Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2004 r., OSK 651/04

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2004 r., OSK 651/04

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz(spr.), Sędziowie NSA Izabella Kulig-Maciszewska, Zbigniew Rausz, , Protokolant Edyta Pawlak, po rozpoznaniu w dniu 22 września 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 lutego 2004 r. sygn. akt 3/II SA/ Gd 863/01 w sprawie ze skargi Orfeusza S. na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. z dnia 22 stycznia 2001 r. (...) w przedmiocie przydziału kwatery zastępczej oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - uwzględniając skargę Orfeusza S. - wyrokiem z dnia 18 lutego 2004 r. 3/II SA/Gd 863/01 uchylił decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego w G. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 22 stycznia 2001 r. (...) oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego w G. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia 18 grudnia 2000 r. (...) o tymczasowym zakwaterowaniu skarżącego wraz z członkami rodziny w kwaterze zastępczej stanowiącej lokal nr 2 w domu nr 10A przy ul. O. w H.

3 Sąd uznał bowiem, że - w świetle art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. nr 86 poz. 433 ze zm./ - prawo do kwatery realizuje się tylko na wniosek żołnierza zawodowego i wydane w sprawie decyzja naruszają art. 52 ust. 2 tej ustawy oraz par. 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 2 lutego 1999 r. w sprawie zakwaterowania tymczasowego oraz hoteli garnizonowych /Dz.U. nr 12 poz. 103/ i par. 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 kwietnia 2000 r. w sprawie administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnym przez Wojskową Agencję Mieszkaniową /Dz.U. nr 40 poz. 471 ze zm./, które wprost stanowią o działaniu na wniosek żołnierza.

4 W skardze kasacyjnej Dyrektor Oddziału Rejonowego w G. Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. wskazanych przez sąd przepisów prawa przez błędną ich wykładnię podnosząc, że wprawdzie prawo do kwatery realizuje się na wniosek żołnierza zawodowego, lecz - jak stanowi art. 24 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - do czasu realizacji prawa do kwatery żołnierz otrzymuje, albo świadczenie finansowe umożliwiające pokrycie kosztów najmu lokalu mieszkalnego, albo zakwaterowanie tymczasowe, otrzymanie zaś nie oznacza działania wyłącznie na wniosek, przy czym złożenie wniosku o wypłatę świadczenia finansowego wszczyna postępowanie, którego wynikiem może być przydział kwatery zastępczej, gdyż świadczenie to przysługuje wówczas, kiedy Agencja nie dysponuje kwaterami zastępczymi.

5 W skardze kasacyjnej podniesiono w szczególności, że - w świetle art. 52 ust. 2 powołanej ustawy - wniosek dotyczy wyłącznie zakwaterowania członków rodziny żołnierza, nie zaś samego przydziału kwatery zastępczej.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Stosownie do art. 52 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, będącego podstawą decyzji przydziałowej, na wniosek żołnierza zawodowego w służbie stałej, uprawnionego do zakwaterowania w internacie, dyrektor oddziału terenowego Agencji, może tymczasowo zakwaterować go, wraz z członkami rodziny uwzględnionymi przy ustalaniu przysługującej powierzchni mieszkalnej kwatery, w kwaterze zastępczej.

8 Trafnie podnosi się w skardze kasacyjnej, że - w świetle powołanego przepisu - wniosek jest wymagany wówczas, gdy chodzi o zakwaterowanie wraz z członkami rodziny.

9 Podzielając to stanowisko należy zarazem uznać, że zaskarżony wyrok mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, gdyż bez wniosku można zakwaterować w kwaterze zastępczej tylko żołnierza, bez członków rodziny, lecz decyzja przydziałowa dotyczy żony i syna; wniosek był więc konieczny.

10 Nie można bowiem domniemywać woli żołnierza i przyjmować, że wniosek o przydział kwatery stałej zawiera zgodę na tymczasowe umieszczenie rodziny w kwaterze zastępczej, jeżeli ustawa wprost wymaga złożenia odrębnego wniosku.

11 Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.