Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2004 r., OSK 557/04

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2004 r., OSK 557/04

Tekst

TEZY

1 Z chwilą powstania Armii Ludowej Związek Walki Młodych, którego oddziały bojowe weszły w skład tej formacji z organizacji, która - do tego momentu - w jakimś zakresie prowadziła działalność wojskową, stał się organizacją nastawioną przede wszystkim na oddziaływanie polityczne wśród młodzieży. Zatem w momencie włączenia /styczeń 1944/ ZWM do Armii Ludowej ZWM nie był organizacją, w której działalność możnaby traktować jako pełnienie służby w rozumieniu ww. art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /t.j. Dz.U. 2002 nr 42 poz. 371/.

Sentencja

2 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Rausz /spr./, Sędziowie NSA Leszek Włoskiewicz, Izabella Kulig-Maciszewska, Protokolant Agnieszka Kwiatkowska, po rozpoznaniu w dniu 8 września 2004r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 18 grudnia 2003 r. sygn. akt SA/Sz 2668/01 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] października 2001 r. Nr [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich 1. oddala skargę kasacyjną 2. przyznaje adwokatowi M. S. od Skarbu Państwa kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu

Uzasadnienie

3 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie, wyrokiem z 18 grudnia 2003r. sygn. akt SA/Sz 2668/01 oddalił skargę J. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z [...] października 2001r. Nr [...] w przedmiocie pozbawienia skarżącego uprawnień kombatanckich.

4 W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że na podstawie art. 1 ustawy z 26 maja 1982r. o szczególnych uprawnieniach kombatantów (Dz. U. Nr 16, poz. 122 z póź. zm.) uprawnienia kombatanckie przysługiwały: 1) uczestnikom walk o narodowe i społeczne wyzwolenie Ojczyzny, 2) bojownikom o zachowanie polskości na ziemiach zagarniętych przez zaborców, 3) uczestnikom Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej, 4) uczestnikom walk przeciwko siłom reakcji i ruchom faszystowskim, 5) uczestnikom walk o niepodległość, 6) żołnierzom koalicji antyfaszystowskiej, 7) uczestnikom walki o utrwalenie władzy ludowej, 8) uczestnikom ruchu oporu, 9) osobom, które ze względów politycznych, narodowościowych lub rasowych były więzione w hitlerowskich obozach koncentracyjnych i więzieniach oraz 10) osobom prowadzącym w czasie okupacji hitlerowskiej tajne nauczanie dzieci i młodzieży.

5 Z kolei w myśl art. 1 ust. 1 ustawy z 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t.jedn. Dz. U. z 1997 r. Nr 142, poz. 950 z póź. zm.) "kombatantami są osoby, które brały udział w wojnach, działaniach zbrojnych i powstaniach narodowych, wchodząc w skład formacji wojskowych lub organizacji walczących o suwerenność i niepodległość Rzeczypospolitej Polskiej". Następnie w art. 1 ust. 2 ustawy o kombatantach z 1991r. wymieniono enumeratywnie siedem rodzajów działalności w ramach formacji wojskowych, które zostały zaliczone do działalności kombatanckiej, pośród nich w pkt 3 także "pełnienie służby w polskich podziemnych formacjach i organizacjach, w tym działających w ramach tych organizacji oddziałach partyzanckich w okresie wojny 1939-1945". Ponadto: a) w art. 2 tej ustawy wymieniono enumeratywnie siedem dalszych rodzajów działalności lub zdarzeń, w których udział uznaje się za równorzędny z działalnością kombatancką; b) w art. 3 tej ustawy wskazano szczegółowo, które okresy przebywania w niewoli albo w określonych obozach, więzieniach itp. zalicza się do okresów działalności kombatanckiej lub uznaje się za równorzędną z taką działalnością; c) art. 4 tej ustawy przesądził także, iż jej przepisy stosuje się również do osób, które podlegały represjom wojennym okresu powojennego, wskazując równocześnie szczegółowo, jakiego rodzaju sytuacje obejmuje tak rozumiane pojęcie represji.

