Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2004 r., OSK 684/04

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2004 r., OSK 684/04

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Janeczko, Sędziowie NSA Elżbieta Stebnicka (spr.), Zbigniew Rausz, Protokolant Agnieszka Kwiatkowska, po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rektora Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2004 r. sygn. akt I SA 1652/03 w sprawie ze skargi Piotra Krzysztofa T. na decyzję Rektora Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego z dnia 4 lipca 2000 r. (...) w przedmiocie skreślenia z listy uczestników studiów doktoranckich uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2004 r. uchylił decyzję Rektora Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w W. z dnia 4 lipca 2000 r. oraz uchwałę Rady Wydziału Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazy Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w W. z dnia 31 maja 2000 r. w przedmiocie skreślenia Piotra T. z listy uczestników studiów doktoranckich.

3 W uzasadnieniu wyroku Sąd przyjął, że skarga złożona przez Piotra T. w dniu 21 lipca 2003 r. jest złożona z zachowaniem terminu, wobec braku dowodu doręczenia decyzji Rektora, i oświadczenia skarżącego, iż otrzymał decyzję w dniu 24 czerwca 2003 r.

4 Z akt sprawy wynika, że Piotr T. w dniu 13 lutego 2000 r. złożył pismo nawiązując do pisma z dnia 19 listopada 1999 r. skierowanego do Kierownika Studiów Doktoranckich, w którym stwierdza, że nie widzi możliwości kontynuowania studiów /brak opiekuna/ i prosi o podjęcie działań zmierzających do skreślenia go z listy uczestników studiów z dniem 1 marca 2000 r. z prawem do zachowania pobranego stypendium i stanowisko to podtrzymał w piśmie z dnia 10 marca 2000 r. Z akt sprawy wynika też, że strony nie mogły dojść do porozumienia, co do osoby promotora i rozszerzenia zakresu pracy. Skutkiem było postawienie przez Dziekana Wydziału na posiedzeniu Rady Wydziału w dniu 31 maja 2000 r. wniosku o skreśleniu skarżącego z listy doktorantów. Z par. 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów naukowych /Dz.U. nr 58 poz. 249 ze zm./ wynika, iż decyzję o skreśleniu z listy doktorantów podejmuje Rada Wydziału na wniosek kierownika studiów doktoranckich. W aktach sprawy brak takiego wniosku, a z protokołu z posiedzenia Rady Wydziału z dnia 31 maja 2000 r. na którym została podjęta decyzja o skreśleniu wynika, iż wniosek taki został postawiony przez Dziekana Wydziału. Wniosek ten nie można uznać za wniosek o skreśleniu z listy doktorantów, a zatem nie został spełniony warunek z par. 12 ust. 2 rozporządzenia.

5 Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył Rektor Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w W.

6 Skarżący zarzuca: naruszenie prawa materialnego - art. 53 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/, polegające na przyjęciu przez Sąd, iż skarga została wniesiona w terminie, podczas gdy w rzeczywistości decyzję Rektora z dnia 4 lipca 2000 r. skarżący otrzymał jeszcze w lipcu 2000 r.; naruszenie przepisów postępowania - art. 113 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przedwczesne zamknięcie rozprawy. Sąd dokonał błędnej oceny okoliczności faktycznych mających wpływ na wynik sprawy przyjmując, iż skreślenie z listy uczestników studiów doktoranckich wywołał sam skarżący rezygnując ze studiów doktoranckich, podczas gdy w rzeczywistości powodem skreślenia skarżącego z listy uczestników były między innymi takie okoliczności jak: nie branie udziału na zajęciach dydaktycznych w semestrze 1999/2000, brak postępów w realizacji pracy doktorskiej oraz odrzucenie propozycji władz Wydziału dotyczących zakończenia przewodu doktorskiego, a wynika to z protokołu z dnia 31 maja 2000 r.

7 W konkluzji skargi kasacyjnej skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi skarżącego.

8 Skarżący w skardze kasacyjnej podnosi, że Sąd nie uwzględnił, że z dowodów wynika, że decyzja Rektora została wysłana skarżącemu listem poleconym w dniu 5 lipca 2000 r. i od daty nadania rozpoczął swój bieg termin określony w art. 53 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taki sam termin zawierał również art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368/. Wobec tego nie mogła decyzja zostać skarżącemu doręczona 24 czerwca 2003 r. jak twierdzi w skardze. Załączone przez skarżącego do skargi odwołanie z dnia 17 czerwca 2003 r. było kolejnym odwołaniem w sprawie już prawomocnie rozstrzygniętej decyzją Rektora z dnia 4 lipca 2000 r. Skarżący podnosi, że nie znajduje uzasadnienia pogląd Sądu zawarty w uzasadnieniu, iż "przeciwko takiemu stwierdzeniu Rektor nie oponował", odnosi się to, do twierdzenia skarżącego o doręczeniu decyzji skarżącemu 24 czerwca 2003 r. skoro w odpowiedzi na skargę wykazywał w jakiej dacie sprawa została załatwiona i kiedy decyzję otrzymał skarżący.

9 Podniesiono także w skardze kasacyjnej, że stwierdzenie w piśmie z dnia 13 lutego 2000 r. przez skarżącego, iż nie widzi możliwości kontynuowania studiów wiąże się jedynie z prawem zatrzymania stypendium.

10 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Stosownie do art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu może wziąć tylko pod uwagę nieważność postępowania.

