Wyrok z dnia 14 września 1994 r., SA/Gd 1580/93

wyrok z dnia 14 września 1994 r., SA/Gd 1580/93

Tekst

TEZY

1 Zajęcie przez komornika samochodu osobowego nie stanowi samo przez się o wygaśnięciu obowiązku podatkowego, chyba że na skutek takiego zajęcia właściciel środka transportowego wyrejestruje go z uwagi na stałe wycofanie z ruchu.

Sentencja

2 oddala skargę.

Uzasadnienie

3 Prezydent Miasta decyzją wydaną m.in. na podstawie art. 8-12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./, ustalił wobec skarżącego W.B. podatek od środków transportowych za 1991 r. w kwocie 440.400 zł, za 1992 r. w kwocie 2.760.000 zł i z tytułu I raty za 1993 r. w kwocie 1.962.000 zł, z tytułu własności samochodów marki Opel Record i Fiat Regata.

4 Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej ustalenia podatku od samochodu marki Opel Record wniósł skarżący. Nie precyzując wniosku odwołania skarżący podniósł, że na skutek "zaboru" auta przez komornika nie jest jego posiadaczem.

5 Zaskarżoną decyzją Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia powołano art. 9 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podniesiono w uzasadnieniu decyzji, że bezsporne jest, iż samochód Opel Record zarejestrowany jest na nazwisko skarżącego i na nim jako na właścicielu ciąży obowiązek podatkowy.

6 We wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze W.B. i A.B. domagają się uchylenia zaskarżonej decyzji. Wniosek ten ma uzasadniać fakt, że Komornik Sądu Rejonowego, nie posiadając ku temu legitymacji prawnej - jak to określili skarżący - "dokonał zaboru własności, tj. omawianego samochodu wraz z jego dokumentacją". Z tego względu skarżący ponieśli niepowetowane straty i naliczenie podatku - ich zdaniem - "(...) stanowi zaprzeczenie obowiązującej praworządności i narusza zasady współżycia społecznego".

7 Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wnosi o jej oddalenie i przytacza znane już z uzasadnienia decyzji przesłanki rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, by zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa, a tym samym skarga nie mogła być uwzględniona.

9 Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Zgodnie zaś z ust. 3 art. 9 obowiązek podatkowy określony w ust. 1, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany (...). Skarżący nie kwestionują, że omawiany samochód stanowi ich własność i zarejestrowany został na nazwisko skarżącego W.B. Zatem obowiązek podatkowy jaki wynika z powołanych wyżej przepisów ciąży na skarżącym W.B. Obowiązek podatkowy ciąży na skarżącym tak długo, jak długo pojazd /środek transportowy/ jest na niego zarejestrowany, a ściśle obowiązek ten wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został na stałe wycofany z ruchu /wyrejestrowany/ lub zbyty /art. 9 ust. 4/.

10 Zajęcie zatem przez komornika w ramach czynności egzekucyjnych nie stanowi samo przez się o wygaśnięciu obowiązku podatkowego, chyba że na skutek takiego zajęcia właściciel środka transportowego wyrejestruje go, z uwagi na stałe wycofanie z ruchu.

11 Nie ma w sprawie znaczenia okoliczność jakoby komornik dokonał zajęcia niezgodnie z przepisami. Organy administracyjne nie są powołane do oceny takiego zarzutu, który nie mieści się w dyspozycji obowiązującego prawa. Przepisy art. 8 do art. 12 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych regulują sprawy podatku od środków transportowych całościowo i wyczerpująco. Jedynie na podstawie ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ skarżący może domagać się umorzenia zaległości podatkowych /art. 31/.

12 Organy podatkowe wydały więc decyzje zgodne z prawem i z tego względu na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę należało oddalić.