6 Natomiast art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach z 1991r. stanowi, że: "Pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze "uczestników walk o ustanowienie i utrwalanie władzy ludowej" lub innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust. 2 w art. 2 oraz w art. 4. Uprawnienia te zachowują jednak osoby, które uczestniczyły w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939 lub które uprawnienia te uzyskały z tytułów określonych w ustawie oraz żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę wojskową w Wojsku Polskim w okresie od 10 maja 1995r. do 30 czerwca 1947r.". Równocześnie Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów, który właściwy jest do podejmowania decyzji w sprawie pozbawienia uprawnień kombatanckich (art. 25 ust. 4 ustawy o kombatantach z 1991r.) został przy tym zobowiązany do uprzedniego przeprowadzenia w takim przypadku tzw. postępowania weryfikacyjnego (§ 2 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 22 września 1997r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach dotyczących pozbawienia, przywrócenia uprawnień kombatanckich oraz zasad przeprowadzenia weryfikacji tych uprawnień – Dz. U. Nr 116, poz. 745). Zdaniem Sądu, powyższa procedura prawna została zachowana w niniejszej sprawie. Bezsporne w sprawie są ustalenia co do tego, że w okresie od września 1944r. do stycznia 1945r. [...] był członkiem Związku Walki Młodych i miał przyznane uprawnienia kombatanckie przez ZW ZBOWiD w K. decyzją z [...] grudnia 1986r. z tytułu "uczestnik młodzieżowego ruchu oporu – ZWM od września 1944r. do stycznia 1945". Sąd podkreślił, że tę działalność przepisy art. 1 ust. 2 i art. 2 ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach ... nie uznają za działalność kombatancką lub z nią równorzędną. Dlatego zaskarżona decyzja pozbawiająca skarżącego uprawnień kombatanckich za powyższy okres, nie narusza art. 25 ust. 2 omawianej ustawy. Związek Walki Młodych była to konspiracyjna organizacja młodzieżowa utworzona w 1943r. z inspiracji Polskiej Partii Robotniczej i w okresie okupacji była jedną z wielu organizacji prowadzących walkę o wyzwolenie Polski. Sama przynależność do tej organizacji nie stanowiła jednak "pełnienia służby" w podziemnej organizacji niepodległościowej o charakterze militarnym (wojskowym),a przez to w świetle art. 1 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy nie może być zaliczona do działalności kombatanckiej. Cały ust. 2 powołanego art. 1 ustawy za działalność kombatancką uznaje "pełnienie służby" lub "uczestniczenie" w formacjach i organizacjach zmilitaryzowanych w walce o wyzwolenie Polski, taką formacją nie była ZWM, podobnie jak inne organizacje o charakterze politycznym działające na terytorium Polski w okresie jej okupacji. W związku z tym za samą przynależność do organizacji politycznej w okresie wojny 1939-1945 art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy o kombatantach ... nie przewiduje uprawnień kombatanckich. Uprawnienia te przysługują w zasadzie tylko za uczestniczenie w ruchu oporu w ramach oddziałów partyzanckich. Bezsporne jest, że zainteresowany do ruchu oporu w ramach oddziału partyzanckiego w okresie okupacji nie należał, jak też nie wykazał on swego uczestniczenia jako członek organizacji ZWM w konkretnych akcjach związanych z walką o wyzwolenie Polski. Z akt sprawy wynika, że skarżący ubiegając się o przyznanie uprawnień kombatanckich poza relacją własną (deklaracja członkowska k-14 akt adm.) przedłożył oświadczenia świadków [...] (k-2 i 11), [...] (k-10), [...] (k-3). W toku postępowania weryfikacyjnego skarżący przedłożył oświadczenia świadków [...] (k-19) i [...] (k-18) złożone 10 września 2000r. [...] oświadczył, że [...] we wrześniu 1944r. został przyjęty do ZWM. Był bardzo aktywnym łącznikiem Zarządu Rejonu 6 i 7, dostarczał informacje i materiały konspiracyjne o ruchu wojsk niemieckich. Odbierał i dostarczał meldunki od dowódcy placówki w [...] i [...] dotyczące akcji bojowych prowadzonych przez oddział świadka. Z 27/28 października brał udział w akcji z Brygadą I i II Gwardii Ludowej i Armii Ludowej w plutonie młodzieżowym ZWM w lesie koło [...]. W akcji tej udział brała AL, GL, BCh pod dowództwem Jana Sority p.s. "Ośka". Świadek [...] w swoim oświadczeniu podał te same informacje co [...] i dodatkowo wskazał "wiadomo mi dobrze od dowódcy plutonu młodzieżowego [...] (tj. nazwisko),w którym był [...] iż 27/28 października 1944r. brał udział w akcji I i II Brygady AL i GL w lesie koło [...], ponieważ pluton młodzieżowy był w naszej brygadzie". Kierownik Urzędu dokonując oceny powyższych oświadczeń świadków porównał te oświadczenia z oświadczeniami [...], [...] i [...] złożonymi w lipcu 1985r i 1986r. i logicznie wykazał powody odmowy dania im wiary wskazując, że [...] w swoim wcześniejszym oświadczeniu nie stwierdził, aby skarżący był członkiem jego oddziału i walczył w Gwardii Ludowej. Stąd też w świetle zebranych dowodów uznać należy, że [...] był członkiem ZWM i mógł pełnić funkcje pomocnicze na rzecz Gwardii Ludowej, ale brak jest dowodów, że pełnił służbę, a więc był żołnierzem zaprzysiężonym Gwardii Ludowej. Nawet jeżeli znane są w historii fakty przejścia członków ZWM do służby w Gwardii Ludowej, to w świetle zebranych w sprawie dowodów – w tym dowodów przedstawionych przez skarżącego, których oceny dokonanej przez organ orzekający z racji jej wszechstronności nie można podważyć, brak jest podstaw do stwierdzenia, że skarżący swoją działalnością wyczerpał dyspozycję art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy o kombatantach. Skoro [...] przyznane zostały uprawnienia kombatanckie na podstawie przepisów wcześniej obowiązujących, a które powołaną ustawą nie są uznane za działalność kombatancką lub z nią równorzędną, to w świetle art. 25 ust. 2 pkt 2 tej ustawy zaistniały przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji.

