Wyrok z dnia 19 czerwca 1996 r., SA/Bk 204/95

wyrok z dnia 19 czerwca 1996 r., SA/Bk 204/95

Tekst

TEZY

1 Odrębnym zagadnieniem jest wymiar podatku regulowany decyzją określającą wysokość podatku od towarów i usług obciążającego spółkę, a czym innym decyzja orzekająca o odpowiedzialności wspólników za zobowiązania podatkowe spółki.

Sentencja

2 oddala skargę w przedmiocie odpowiedzialności (...) za zobowiązania podatkowe Spółki z o.o. "B" (...) w podatku od towarów i usług należnego od rat przekazywanych w związku z importem usług.

Uzasadnienie

3 Urząd Skarbowy w Ł. decyzją z dnia 28 sierpnia 1994 r., powołując przepisy art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych orzekł o odpowiedzialności Bogusława Ś. za zobowiązania podatkowe Spółki z o.o. "B" z siedzibą w J. k/Ł. w podatku od towarów i usług należnego od rat przekazywanych w związku z importem usług za sierpień i wrzesień 1993 r. w kwocie 684.421.000 złotych.

4 W uzasadnieniu wskazano, że zobowiązanie Spółki wynosi 2.737.685.000 zł., a udział w kapitale zakładowym Bogusława Ś. wynosi 25 procent. W tej sytuacji odpowiedzialność w 1/4 za zobowiązania Spółki obciąża Bogusława Ś. Spółka za rok 1993 osiągnęła stratę w wysokości 19.141.206.000 zł., zaś kapitał zakładowy wynosi 1.000 mln zł. Pokrycie więc zobowiązania podatkowego przez Spółkę jest niemożliwe i dlatego orzeczono o odpowiedzialności Wspólnika proporcjonalnie do jego udziału w kapitale zakładowym Spółki.

5 Odwołując się od powyższej decyzji Bogusław Ś. podnosił, że jest ona niezgodna z prawem albowiem narusza przepisy dotyczące podatku od towarów i usług oraz normy ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego. Kwestionował w ogóle istnienie obowiązku podatkowego, jego zdaniem umowa o zakup i wyposażenie chłodni w J. jest umową o charakterze opcji leasingu finansowego, a nie opcji leasingu operacyjnego. Ponadto decyzja określająca wysokość podatku, w momencie wydawania decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności podatkowej na wspólnika za zobowiązania podatkowe spółki nie podlegała jeszcze wykonaniu albowiem nie została rozpoznana skarga przez Sąd Administracyjny na decyzję wymiarową.

6 Izba Skarbowa w Ł. decyzją z dnia 22 listopada 1994 r. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wyjaśniono w uzasadnieniu, że zaskarżenie decyzji do Sądu Administracyjnego nie wstrzymuje jej wykonania; w sprawie zaś zobowiązań spółki została wydana prawomocna decyzja ustalająca ich wysokość i ponieważ zobowiązań tych nie można wyegzekwować od spółki, dlatego przeniesiono odrębną decyzja odpowiedzialność za zobowiązania spółki na wspólników. Ustosunkowano się też do zarzutów naruszenia ogólnych norm postępowania administracyjnego.

7 Skarżąc powyższą decyzję Bogusław Ś. zarzucił, że wydana ona została z naruszeniem prawa albowiem nie ustosunkowano się do kwestionowanego obowiązku podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług. Formułując powyższy zarzut wnoszono o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu powtórzone zostały zarzuty podnoszone w postępowaniu odwoławczym oraz przywoływano argumenty na poparcie tezy, że podatek od towarów i usług w ogóle nie powinien obciążać spółki.

8 Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa w Ł. wnosiła o jej oddalenie wyjaśniając, że kwestionowanie wymiaru podatku na tym etapie postępowania jest nieuzasadnione albowiem zagadnienia wymiarowe zostały rozstrzygnięte w uprzedniej, odrębnej decyzji określającej podatek VAT należny od spółki i decyzja ta była już prawomocna, a Sąd Administracyjny nie jest żadną trzecią instancją postępowania, a rozpatrując skargę bada jedynie czy nie miało miejsca naruszenie prawa.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Skarga wpłynęła do Sądu w dniu 20 stycznia 1995 roku. Z mocy art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/, podlegała ona rozpoznaniu według przepisów zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 196 par. 1 Kpa, decyzja organu administracji państwowej mogła być zaskarżona do Sądu Administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, nie bada jej celowości, słuszności czy też zgodności z zasadami współżycia społecznego chyba, że przesłanki te wynikają wyraźnie z przepisów.

