Wyrok z dnia 9 października 1992 r., SA/Gd 1169/92

wyrok z dnia 9 października 1992 r., SA/Gd 1169/92

Tekst

TEZY

1 O zaliczeniu budynku do kategorii budynków mieszkalnych bądź letniskowych przesądza ich podstawowa funkcja, która znajduje swój wyraz w usytuowaniu w miejscu przeznaczonym pod zabudowę danego rodzaju w planie zagospodarowania przestrzennego i w pozwoleniu na budowę, w którym określa się rodzaj obiektu budowlanego.

2 Budynek będący w świetle tych kryteriów budynkiem letniskowym, nie może być uznany za budynek mieszkalny w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./.

Uzasadnienie

3 Wójt Gminy S. nakazem płatniczym z dnia 3 lutego 1992 r. ustalił podatek od nieruchomości na 1992 r. w kwocie 815.700 zł w stosunku do Barbary i Telesfora S. zamieszkałych w G. od nieruchomości oznaczonej nr 6-416-KI.

4 Z akt sprawy, a w szczególności ze sporządzonego przez podatników wykazu nieruchomości oraz z karty nieruchomości nr 6-416-KI wynika, że Barbara i Telesfor S. są właścicielami nieruchomości położonej w B.G. składającej się z gruntu o pow. 900 m2 przeznaczonego pod budownictwo letniskowe oraz budynku letniskowego o pow. 87,50 m2.

5 Jako podstawa prawna wymiaru należności została powołana ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ oraz uchwała Rady Gminy S. z dnia 30 grudnia 1991 r. Nr XV/79/91.

6 W odwołaniu od tej decyzji Telesfor S. zarzucił, że nakaz płatniczy ustalający wymiar podatku nie jest decyzją przewidzianą w art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1992 r. o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem nie wskazuje podstawy prawnej, tytułu z jakiego należny jest podatek; nie zawiera również uzasadnienia faktycznego. Globalna kwota podatku jest o 1.000 procent wyższa od podatku za rok poprzedni /45.000 zł/ i nie pozostaje w odpowiedniej relacji do skali inflacji.

7 Według odwołującego się do ustalenia podatku powinny mieć zastosowanie stawki przewidziane w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych od budynków mieszkalnych i gruntów pozostałych, przy zastosowaniu których należny podatek nie powinien przekroczyć 136.050 zł.

8 Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa G. decyzją z dnia 5 maja 1992 r. Nr 221/RD/92 utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

9 Organ odwoławczy stwierdził, że Wójt Gminy S. prawidłowo przy ustalaniu zobowiązania w podatku o nieruchomości zastosował stawki określone uchwałą Rady Gminy, bowiem uchwała ta została podjęta na podstawie upoważnienia zawartego w art. 5 ust. 1 ww. ustawy i jest zgodna z zakresem delegacji.

10 W ocenie Kolegium strona bezpodstawnie żąda zastosowania do obliczenia wysokości podatku od budynku letniskowego stawki przewidzianej dla budynków mieszkalnych. W uchwale Rady Gminy określona jest w ramach punktu dotyczącego stawek podatku od pozostałych budynków /poza mieszkalnymi i związanymi z prowadzoną działalnością gospodarczą/ odrębna stawka podatku 8.500 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej od budynków letniskowych, która ma zastosowanie w sprawie. Kolegium Odwoławcze uznało także za nieuzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych wskazując, że doręczony stronie nakaz płatniczy zawiera niezbędne elementy decyzji.

11 W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Telesfor S. zarzucił, że decyzje obydwu instancji wydane zostały bez podstawy prawnej i rażąco naruszają prawo i wniósł o stwierdzenie ich nieważności. Skarżący wywodzi, że uchwała Rady Gminy S. nie może być podstawą prawną decyzji, bowiem została podjęta z rażącym naruszeniem prawa, wskutek przekroczenia ustawowego upoważnienia zawartego w art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zdaniem skarżącego budynek letniskowy, pomimo okresowego wykorzystywania i przeznaczenia na cele rekreacyjne właściciela i jego bliskich, jest budynkiem mieszkalnym i w związku z tym nie może być dla niego ustalona odrębna - inna niż dla budynków mieszkalnych - stawka opodatkowania.

12 Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

13 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

14 Zarzuty skargi - zarówno w zakresie naruszenia przepisów proceduralnych, jak i przepisów materialnych nie mogły zostać uwzględnione, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy S. odpowiadają prawu.

15 Zgodnie z par. 1 ust. 1 pkt 2 i par. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 lutego 1990 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego /Dz.U. nr 10 poz. 64/ na pobierany na terenie gmin podatek od nieruchomości należny od osób fizycznych wystawia się nakaz płatniczy.

16 Mimo więc, że decyzja wydana w tej formie - na druku urzędowym Ministerstwa Finansów - nie spełnia w całości wymogów określonych w art. 107 par. 3 Kpa, w szczególności w zakresie uzasadnienia faktycznego, nie można zgodzić się z poglądem skarżącego, że jest z tego powodu sprzeczna z prawem.

17 W decyzji powołano się na kartę nieruchomości, która stanowi podstawę wymiaru podatku od nieruchomości, w której w sposób nie budzący wątpliwości określono przedmiot opodatkowania oraz stawki zastosowane przy obliczaniu podatku.

18 W nakazie płatniczym powołano ponadto podstawę prawną, z której wynika obowiązek podatkowy: ustawę z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ oraz uchwałę Rady Gminy S. z dnia 30 grudnia 1991 r. Nr XV/79/91, w której ustalono stawki podatku od nieruchomości.

19 W ocenie Sądu uchwała ta została podjęta w granicach upoważnienia ustawowego, zawartego w art. 5 ust. 1 ww. ustawy, bowiem określiła wysokość stawek podatku w granicach przewidzianych w ustawie, z uwzględnieniem górnych stawek kwotowych, określonych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 5 grudnia 1991 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 116 poz. 502/.

20 Zróżnicowanie wysokości stawek podatkowych od przedmiotu opodatkowania określonego w ustawie w art. 5 ust. 1 pkt 3, jako pozostałe budynki lub ich części /poza mieszkalnymi i związanymi z prowadzoną działalnością gospodarczą/ nie narusza granic upoważnienia. Rada Gminy władna była zróżnicować te stawki do tej kategorii budynków, skoro górna granica stawki nie przekraczała stawek zakreślonych ww. rozporządzeniem Ministra Finansów.

21 Nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisów prawa żądanie ustalenia podatku od nieruchomości od budynku letniskowego położonego w Bukowej Górze według stawek przewidzianych w uchwale dla budynków mieszkalnych. Sama ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera definicji budynku mieszkalnego oraz pozostałych budynków. Trzeba zatem posłużyć się interpretacją tych pojęć zawartą w innych ogólnie obowiązujących przepisach prawa.

22 W oparciu w art. 3 ust. 1 i 3 z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /t.j. Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165 ze zm./ można wyprowadzić wniosek, że domem mieszkalnym jest budynek przeznaczony do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych właściciela i innych uprawnionych osób. Należy zakładać, że potrzeby mieszkaniowe zaspokajane są w miejscu stałego zamieszkania danej osoby, bowiem w świetle art. 25 Kc miejscem zamieszkania danej osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu.

23 Gdyby zatem nawet przyjąć, że budynek skarżącego w Bukowej Górze mógłby spełniać warunki techniczne domu przeznaczonego na cele mieszkaniowe, to w świetle okoliczności sprawy należy dojść do wniosku, że potrzeby mieszkaniowe zaspokaja skarżący w miejscu stałego zameldowania w Gdańsku.

24 Z art. 3 ust. 4 Prawa lokalowego wynika, że domem letniskowym jest budynek, położony na terenie wsi lub w rejonie przeznaczonym na cele rekreacyjne ludności, służący właścicielowi i jego bliskim do wypoczynku. Nie wyklucza to oczywiście spełniania w ograniczonym zakresie przez domy tego typu funkcji mieszkalnej, ale nie przesądza to o ich charakterze, ponieważ ich podstawową funkcją w świetle obowiązującego w RP stanu prawnego jest funkcja rekreacyjna.

25 Z przepisów ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym /Dz.U. 1989 nr 17 poz. 99/ oraz art. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ wynika, że obiekty budowlane mogą być budowane wyłącznie na terenach przeznaczonych na ten cel, zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym. Niewątpliwie teren B.G. w gminie S., na którym usytuowany jest przedmiotowy budynek jest terenem przeznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę letniskową, a nie pod budownictwo mieszkaniowe.

26 W świetle tych wszystkich okoliczności nie budzi zastrzeżeń ustalenie przez Wójta Gminy w S. podatku od nieruchomości od budynku stanowiącego własność małżonków S., położonego w Bukowej Górze z zastosowaniem stawek przewidzianych dla budynków letniskowych, a nie budynków mieszkalnych.

27 O zaliczeniu przedmiotowego budynku do określonej kategorii według kryteriów przewidzianych na przepisach ogólnie obowiązujących /ustawa o podatkach i opłatach lokalnych/ i przepisach prawa miejscowego /uchwała rady gminy/ nie może decydować potoczne rozumienie definicji budynku mieszkalnego, prezentowane przez skarżącego w oparciu o wykładnię językową, publikacje prasowe lecz określenie tego przedmiotu opodatkowania wyprowadzone z obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej systemu prawnego.

28 W świetle powołanych wyżej przepisów o planowaniu przestrzennym, Prawa lokalowego i Prawa budowlanego w obowiązującym systemie prawnym rozróżniono kategorie budynków mieszkalnych i letniskowych jako mających inne przeznaczenie, choćby według kryteriów technicznych i praktycznie mogły one wypełniać zamiennie funkcje mieszkalne i rekreacyjne. O zaliczeniu ich do określonej kategorii przesądza ich podstawowa funkcja, która znajduje wyraz w możliwości usytuowania ich tylko w miejscu przeznaczonym pod zabudowę danego rodzaju w planie zagospodarowania przestrzennego i w pozwoleniu na budowę, w którym określa się rodzaj obiektu budowlanego.

29 W świetle powyższych rozważań, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 207 par. 5 Kpa orzekł o jej oddaleniu.