7 Od powyższego wyroku, skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł [...] reprezentowany przez adwokata M. S., zaskarżając ten wyrok w całości. Wyrokowi zarzucono naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, a to art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, poprzez jego błędną wykładnię wyrażająca się w stwierdzeniu, iż działalność skarżącego nie stanowi działalności kombatanckich, podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu prowadzi do wniosku przeciwnego, 2) przepisu art. 2 ust. 2 ustawy z 24 stycznia 1991r. o kombatantach ... poprzez jego niezastosowanie, pomimo tego, iż z materiału dowodowego sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący brał udział w okresie do 31 grudnia 1945r. w walkach o zachowanie suwerenności i niepodległości Państwa Polskiego w zmilitaryzowanych służbach państwowych co stanowi podstawę do uznania jego działalności za działalność równorzędną z działalnością kombatancką, 3) przepisów postępowania w zakresie mającym wpływ na wynik sprawy tj. art. 77 § 1 i art. 80 Kpa wyrażające się w nieuzasadnionym odmówieniu wiarygodności dowodom z zeznań świadków: [...], [...], [...], z których to zeznań jednoznacznie wynika, iż skarżący pełnił służbę w oddziale partyzanckim działającym w ramach organizacji wojskowej w latach 1944-1945 a nadto nieuzasadnionym nieuwzględnieniu dowodów z wyjaśnień skarżącego, zeznań świadków oraz dowodu z dokumentu prywatnego w postaci życiorysu, z których wynika, iż w czasie walki z Niemcami [...] został ranny w lewe kolano i lewą część czoła i z tego powodu był leczony w szpitalu w Lipsku przez okres około 2 tygodni. Wskazując na powyższe, wnoszący skargę kasacyjną domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie.

8 Wniósł także o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

9 W ocenie skarżącego Sąd Administracyjny bezzasadnie uznał, iż przynależność [...] do Związku Walki Młodych nie stanowi podstawy do uznania, że w/w prowadził działalność kombatancką w rozumieniu przepisu art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z 24 stycznia 1991r. o kombatantach ... . Wbrew stanowisku Sądu, przynależność skarżącego do Związku Walki Młodych jest tożsama z pojęciem służby, o której mowa w treści wskazanego przepisu. O zasadności powyższego twierdzenia świadczy rodzaj wykonywanych czynności przez skarżącego polegających m.in. na dostarczaniu i odbieraniu meldunków, dostarczaniu informacji i materiałów konspiracyjnych, udział w akcji z Brygadą I i II Gwardii Ludowej i Armii Ludowej. Sąd uznał za niewiarygodne zeznania świadków [...] i [...] złożone 10 września 2000r. z tego powodu, że pozostają one w sprzeczności z zeznaniami złożonymi przez [...], [...] i [...] w lipcu 1985r. i 1986r.

10 Skoro Sąd odmówił wiarygodności zeznaniom świadków złożonym w 2000r. to powinien uznać zeznania świadków złożone w 1986r. za wiarygodne. Z treści zeznań [...] z 25 lipca 1986r. wynika, że skarżący "dostarczał mi meldunki o ruchu wojsk niemieckich. Razem ze mną brał udział 27 i 28 października w koncentracji I i II Brygady AL, gdzie był ranny. Należał do GL i AL Woli Soleckiej, był dowódcą placówki młodzieżowej rejonu 6 – 7, następnie został skierowany do oddziału partyzanckiego, brał udział w walkach". Z zeznań [...] z 25 lipca 1986r. wynika, że skarżący należał do GL i AL, brał udział w akcjach bojowych pod dowództwem "Edka", brał udział w akcjach wykolejenia pociągu Starachowice, Ostrowiec, rozbrajaniu policji, później walczył pod dowództwem "Heńka" i "Pawła". Z treści zeznań [...] złożonych 25 lipca 1986r. wynika, że skarżący brał udział w koncentracji I i II Brygady AL w lesie koło [...]". Z treści zeznań złożonych przez w/w świadków wynika jednoznacznie charakter działalności skarżącego, w tym służba w GL i AL oraz udział w walkach. Nie sposób również racjonalnie wyjaśnić z jakich powodów Sąd pominął dowody z wyjaśnień skarżącego, zeznań świadków oraz dowodu z dokumentu, z których wynika, iż w czasie walki z Niemcami [...] został raniony raną postrzałową w lewe kolano i lewą część czoła i z tego powodu był leczony w szpitalu w Lipsku przez około 2 tygodni.

11 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

12 Na wstępie należy zauważyć, że zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jest bezprzedmiotowy ponieważ skarga podlegająca w zakresie terminu do jej wniesienia trybowi określonemu w art. 101 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z póź. zm.) została złożona w ostatnim dniu okresu przewidzianego w tym przepisie do wniesienia skargi kasacyjnej.

13 Przechodząc do oceny zasadności skargi kasacyjnej wniesionej przez [...] stwierdzić należy, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa, a to art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997r. Nr 142, poz. 950 z póź. zm.) poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w stwierdzeniu, iż przynależność skarżącego do Związku Walki Młodych nie stanowi podstawy do uznania, iż prowadził on działalność kombatancką w rozumieniu powyższego przepisu, podczas gdy w jego ocenie przynależność do w/w organizacji była tożsama z pojęciem służby o jakiej mowa w tej normie.

14 Pogląd taki, zdaniem NSA, nie znajduje uzasadnienia. Powołany przepis stanowi, że za działalność kombatancka uznaje się pełnienie służby w polskich podziemnych formacjach i organizacjach, w tym działających w ramach tych organizacji oddziałach partyzanckich w okresie wojny 1939-1945. Z dokumentacji sprawy wynika, że [...] we wrześniu 1944r. wstąpił do Związku Walki Młodych i członkiem tej organizacji był do stycznia 1945r. Aby odpowiedzieć na pytanie czy – jak twierdzi skarżący – działalność w Związku Walki Młodych można uznać za służbę w rozumieniu cytowanego art. 1 ust. 2 pkt 3 należy określić jaki charakter miała ta organizacja w momencie, kiedy wstąpił do niej [...]. Według Encyklopedii Powszechnej PWN z 1982r. , a także Małej Encyklopedii Powszechnej PWN z 1958r. – Związek Walki Młodych był konspiracyjną organizacją młodzieżową utworzoną w styczniu 1943r. z inicjatywy Polskiej Partii Robotniczej i ideologicznie związaną z tą partią. Obok działalności polityczno-propagandowej ZWM prowadzić miał również działalność wojskowa poprzez własne oddziały (grupy) bojowe. W styczniu 1944r. utworzona została Armia Ludowa. W jej skład weszła w całości Gwardia Ludowa, a także oddziały bojowe ZWM (według Historii Polski – PWN z 1983r. autorstwa prof. Józefa Buszko str. 387 "w skład AL weszła Gwardia Ludowa i oddziały bojowe pepeerowskiej organizacji młodzieżowej ZWM). Oznacza to, że z chwilą powstania Armii Ludowej Związek Walki Młodych, którego oddziały bojowe weszły w skład tej formacji z organizacji, która – do tego momentu – w jakimś zakresie prowadziła działalność wojskową, stał się organizacją nastawioną przede wszystkim na oddziaływanie polityczne wśród młodzieży. Zatem w momencie przystąpienia do tej organizacji [...] ZWM nie był organizacją, w której działalność możnaby traktować jako pełnienie służby w rozumieniu w/w art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy z 24 stycznia 1991r. o kombatantach ...

