Wyrok z dnia 21 stycznia 1994 r., SA/Gd 895/93

wyrok z dnia 21 stycznia 1994 r., SA/Gd 895/93

Tekst

TEZY

1 Wydzielenie poszczególnej maszyny lub urządzenia w osobny obiekt o wartości nie przekraczającej 5 mln zł. - co pozwala na uwzględnienie takiego wydatku w kosztach uzyskania przychodu - jest prawnie możliwe jeżeli taki obiekt będzie spełniał warunki kompletności i zdatności do samodzielnego wykorzystania.

Sentencja

2 oddala skargę.

Uzasadnienie

3 W. zgłosił na okres od 4 listopada 1991 r. do 31 grudnia 1991 r. obowiązek podatkowy w podatkach obrotowym i dochodowym z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie doradztwa podatkowego, księgowego i ekonomicznego.

4 Urząd Skarbowy dokonując analizy załączonej do zeznania podatkowej księgi przychodów i rozchodów stwierdził, że podatnik wpisał jako koszt uzyskania przychodu zakup sprzętu komputerowego za kwotę 13.800.000 zł. W związku z tym w Urzędzie Skarbowym poinformowano podatnika o tym, że zakup ten nie kwalifikuje się do uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodu, bowiem jest to zakup środka trwałego i na tę okoliczność spisano z podatnikiem protokół. Podatnik wyjaśnił, że koszt nabycia poszczególnych składników sprzętu nie przekracza 5.000.000 zł, w związku z tym - jego zdaniem - sprzęt ten nie jest środkiem trwałym.

5 Urząd Skarbowy wydał decyzję w sprawie ustalenia zobowiązania w podatkach obrotowym i dochodowym za 1991 r., w której przychód z działalności ustalił zgodnie z zeznaniem podatkowym i księgą przychodów i rozchodów, natomiast dochód ustalił pomijając w kosztach uzyskania przychodu kwotę 13.800.000 zł, tj. koszt zakupu sprzętu komputerowego z powodu uznania go za środek trwały.

6 W odwołaniu skarżący zarzucił, że organ podatkowy błędnie interpretuje przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1989 r. w sprawie uznawania składników majątkowych za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, zasad i stawek ich amortyzacji oraz zasad aktualizacji środków trwałych /Dz.U. nr 72 poz. 422 ze zm./.

7 Skarżący wywodził, że stosownie do tego rozporządzenia podstawą zaliczenia majątku do środków trwałych jest Klasyfikacja Rodzajowa Środków Trwałych. Według tej klasyfikacji /Zeszyt Metodyczny GUS 1991 nr 70/ komputery zostały zaliczone do grupy 491, przy czym obiektem może być cały zespół złożony z jednostki centralnej i podłączonych do niej fizycznie jednostek zewnętrznych, bądź poszczególne urządzenia i maszyny do przetwarzania informacji, w szczególności jednostki centralne, urządzenia wejściowe np. klawiatury /konsole operacyjne/, urządzenie wyjścia /drukarki, monitory/, jednostki pamięci, np. twarde dyski. Tę właśnie metodę - rozbicie sprzętu na poszczególne jednostki zastosował skarżący, w wyniku czego koszt jednostkowy składników nie przekraczał 5.000.000 zł, a w konsekwencji brak było jego zdaniem podstaw do zaliczenia tych urządzeń do środków trwałych, tym samym należało je uwzględnić w kosztach uzyskania przychodu.

8 Argumentacji tej nie uwzględniła Izba Skarbowa, która utrzymała w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

9 Izba Skarbowa wskazała, że zgodnie z par. 2 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1989 r. za środki trwałe uznaje się kompletne i zdatne do użytku składniki majątkowe, których okres użytkowania przekracza jeden rok, a cena zakupu jest wyższa niż 5.000.000 zł. Zasady te mają zastosowanie do sprzętu komputerowego, który należy traktować w kategoriach pełnych konfiguracji sprzętowych, a nie poszczególnych urządzeń ten sprzęt tworzących. Zgodnie z Klasyfikacją Rodzajową Środków Trwałych obiektem może być nie tylko cały zespół służący do przetwarzania informacji, ale również poszczególna maszyna i urządzenie do przetwarzania informacji, wydzielone w osobne jednostki. Według dowodu zakupu sprzętu komputerowego skarżący nabył: jednostkę centralną, monitor, klawiaturę, drukarkę i twardy dysk, co w ocenie Izby Skarbowej oznacza jeden obiekt, który ze względu na koszt zakupu przekraczający 5.000.000 zł, stanowi środek trwały.

10 W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. zarzucił niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem, w szczególności z par. 2 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1989 r. Zdaniem skarżącego, do użytkownika sprzętu komputerowego należy wybór - czy traktować sprzęt jako całość i tym samym środek trwały, czy też jako wyposażenie biura.

11 Izba Skarbowa w T. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.

12 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

13 Nie jest trafny pogląd skarżącego, że od użytkownika zależy, czy elementy sprzętu komputerowego będą traktowane jako jeden obiekt, czy też jako odrębne urządzenia.

14 Zgodnie z par. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1989 r. w sprawie uznawania składników majątkowych za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, zasad i stawek ich amortyzacji oraz zasad aktualizacji środków trwałych /Dz.U. nr 72 poz. 422 ze zm./ za środki trwałe uznaje się poszczególne przedmioty majątkowe - kompletne i zdatne do użytku w momencie przekazania do użytkowania, przeznaczone do długotrwałego wykorzystania na własne potrzeby podmiotu gospodarczego, których cena zakupu lub wytworzenia jest wyższa niż 5.000.000 zł, a okres użytkowania przekracza rok.

15 Jeśli dane rzeczy spełniają warunki określone dla środków trwałych, to nie można stosować do nich przepisów odnoszących się do innych przedmiotów majątkowych, w szczególności o uznawaniu zakupów takich przedmiotów za koszt uzyskania przychodu.

16 Skoro kompletnym obiektem, zdatnym do użytku zgodnie z jego przeznaczeniem jest kompletny komputer /jednostka centralna, klawiatura, monitor, drukarka/, a wartość tego obiektu przekracza 5.000.000 zł /okres użytkowania - co nie wymaga dowodu - przekracza 1 rok/, to zgodnie z prawem, tj. art. 13 pkt 1 ww. ustawy o podatku dochodowym, było nieuwzględnienie w decyzji ustalającej podatek dochodowy wydatków na nabycie sprzętu komputerowego jako kosztów uzyskania przychodów.

17 Zgodnie z par. 2 ust. 1 ww. rozporządzenia i Klasyfikacją Rodzajową Środków Trwałych przy środkach zakwalifikowanych do symbolu 491 poszczególna maszyna lub urządzenie służące do przetwarzania danych może być wydzielone w osobny obiekt, jeżeli będzie spełniało warunki kompletności, zdatności do samodzielnego wykorzystania, co nie ma zastosowania w odniesieniu do sprzętu kupionego przez skarżącego, który tworzy jeden zestaw komputerowy.

18 W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 207 par. 5 Kpa orzekł o oddaleniu skargi.