Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2004 r., OSK 948/04

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2004 r., OSK 948/04

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Mzyk, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Joanna Runge-Lissowska (spr.), Protokolant Mariola Błaszczyk, po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 marca 2004 r. sygn. akt II SA/Gd 1535/01 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] marca 2001 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego wyrównawczego postanawia 1. odrzucić skargę kasacyjną, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego P. S. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 3.03.2004 r. sygn. akt II SA/Gd 1535/01, oddalił skargę K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...].03. 2001 r. sygn. akt [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia [...].07.2000 r. nr [...], którą odmówiono mu przyznania zasiłku wyrównawczego. Sąd powołując treść art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.), wyjaśnił komu i przy spełnieniu jakich przesłanek może być przyznany zasiłek stały wyrównawczy i stwierdził, że z ustaleń organów administracji, dokonanych z udziałem skarżącego, w toku wywiadu środowiskowego oraz aktualizacji tego wywiadu, w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że skarżący zamieszkiwał z matką i bratem, prowadząc z nimi wspólne gospodarstwo domowe, w rozumieniu art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy. Łączny dochód rodziny wynosił 968,13 zł., jak wynikało z zaświadczenia załączonego do wniosku o przyznanie zasiłku, zaś kryterium dochodowe dla takiej rodziny wynosiło 876 zł, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, a wobec tego nie została spełniona przesłanka kryterium dochodowego i była podstawa do odmowy przyznania zasiłku z tej przyczyny - podkreślił Sąd dodając, że błędny jest pogląd organów, że K. S. nie spełnia drugiego warunku dotyczącego niezdolności do pracy, gdyż został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.

3 Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł K. S., reprezentowany przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, wnosząc o uchylenie go w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a jako podstawy kasacyjne wskazując naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności niewyjaśnienie przez Sąd wątpliwości i rozbieżności w materiale dowodowym zebranym przez organy administracji publicznej, dotyczącym prowadzenia przez skarżącego samodzielnego gospodarstwa domowego i pozostawaniem przez skarżącego na samodzielnym utrzymaniu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z art. 27 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, zasiłek stały wyrównawczy przysługuje osobie samotnej, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub inwalidztwa, której dochód jest niższy od kryterium określonego w art. 4 ust. 1 tej ustawy.

4 Warunki te skarżący spełnia, bowiem jest osobą samotną, całkowicie niezdolną do pracy - stwierdzono dodając, iż ponieważ inwalidztwo skarżącego ma charakter trwały to oznacza, iż jest on całkowicie niezdolny do pracy, natomiast samotność polega na tym, że nie ma on żony i prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, która to okoliczność wynika z faktów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I-ej instancji i oświadczenia z dnia 27.09.2004 r. stanowiącego załącznik do skargi kasacyjnej. Podkreślono, że choć skarżący mieszka z matką i bratem to wspólnego gospodarstwa nie prowadzą, a okoliczność ta nie została wyjaśniona ani przez organy, ani przez Sąd.

5 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6 Art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) określa wymagania, którym powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Zgodnie z tym przepisem powinna ona odpowiadać wymogom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych, ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Warunki przewidziane dla pisma procesowego w postępowaniu sądowym są tego rodzaju, że ich niezamieszczenie może być sanowane w trybie art. 49 ustawy, natomiast pozostałe, zamieszczone w art. 176 po wyrazie "oraz" żadnym uzupełnieniom nie podlegają jako właściwe wyłącznie skardze kasacyjnej. Oznacza to, że brak któregokolwiek z nich poprzez nie umieszczenie go w skardze kasacyjnej powoduje, że podlega ona odrzuceniu jako niedopuszczalna - art. 58 § 1 pkt 6 cyt. ustawy.

7 Prawidłowość sporządzenia skargi kasacyjnej jest zagwarantowana obowiązkiem sporządzenia jej przez adwokata lub radcę prawnego, nałożonym art. 175 § 1 ustawy.

8 Skarga kasacyjna K. S. sporządzona przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, nie odpowiada wymaganiom cyt. art. 176, bowiem nie zawiera podstaw kasacyjnych, które przytoczone powinny być zgodnie z art. 174 ustawy. Przytoczenie podstaw kasacyjnych powinno polegać na wskazaniu konkretnych przepisów, konkretnego aktu normatywnego i stopnia ich naruszenia Ma to zasadnicze znaczenie, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania.

9 W skardze kasacyjnej K. S. zarzuca wyrokowi naruszenie przepisów o postępowaniu, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i do tego przytoczenie podstaw kasacyjnych się ogranicza. Nie wskazano natomiast o jakie przepisy i jakiego aktu normatywnego chodzi. Tak przytoczonych podstaw nie można było uznać za odpowiadające wymaganiom cyt. art. 176.

10 Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.

11 O kosztach orzeczono na podstawie § 15 rozp. Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).