Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2004 r., OSK 755/04

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2004 r., OSK 755/04

Tekst

TEZY

1 Okoliczność, że w użyciu pozostają dwa rodzaje dowodów osobistych, różniące się zakresem zawartych w nich danych, nie oznacza, aby - tylko z tej przyczyny - adekwatne były wyłącznie dane zawarte w nowych dowodach osobistych, gdyż jest to zagadnienie dostępności niektórych danych, nie zaś ich przydatności dla celów bankowych.

Sentencja

2 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska, Sędziowie NSA Edward Janeczko, Leszek Włoskiewicz /spr./, Protokolant Mariola Błaszczyk, po rozpoznaniu w dniu 6 października 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2004 r. sygn. akt II SA 291/03 w sprawie ze skargi "L." Bank S.A. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 24 grudnia 2002 r. (...) w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1) oddala skargę kasacyjną 2) zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz "N." BANK S.A. w G. 120 /sto dwadzieścia/ zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - uwzględniając skargę "L." Bank S.A. w Ł., którego następca prawnym jest "N." Bank S.A. w G. - wyrokiem z dnia 27 lutego 2004 r. II SA 291/03 uchylił decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 24 grudnia 2002 r. (...) oraz utrzymaną nią w mocy decyzję tego organu z dnia 18 października 2002 r. (...) nakazującą skarżącemu przywrócenie stanu zgodnego z prawem w procesie przetwarzania danych osobowych kredytobiorców, poprzez zaprzestanie zbierania uzyskanych w wyniku kopiowania dowodów osobistych danych osobowych w zakresie obejmującym imiona rodziców, wizerunek, rysopis i nieaktualne adresy zamieszkania.

4 Sąd uznał, że - chociaż ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe /Dz.U. nr 140 poz. 939 ze zm./ nie zawiera regulacji określających zakres gromadzenia przez banki danych osobowych kredytobiorców w związku z zawarciem i realizacją umowy kredytu - bezpieczeństwo obrotu prawnego, zwłaszcza gdy chodzi o umowy o znacznym ciężarze gospodarczym, finansowym lub społecznym, wymaga dokładnej identyfikacji stron zawierających umowę i właśnie dane dodatkowe w postaci wizerunku czy rysopisu, oraz pozostałe dane objęte nakazem, mogą się w wielu przypadkach okazać niezbędne, zatem adekwatne do celów, w jakich są przetwarzane, w rozumieniu art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych /Dz.U. 2002 nr 101 poz. 926/ będącego podstawą decyzji nakazowej.

5 Sąd wyraził ponadto pogląd, że banki są w istocie instytucjami zaufania publicznego i dlatego wymaga zastanowienia, czy w odniesieniu do banków może znaleźć zastosowanie art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych, gdy jest to niezbędne do wykonywania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego.

6 W skardze kasacyjnej - domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi "L." Bank S.A. w Ł. - Generalny Inspektor. Ochrony Danych Osobowych zarzucił naruszenie prawa materialnego, art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie danych osobowych, przez przyjęcie, że pozyskiwanie danych osobowych kredytobiorców w zakresie obejmującym imiona rodziców, wizerunek, rysopis oraz nieaktualne adresy zamieszkania, jest adekwatne w stosunku do celów, w jakich są przetwarzane, podczas gdy dane te nie pozostają w związku z oceną zdolności kredytowej i są pozyskiwane przy okazji utrwalania, przez kopiowanie, innych danych zawartych w dowodach osobistych.

7 W odpowiedzi na skargę kasacyjną, domagając się oddalenia i zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego, "N." Bank S.A. w G. podniósł m.in., że - stosownie do art. 112b Prawa bankowego, dodanego ustawą z dnia 1 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo bankowe oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 91 poz. 870/, który wszedł w życie z dniem 1 maja 2004 r. - banki mogą przetwarzać dla celów prowadzonej działalności bankowej informacje zawarte w dokumentach tożsamości osób fizycznych.

8 Odnosząc się do tej odpowiedzi, w piśmie z dnia 30 lipca 2004 r., Generalny Inspektor. Ochrony Danych Osobowych stwierdził, że podtrzymuje stanowisko przedstawione w skardze kasacyjnej, przy czym "w części odnoszącej się do przetwarzania przez Bank nieaktualnych adresów zamieszkania pozyskiwanych na podstawie tzw. starych, lecz nadal obowiązujących dowodów tożsamości".

9 Generalny Inspektor. Ochrony Danych Osobowych wyjaśnił, że - w sytuacji, kiedy w użyciu pozostają jeszcze stare dowody osobiste, różniące się zakresem danych od nowych dokumentów właśnie o poprzednie miejsce zamieszkania - dla bezbłędnego ustalenia i udokumentowania danej osoby są wystarczające, zatem adekwatne do celu ich pozyskiwania, wyłącznie dane zawarte w nowych dokumentach, gdyż nie można różnicować osób w zależności od dokumentów, jakimi się posługują.

10 Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

11 Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.

12 Nowelizacja Prawa bankowego - chociaż późniejsza niż będące przedmiotem sprawy decyzje - wprost potwierdza, że dotychczasowa praktyka bankowa nie była dowolna i odpowiadała celom, dla których banki przetwarzały wszelkie dane zawarte w dowodach osobistych.

13 Wnoszący skargę kasacyjną w znacznej części ograniczył uzasadnienie powołanej podstawy i pozostał już tylko przy stanowisku, że dla celów bankowych nie są adekwatne dane dotyczące poprzednich miejsc zamieszkania, gdyż danych tych nie zawierają nowe dowody osobiste.

14 Okoliczność, że w użyciu pozostają dwa rodzaje dowodów osobistych, różniące się zakresem zawartych w nich danych, nie oznacza, aby - tylko z tej przyczyny - adekwatne były wyłącznie dane zawarte w nowych dowodach osobistych, gdyż jest to zagadnienie dostępności niektórych danych, nie zaś ich przydatności dla celów bankowych.

15 Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.