Wyrok z dnia 6 listopada 1991 r., SA/Gd 944/91

wyrok z dnia 6 listopada 1991 r., SA/Gd 944/91

Tekst

TEZY

1 Sam fakt posiadania przez podmiot gospodarczy ośrodka wypoczynkowego nie stanowi wystarczającej przesłanki do uznania, że budynki tego ośrodka są wykorzystywane w związku z działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisu par. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 stycznia 1990 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 2 poz. 12/.

Sentencja

2 uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Uzasadnienie

3 (...) Sąd dokonał wykładni par. 1 pkt 2-4 cyt. rozporządzenia Ministra Finansów i doszedł do przekonania, że przepis par. 1 pkt 3 /zawierający stawkę 800 zł/ jest wyjątkiem od przepisu par. 1 pkt 2 /stawka 8.000 zł/. Zatem niższą stawkę podatku od nieruchomości opłaca podatnik od takich budynków, które nie są wykorzystywane w związku z działalnością gospodarczą, lecz wykorzystywane są wyłącznie na cele rekreacyjno-wypoczynkowe /letniskowe/. Przyjmując taki punkt widzenia należy każdorazowo ustalić na podstawie stanu faktycznego cel, na jaki wykorzystywane są budynki objęte podatkiem od nieruchomości.

4 Przyjmując, że ustawodawca nie nadaje różnej treści pojęciu - "działalność gospodarcza" - Sąd definicję tej działalności z ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej zastosował do pojęcia działalność gospodarcza użytego w przepisach cyt. rozporządzenia Ministra Finansów. Zatem budynkiem związanym z prowadzoną działalnością będzie taki budynek, w którym prowadzona jest działalność, w tym usługowa, prowadzona w celach zarobkowych i na własny rachunek podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

5 W takim też kontekście Sąd zalecił organowi odwoławczemu zbadanie sposobu wykorzystania budynków /podobnie traktować należało grunty/ ośrodka wypoczynkowego. W przypadku ustalenia, iż budynki /grunty/ nie są wykorzystywane na cele zarobkowe /za zarobek Sąd nie uznał odpłatności pracowników Spółdzielni za pobyt w ośrodku/, przyjąć należało, iż budynki /grunty/ wykorzystywane były, na cele letniskowe o charakterze rekreacyjno-wypoczynkowym.

6 (...) Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa S. utrzymało w mocy poprzednio wydaną decyzję I instancyjną.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Stosownie do przepisu art. 209 Kpa ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji państwowej. Taka też ocena wyrażona została w poprzednio wydanym wyroku i stąd Sąd ponownie badający tę samą sprawę nie może do tej oceny odstąpić. Podobnie nie mógł inaczej zachować się organ odwoławczy.

9 (...) Skoro więc Sąd wyraził pogląd, że stawka 800 zł jest wyjątkiem od stawki 8.000 zł, zaś rozgraniczenia dokonuje się na płaszczyźnie prowadzenia działalności gospodarczej w takim rozumieniu jak to przyjmuje ustawa o działalności gospodarczej, to rzeczą organu odwoławczego nie mogło być ponowne rozważenie charakteru tych stawek.

10 (...) Sąd nie dopatrzył się, by działalność ośrodka powiązana była z działalnością jednostki macierzystej w rozumieniu prowadzenia działalności gospodarczej, jak tego chce organ odwoławczy. Wręcz przeciwnie, skoro zalecono zbadanie czy w ośrodku prowadzona jest działalność w celach zarobkowych, to świadczyło o uwzględnieniu odrębnej podmiotowości ośrodka. Ta odrębność zdaje się wynikać też z przepisów księgowych, gdyż działalność socjalna traktowana jest jako działalność finansowo wyodrębniona.

11 Ocena prawna poprzedniego wyroku powiązana została z zaleceniem ustalenia stanu faktycznego.

12 (...) Wobec tego, że organ odwoławczy nie ustali, by w ośrodku skarżącej Spółdzielni prowadzona była działalność w celach zarobkowych, to zastosowanie winna mieć stawka 800 zł na m2 powierzchni użytkowej budynków /20 zł za 1 m2 gruntu/, jako że budynki zaliczyć należało do budynków letniskowych wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe pracowników skarżącej Spółdzielni. Zatem na te same cele wykorzystywano też grunt.