w tym przepisie, została pozostawiona organowi podatkowemu.

Uzasadnienie

3 Decyzją z dnia 21 października 1991 r. Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 28 lipca 1991 r., którą odmówiono Marianowi W. zaniechania poboru podatku od nieruchomości za rok 1991 r. w kwocie 1.288.400 zł.

4 Jako podstawę prawną powołano art. 8 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych.

5 W uzasadnieniu stwierdzono, że wysokość zobowiązania podatkowego nie wskazuje na to, że jego uiszczenie mogłoby zagrozić egzystencji podatnika. Brak jest również szczególnych względów społecznych przemawiających za zaniechaniem poboru zaległości podatkowych.

6 Skarżąc powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego Marian W. powołał się na zły stan techniczny budynku, wysokie koszty jego utrzymania oraz na swój podeszły wiek i stan zdrowia. Prowadzona działalność gospodarcza nie jest dochodowa.

7 Strona przeciwna podtrzymała swoje stanowisko i wniosła o oddalenie skargi wywodząc, że zaskarżona decyzja wydana została w ramach swobodnego uznania, nie naruszając interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

9 Stosownie do art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych organy podatkowe mogą zaniechać w całości lub w części poboru podatku w wypadku gospodarczo lub społecznie uzasadnionym, a także gdy wymagają tego inne szczególne okoliczności, zwłaszcza gdy pobranie podatku mogłoby zagrozić zdolności gospodarczej zakładu lub egzystencji podatnika.

10 Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja ma charakter uznaniowy.

11 Jak to wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 października 1984 r. /III AZP 9/83/ ostateczna decyzja wydana przez organ administracji państwowej w granicach przysługującego mu z mocy konkretnego przepisu prawa uznania może być uchylona przez Naczelny Sąd Administracyjny w razie stwierdzenia naruszeń przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy /OSN 1985 nr 5-6 poz. 63/.

12 Ani skarga, ani przeprowadzona przez sąd kontrola nie wykazała naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy.

13 W szczególności organy dokładnie wyjaśniły stan faktyczny, a ocena dowodów jest zgodna z prawidłami poprawnego rozumowania i doświadczeniem życiowym.

14 Naczelny Sąd Administracyjny nie jest organem III instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji państwowej wybór jest słuszny, a zatem Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności /celowości/ decyzji administracyjnej /zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 1985 r. III ARN - 18/83 - OSN 1986 nr 5 poz. 72 str. 36/.

15 Wniosek o zaniechanie poboru podatku podlega rozpatrzeniu w granicach zakreślonych w art. 8 ustawy o zobowiązaniach podatkowych.

16 Ocena, czy w konkretnym przypadku zachodzą wyjątkowe okoliczności wymienione w tym przepisie została pozostawiona organowi administracji państwowej /zob. wyrok NSA z dnia 30 maja 1988 r. III SA 107/88 - Gazeta Prawnicza 1988 nr 2 str. 8/.

17 Jeżeli postępowanie dowodowo-wyjaśniające i dokonana na tej podstawie ocena stanu faktycznego sprawy są przeprowadzone poprawnie, to samo wyprowadzenie z takiej oceny wniosku, czy należy zaniechać poboru podatku jest już zagadnieniem natury słusznościowej, które uchyla się spod kontroli NSA - sprawującego tylko kontrolę legalności.

18 Zaskarżona decyzja odpowiada wymogom określonym w art. 107 Kpa, zaś powołane w uzasadnieniu motywy nie są dowolne.

19 Dlatego brak jest podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem.