Wyrok z dnia 7 lipca 2001 r., II SA/Gd 1833/00

wyrok z dnia 7 lipca 2001 r., II SA/Gd 1833/00

Tekst

TEZY

1 Rozebranie obiektu budowlanego nie czyni bezprzedmiotową sprawę ze skargi na decyzję nakazującą rozbiórkę, Sąd bowiem ocenia jedynie legalność decyzji a nie jej realizację po tym jak stała się ostateczna i wykonalna.

2 Po dokonanej rozbiórce strona może mieć nadal interes prawny w stwierdzeniu, że decyzja była niezgodna z prawem chociażby dla celów związanych z uzyskaniem odszkodowania itp.

Sentencja

3 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2001 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Anny i Leona Sz. na decyzję Wojewody G. z dnia 27 lutego 1998 r. (...) w przedmiocie nakazu rozbiórki garażu - w sprawie wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w G. z dnia 11 maja 2000 r. II SA/Gd 523/98 postanawia - odrzucić zażalenie skarżących na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2000 r.

Uzasadnienie

4 Już w uzasadnieniu postanowienia poinformowano skarżących, jakie jedynie środki przysługują od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie ma natomiast możliwości wzruszenia orzeczeń przez ten sąd, który wydal zaskarżone orzeczenie chyba, że istnieją podstawy do wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie nie było podstaw do wznowienia postępowania i dlatego skarga o wznowienie została odrzucona. Sąd uzasadnił, dlaczego tak się dzieje i jakie w tej materii obowiązują zasady i przepisy. Należy jedynie skarżącym na marginesie sprawy, ale w związku z podnoszonymi przez nich zarzutami wyjaśnić, iż rozebranie obiektu budowlanego nie czyni bezprzedmiotową sprawę ze skargi na decyzję nakazującą rozbiórkę. Sąd bowiem ocenia jedynie legalność decyzji a nie jej realizację po tym jak stała się ostateczna i wykonalna. /Po dokonanej rozbiórce strona może mieć nadal interes prawny w stwierdzeniu, że decyzja była niezgodna z prawem chociażby dla celów związanych z uzyskaniem odszkodowania itp./.

5 Z tych więc względów Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie jako niedopuszczalne, /art. 57 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ odrzucił.