Wyrok z dnia 13 października 2000 r., I SA/Gd 399/00

wyrok z dnia 13 października 2000 r., I SA/Gd 399/00

Tekst

TEZY

1 Tak długo, jak istnieje współwłasność nieruchomości, obowiązek podatkowy od nieruchomości ciąży solidarnie na jej współwłaścicielach, a zatem adresatami decyzji są wszyscy współwłaściciele, bez względu na to, czy i w jaki sposób wywiązują się z ciążących na nich zobowiązań podatkowych.

Uzasadnienie

2 Prezydent Miasta S. w dniu 24 lutego 1999 r. wydał dwa nakazy płatnicze, których adresatami byli - jako współwłaściciele nieruchomości objętych nakazami - pan Zygmunt M. i Kazimierz M.

3 Pierwszym z nakazów ustalono współwłaścicielom wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 1999 r. w kwocie 412,00 zł od nieruchomości położonej w S. ul. Ś., obejmującej pozostałe grunty, budynki mieszkalne i garażowe. Numer ewidencyjny tego nakazu 94. W drugim nakazie ustalono wymienionym współwłaścicielom wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 1999 r. w kwocie 723,10 zł od nieruchomości położonej w S. przy ul. Ś., obejmującej pozostałe grunty, budynki gospodarcze, wiaty i garaże. Ten nakaz oznaczono numerem ewidencyjnym 95. Opisane decyzję doręczono obu współwłaścicielom - zgodnie z wypisami z rejestru gruntów sporządzonych według stanu na dzień 17 maja 1999 r.

4 Ponadto w nakazie nr ewidencyjny 94 organ określił zaległość podatkową w podatku od nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. w kwocie 65,90 zł. Natomiast w nakazie nr 95 określił nadpłatę w podatku od nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r. w kwocie 97,42 zł.

5 Od nakazów tychże pan Zygmunt M. wniósł odwołanie, podnosząc, iż przedmiotowe nakazy zostały błędnie skierowane do niego zamiast do drugiego współwłaściciela Kazimierza M. Odwołujący się podał, iż wymieniony i jego syn Grzegorz M. zarządca budynku mieszkalnego nie płacą czynszu za użytkowane lokale oraz należności związanych z eksploatacją urządzeń i sieci znajdujących się w tychże lokalach oraz pomieszczeniach użytkowych i gospodarczych.

6 W budynku zamieszkują także inni lokatorzy, którzy nieregularnie uiszczają czynsz, a to wszystko sprawia, iż odwołujący się jest w stanie zapłacić podatek tylko za budynek mieszkalny w kwocie 204,60 zł.

7 Natomiast różnicę w wysokości 629,10 zł powinien uregulować Kazimierz M. jako współwłaściciel do 5/8 części oraz użytkownik wszystkich budynków gospodarczo garażowych, z wyjątkiem jednego o powierzchni 17 m2.

8 Odwołujący się podkreślił, iż należności od Kazimierza M. wielokrotnie przekraczają kwoty opodatkowania za 1999 r. przypisane jemu, a zatem "przeadresowanie" zakwestionowanych nakazów płatniczych jest uzasadnione.

9 Odwołujący się zażądał również dokonania zestawienia obciążeń współwłaścicieli za poszczególne rodzaje i powierzchnie nieruchomości oraz ich wpłat, aby ustalić, kto i z jakiego tytułu uiszczał podatki.

10 Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołań decyzją z dnia 30 grudnia 1999 r. uchyliło nakaz płatniczy o numerze ewidencyjnymi 94 w części dotyczącej określenia zaległości w podatku od nieruchomości, w pozostałej części nakaz utrzymało w mocy. I decyzją z tego samego dnia uchyliło nakaz o numerze ewidencyjnym 95 w części dotyczącej określenia nadpłaty w podatku od nieruchomości, w pozostałym zakresie nakaz ten utrzymało w mocy.

11 W uzasadnieniach obu decyzji Kolegium podkreśliło, iż przedmiotem postępowania w niniejszych sprawach było ustalenie w drodze decyzji administracyjnej wysokości podatku od nieruchomości za 1999 r. od nieruchomości, położonej przy ul. Ś. Zatem w obu wypadkach organ winien był dokonać wymiaru tegoż podatku. Kwestia zaś zaległości i nadpłaty w podatku za 1998 r. - jak słusznie podniósł odwołujący się - nie powinna być rozpatrywana w zakwestionowanych nakazach i stąd zaszła konieczność uchylenia ich w tych częściach. Ponadto Kolegium stwierdziło, iż w tych postępowaniach nie można było - wbrew żądaniu strony - sporządzać zestawień płatniczych i wpłat należności współwłaścicieli, w związku z posiadaną nieruchomością dla potrzeb prowadzonych procesów sądowych.

12 Dalej Kolegium stwierdziło, iż nie stanowi sporu przedmiot opodatkowania, stan prawny nieruchomości, a także prawidłowość zastosowanych stawek podatku od poszczególnych części tejże nieruchomości.

13 Skoro więc niesporne jest, iż nieruchomość stanowi współwłasność i tak długo jak współwłasność nie zostanie zniesiona, nie można wydać odrębnych decyzji w tym wypadku dla poszczególnych współwłaścicieli i poszczególne części nieruchomości.

14 Zygmunt M. zaskarżył do Sądu administracyjnego jedną z opisanych decyzji organu odwoławczego, podjętą w stosunku do nakazu płatniczego nr ewidencyjny 94.

15 Skarżący podnosi, iż nie kwestionuje ustalenia łącznego zobowiązania w podatku od nieruchomości wymienionej w nakazie za 1999 r., ale domagał się sporządzenia przez organ zestawienia wpłat z tego tytułu dokonywanych przez minione lata przez współwłaścicieli posesji, aby móc rozliczyć się z Kazimierzem M. Uważa, iż zaskarżona decyzja SKO, jak i organu I instancji sankcjonują egzekwowanie należności podatkowych tylko od niego, zamiast od drugiego współwłaściciela, który uchyla się od płacenia należności.

16 W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podkreślając, iż skarżący nie kwestionuje ani wysokości podatku, ani przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zarzuty skargi dotyczą wyłącznie wykonania zobowiązania, a to nie było przedmiotem niniejszego postępowania, którym był wymiar podatku od nieruchomości.

17 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

18 Skargi nie można było uwzględnić, albowiem zaskarżona decyzja nie uchybia prawu w sposób uzasadniający wzruszenie jej w trybie określonym w art. 22 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

19 Badaną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze podjęło po rozpoznaniu odwołania strony skarżącej od nakazu płatniczego z dnia 24 lutego 1999 r. nr ewidencyjny 94 ustalającego podatek od nieruchomości za 1999 r. Zatem przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie był wymiar zobowiązania podatkowego, nie zaś wykonanie tegoż zobowiązania przez podatników, czego w istocie dotyczą zarzuty podniesione w skardze, jak i wcześniej w odwołaniu.

20 Skarżący jednoznacznie stwierdza w skardze, iż nie kwestionuje obciążenia współwłaścicieli nieruchomości położonej przy ul. Ś. w S., którymi są skarżący i Kazimierz M., podatkiem od tej nieruchomości za 1999 r. jak podobnie czyniono to w latach ubiegłych. Uważa jednak, iż organ podatkowy winien egzekwować wykonanie tego obowiązku podatkowego nie od skarżącego, a od Kazimierza M., który wraz z synem zajmuje znaczną część przedmiotowej nieruchomości, a organ - mimo żądań skarżącego - nie wykazał, aby wymieniony w pełni wywiązywał się z obowiązku podatkowego. Sporządzenie przez organ rozliczenia współwłaścicieli opisanej nieruchomości ma znaczenie nie tylko w kwestii podatkowej, ale istotne jest z uwagi na toczące się postępowanie o dział spadku i zniesienie współwłasności.

21 Odnosząc się do treści skargi, a w szczególności żądań w niej zawartych należy stwierdzić, iż w postępowaniu wymiarowym, a takim było - jak wskazano powyżej - postępowanie w tej sprawie, kwestie podnoszone przez skarżącego nie miały wpływu na podejmowane rozstrzygnięcia. W tym postępowaniu tak długo, jak istnieje współwłasność przedmiotowej nieruchomości, obowiązek podatkowy od nieruchomości ciąży solidarnie na jej współwłaścicielach, a zatem adresatami decyzji są wszyscy współwłaściciele, bez względu na to, czy i w jaki sposób wywiązują się z ciążących na nich zobowiązań podatkowych.

22 Tak więc prawidłowo postąpił organ pierwszej instancji, kierując wspomniany nakaz płatniczy do obu współwłaścicieli, albowiem tak stanowi przepis art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ i prawidłowo też postąpił nie ustalając w decyzji sposobu wykonania tegoż zobowiązania przez poszczególnych współwłaścicieli. Ta kwestia w istniejącym stanie prawnym i faktycznym jest odrębną i może być przedmiotem rozważań organów podatkowych, ale w innym postępowaniu.

23 W konsekwencji powyższego Sąd uznał, iż nie ma podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Wprawdzie decyzja ta zawiera wadliwe rozstrzygnięcie co do kwestii dotyczącej określenia zaległości podatkowej za 1998 r., ponieważ jednak kwestia ta nie stanowiła meritum sprawy, a była podniesiona w uzasadnieniu przedmiotowego nakazu płatniczego jedynie informującego, i nie miała tym samym wpływu na przedmiot postępowania w sprawie, Sąd uznał, iż nieprawidłowość ta nie uzasadnia, uwzględniając treść art. 22 ust. 2 cyt. ustawy o NSA uchylenia badanej decyzji.

24 Z tych też względów na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA Sąd skargę oddalił.