11 Zagadnienie odpowiedzialności wspólników spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, za zobowiązania podatkowe spółki, po okresie 6 marca 1993 roku, regulowały przepisy art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111/ w brzmieniu nadanym art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 6 marca 1993 r. o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania oraz niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 28 poz. 127/. Przepis ten brzmiał: "2. Komandytariusz i wspólnik spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają całym swoim majątkiem za zobowiązania spółki z tytułu podatków w takiej części, w jakiej mają prawo uczestniczyć w podziale zysku. W tym przypadku art. 2 ust. 3 nie ma zastosowania".

12 Zagadnieniem badania zgodności wyżej przytoczonego przepisu z zasadą demokratycznego państwa prawnego zajmował się Trybunał Konstytucyjny i orzeczeniem z dnia 18 października 1994 r. /K 2/94 - OTK 1994 poz. 36/ stwierdził, że art. 6 pkt 2 i art. 17 pkt 5 ustawy z dnia 6 marca 1993 r. o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania oraz, niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 38 poz. 127/ rozumiane jako odnoszące się do obowiązków podatkowych powstałych po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia tej ustawy są zgodne z zasadą demokratycznego państwa prawnego /art. 1 przepisów konstytucyjnych pozostawionych w mocy przez art. 77 Ustawy Konstytucyjnej z dnia 17 października 1992 r. o wzajemnych stosunkach między władzą ustawodawczą i wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym - Dz.U. nr 84 poz. 426/.

13 W świetle powyższego nie ma wątpliwości co do prawidłowości zastosowania przez organy podatkowe zasad odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki jej wspólników. Orzekające organy administracyjne prawidłowo zastosowały przepisy art. 47 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Ma rację podatkowy organ odwoławczy twierdząc, że odrębnym zagadnieniem jest wymiar podatku regulowany decyzją określającą wysokość podatku od towarów i usług obciążającego spółkę, a czym innym decyzja orzekająca o odpowiedzialności podatkowej wspólników za zobowiązania podatkowe spółki. Są to dwa odrębne postępowania i skład orzekający Sądu pogląd ten podziela. Nie można bowiem w postępowaniu o ustalenie odpowiedzialności podatkowej wspólników domagać się skutecznie od organów podatkowych ponownego rozstrzygnięcia wszelkich kwestii związanych z istnieniem obowiązku podatkowego spółki i wymiaru podatku. Sprawy te rozstrzygane są bowiem w postępowaniu wymiarowym. W sprawie będącej przedmiotem sprawy, decyzja wymiarowa została wydana przez organ podatkowy w dniu 27 kwietnia 1994 r., zaś decyzja o odpowiedzialności podatkowej wspólnika - Bogusława Ś. w dniu 28 sierpnia 1994 roku. Z porównania tych dat wynika, że decyzja określająca wysokość podatku od towarów i usług ciążącego na spółce w momencie wydawania decyzji o odpowiedzialności podatkowej wspólnika była już prawomocna. Podnoszony zarzut, że decyzja wymiarowa była zaskarżona do Sądu Administracyjnego i nie zostało jeszcze zakończone sądowe postępowanie skargowe jest chybiony, bowiem z mocy przepisów art. 201 par. 1 Kpa wniesienie skargi na decyzję administracyjną nie wstrzymuje jej wykonania chyba, że organ lub Sąd wstrzyma wykonanie, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

14 Formułowane w skardze zarzuty dotyczące wymiaru podatku były poprzednio już zgłaszane na etapie postępowania wymiarowego i zostały przez organy podatkowe rozpatrzone.

15 Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 lipca 1995 r. SA/Bk 150/95 skargę spółki oddalił jako nieuzasadnioną. Nie stwierdzono też w sprawie naruszenia przepisów regulujących postępowanie administracyjne. Mając powyższe na uwadze, Sąd stosując przepisy art. 207 par. 5 Kpa, skargę oddalił