Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2004 r., OSK 268/04

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2004 r., OSK 268/04

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz(spr.), Sędziowie NSA Alicja Plucińska - Filipowicz, Zbigniew Rausz, Protokolant Edyta Pawlak, po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dariusza K. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2003 r. sygn. akt I SA 3040/01 w sprawie ze skargi Dariusza K. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 9 października 2001 r. (...) w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 lipca 2003 r. I SA 3040/01 oddalił skargę Dariusza K. - emerytowanego funkcjonariusza Straży Granicznej- na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia 9 października 2001 r. (...) utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Morskiego Oddziału Straży Granicznej w G. z dnia 27 lipca 2001 r. (...) odmawiającą przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

3 Sąd podzielił stanowisko obydwu organów Straży Granicznej, że - w świetle art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej /t.j. Dz.U. 2002 nr 171 poz. 1399/ oraz par. 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania /Dz.U. nr 106 poz. 1213/ - świadczenie to nie przysługuje funkcjonariuszowi, który przeszedł na emeryturę.

4 Występując ze skargą kasacyjną Dariusz K. zarzucił, że wyrok został wydany z rażącym naruszeniem: art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. 2002 nr 42 poz. 368 ze zm./ w związku z art. 154 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej, par. 5 powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 22 grudnia 1999 r., oraz art. 104 par. 1 Kpa w związku z art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej "poprzez zaniechanie wydania decyzji ustalającej przez Morski Oddział Straży Granicznej w G. o cofnięciu lub utracie uprawnienia skarżącego do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego" i wskazując na te podstawy domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i decyzji organów obydwu instancji oraz orzeczenia ustalającego o uprawnieniu do równoważnika.

5 Skarżący podniósł w uzasadnieniu, że przysługuje mu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, gdyż jeszcze jako żołnierz zawodowy Wojsk Ochrony Pogranicza nabył prawo do osobnej kwatery stałej i dlatego otrzymywał ten równoważnik. Z chwilą zwolnienia skarżącego ze służby zaprzestano wypłaty ww. równoważnika bez wydania decyzji pozbawiającej tego świadczenia.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

8 Skarżący zarzuca naruszenie art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 154 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej, przy czym w istocie chodzi tylko o ustawę o Straży Granicznej - która odwołuje się do ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych z dnia 20 maja 1976 r., nie zaś do obowiązującej ustawy z 1995 r. - lecz art. 154 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej nie znajdował zastosowania w sprawie.

9 Przepis ten stanowi o zachowaniu uprawnień mieszkaniowych - nabytych na podstawie ustawy o zakwaterowaniu sił zbrojnych przez żołnierzy zawodowych Wojsk Ochrony Pogranicza, którzy zostali przyjęci do Straży Granicznej - podczas, gdy uprawnienia mieszkaniowe skarżącego nie były kwestionowane, natomiast przedmiotem postępowania było wyłącznie uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, rozpatrywane w świetle obowiązującego w chwili orzekania rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 grudnia 1999 r. regulującego zasady przyznawania tego świadczenia. Z tej przyczyny nie może uznać za uzasadniony zarzut naruszenie art. 24 ust. 4 cytowanej ustawy.

10 Skarżący zarzuca także naruszenie par. 5 powołanego rozporządzenia, w którym jest mowa, że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się funkcjonariuszowi w służbie stałej.

11 Zarzut ten również nie jest trafny, gdyż skarżący nie pozostaje w służbie, a więc nie spełnia przesłanki określonej w tym przepisie do przyznania przedmiotowego równoważnika.

12 Naruszenie art. 104 par. 1 Kpa, które podnosi się w skardze kasacyjnej nie może odnosić się do sądu, gdyż wydawanie decyzji administracyjnych z zastosowaniem tego przepisu należy do organów administracji zaś w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie ma on zastosowania.

13 Wobec powyższego, mając na uwadze, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach /zarzutach/, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.