12 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez sąd orzekający art. 53 par. 1 wyżej podanej ustawy. Nie kwestionując wywodów skargi, że decyzja Rektora Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego z dnia 4 lipca 2000 r. utrzymująca w mocy decyzję Rady Wydziału Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu z dnia 31 maja 2000 r., została wysłana Piotrowi T. w dniu 5 lipca 2000 r., gdyż dowód ten znajdował się w aktach administracyjnych nadesłanych do sądu orzekającego w sprawie, należy stwierdzić, że w aktach brak dowodu doręczenia Piotrowi T. tej decyzji. Nietrafny jest pogląd zawarty w skardze kasacyjnej, że od daty 5 lipca 2000 r. tj. od daty nadania decyzji w urzędzie pocztowym rozpoczął bieg termin określony w art. 53 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 53 par. 1 ustawy stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a nie od daty nadania rozstrzygnięcia w urzędzie pocztowym. Należy podkreślić, że obowiązująca do dnia 1 stycznia 2004 r. ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ również w art. 35 ust. 1 stanowiła, że skargę wnosi się do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. Wnoszący skargę kasacyjną, nie przedstawił dowodu doręczenia skarżącemu zaskarżonej decyzji. Słusznie natomiast podniesiono w skardze kasacyjnej, że w sprawie skarżący nie wykazał, aby decyzję Rektora z dnia 4 lipca 2000 r. otrzymał dopiero 24 czerwca 2003 r., a Sąd przyjął tę okoliczność bez bliższego wyjaśnienia. Z pisma z dnia 4 czerwca 2003 r. dołączonego do samej skargi nie wynika, aby decyzja ta była przesyłana skarżącemu. Z protokołu rozprawy również nie wynika, aby w tym zakresie skarżący składał jakiekolwiek wyjaśnienia. Natomiast na rozprawie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżący podał, że wcześniej miał przesłaną decyzję Rektora, ale brak było w niej pouczenia o sposobie zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zarzut skargi, że sąd orzekający zamknął rozprawę uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną /art. 113 par. 1 ustawy/, gdy tymczasem sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona. Sąd przyjął, że na posiedzeniu Rady Wydziału w dniu 31 maja 2000 r. Dziekan Wydziału przedstawił wniosek o skreśleniu skarżącego z listy doktorantów, a mógł to uczynić jedynie kierownik studiów doktoranckich stosownie do par. 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów naukowych /Dz.U. nr 58 poz. 249 ze zm./. Tymczasem z protokołu posiedzenia Rady Wydziału Ogrodnictwa i Architektury Krajobrazu z dnia 31 maja 2000 r. wynika, że Dziekan Wydziału prof. dr hab. K. T. "przedstawił" a nie "postawił" Radzie Wydziału wniosek o skreślenie mgr P. T. z listy studentów doktoranckich. Słowa "przedstawił" i "postawił" są o różnym znaczeniu. "Przedstawiać" oznacza przedstawić sprawę, dowolny projekt, kogoś, natomiast "postawić" oznacza wystąpić z jakąś sprawą. Skoro z protokołu z posiedzenia Rady Wydziału wynika, że Dziekan "przedstawił" a nie "postawił" wniosek o skreślenie z listy studentów studiów doktoranckich, to sprawa wymagała wyjaśnienia czy przedstawił Dziekan Wydziału czyjś wniosek w tym przedmiocie, czy też swój wniosek. W aktach sprawy znajdował się wniosek Piotra T. o skreślenie go z listy studentów studiów doktoranckich.

13 Należy podkreślić, że z powołanego wyżej protokołu posiedzenia Rady Wydziału pod pozycją Ad 4f wynika, że w planie było rozpatrzenie wniosku w sprawie skreślenia P. T. z listy studentów studiów doktoranckich. Powiązanie "rozpatrzenia wniosku" i "przedstawienia" przez Dziekana Wydziału wymagało wyjaśnienia czyj wniosek był przedmiotem posiedzenia Rady Wydziału.

14 Jednoznaczne przyjęcie przez Sąd, że wniosek pochodził od Dziekana Wydziału bez bliższego wyjaśnienia tej kwestii, nie znajduje oparcia w materiale dowodowym sprawy. Pełnomocnik Rektora do protokołu rozprawy z dnia 30 stycznia 2004 r. podał, "trudno mi powiedzieć czy Kierownik Studiów Doktoranckich złożył wniosek o skreślenie skarżącego z listy doktorantów". Wyjaśnienie w tym zakresie przez pełnomocnika organu stosownie do art. 106 par. 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie stanowiło dowodu rozstrzygającego wątpliwości w przedmiocie czyj wniosek przedstawił Dziekan Wydziału na posiedzeniu Rady i wymagało to wobec zaistnienia wątpliwości wyjaśnienia stosownie do par. 3 art. 106 ustawy.

15 Wobec dołączenia do skargi kasacyjnej wniosku Kierownika Dziennych Studiów Doktoranckich z dnia 29 maja 2000 r. o skreślenie Piotra T. z listy doktorantów i wyjaśnienie Dziekana Wydziału z dnia 21 kwietnia 2004 r., sąd rozpoznając ponownie sprawę ustosunkuje się do tych dowodów.

16 Mając na uwadze, że zaskarżony wyrok został wydany z obrazą prawa procesowego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/ orzekł jak w sentencji.