15 Nie ma natomiast dowodu na to, iż skarżący był żołnierzem AL. Wprawdzie ze złożonych w trakcie postępowania weryfikacyjnego w dniu 10 września 2000r. oświadczeń świadków [...] i [...] wynikało, że [...] był w plutonie młodzieżowym ZWM, który miał wchodzić w skład (bliżej nieokreślonej) Brygady AL, ale stwierdzenia te nie znajdują oparcia w materiale dowodowym. [...], który takiej informacji miał udzielić [...] w żadnym ze swoich oświadczeń składanych w lipcu 1985r. oraz lipcu 1986r. nie potwierdził tego faktu. Stwierdził tylko w oświadczeniu z 26 lipca 1986r., że [...] był w jego placówce młodzieżowej jako członek ZWM nie twierdząc, iż był on żołnierzem plutonu wchodzącego w skład oddziału AL. Także żaden z pozostałych świadków, którzy składali oświadczenia w 1985r. i 1986r. kiedy to [...] czynił starania o przyjęcie go w charakterze członka do ZBOWiD-u tj. [...] i [...] nic nie wspominali w swoich oświadczeniach, że – poza przynależnością do ZWM – skarżący był członkiem plutonu wchodzącego w skład oddziału AL. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że zainteresowany dostarczając informacje i meldunki o ruchach wojsk niemieckich współpracował z jednostkami organizacyjnymi AL, ale tego rodzaju wykonywania czynności na rzecz ugrupowań zbrojnych nie można traktować jako służby w tych ugrupowaniach, a tylko za nią przysługują w świetle ustawy uprawnienia kombatanckie. Nie jest też zasadny zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu przez zaskarżony wyrok przepisu art. 2 ust. 2 ustawy z 24 stycznia 1991r. o kombatantach ... poprzez jego niezastosowanie mimo, iż z materiału dowodowego sprawy miało jednoznacznie wynikać, że skarżący brał udział w okresie do 31 grudnia 1945r. w walkach o zachowanie suwerenności i niepodległości Państwa Polskiego w zmilitaryzowanych służbach państwowych. Twierdzenie to jest dowolne nie mające potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Po pierwsze trudno sobie wyobrazić, że w tym okresie (już po wyzwoleniu) 12 -letni chłopiec bierze udział w walkach jako członek zmilitaryzowanych służb państwowych. Po drugie to działalność w jakiej – według oświadczeń świadków [...], [...] i [...] – miał brać udział [...] po wyzwoleniu (w latach 1945-1947) "walka z reakcyjnym podziemiem" nie mieści się w dyspozycji powołanego przepisu.

16 Nie zostały też naruszone przepisy art. 77 § 1 i 80 Kpa ponieważ postępowanie weryfikacyjne w tej sprawie zostało przeprowadzone z zachowaniem wymogów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 22 września 1997r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach dotyczących pozbawienia i przywrócenia uprawnień kombatanckich oraz zasad przeprowadzania weryfikacji tych uprawnień (Dz. U. Nr 116, poz. 745). Materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy został zebrany w sposób wyczerpujący i przez Sąd rozpatrzony. Natomiast twierdzenia skargi kasacyjnej, iż niezasadnie pominięte zostały zeznania świadków ( zeznań nie było, a tylko oświadczenia) [...], [...] i [...], z których miało jednoznacznie wynikać, iż skarżący pełnił służbę w oddziale partyzanckim, nie odpowiadają prawdzie ponieważ żaden z tych świadków w swym oświadczeniu nic takiego nie stwierdził. Natomiast zupełnym nieporozumieniem jest przypisywanie w skardze skarżącemu tego, czego nie robił i kim nie był. Z treści "zeznań" [...] z 25 lipca 1986r. miało wynikać, ze skarżący "Należał do GL i AL Woli Soleckiej, był dowódcą placówki młodzieżowej rejonu 6 i 7, następnie został skierowany do oddziału partyzanckiego, brał udział w walkach". Z kolei [...] w swych "zeznaniach" z 25 lipca 1986r. miał stwierdzić, że skarżący "należał do GL i AL, brał udział w akcjach bojowych pod dowództwem "Edka", brał udział w akcjach wykolejenia pociągu Starachowice-Ostrowiec, rozbrajaniu policji, później walczył pod dowództwem "Heńka" i "Pawła" ". Jak na czteromiesięczny staż w organizacji ZWM 11-letniego wówczas chłopca, skarżący miałby wręcz imponujące osiągnięcia w walce partyzanckiej. Wnoszący skargę kasacyjną nie zwrócił jednak uwagi, że to co przypisywano [...] odnosiło się do składających oświadczenia [...] i [...].

17 Na odwrocie bowiem składanych przez nich oświadczeń, odpowiedni organ ZBOWiD uczynił adnotację o ich służbie i walce z okupantem.

18 Powyższe prowadzi do wniosku, że zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem.

19 Z tego względu na podstawie art. 184 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną należało oddalić.