Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2004 r., OSK 203/04

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2004 r., OSK 203/04

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Rausz po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 27 listopada 2003 r. sygn. akt II S.A./Ka 2923/01 o oddaleniu skargi w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] września 2001 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia odrzucić skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

2 Stosownie do postanowień art. 101 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn.zm) w sprawach - jak w sprawie niniejszej - zakończonych prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., w których nie upłynął termin do wniesienia rewizji nadzwyczajnej do Sądu Najwyższego, strona może, w terminie do dnia 31 marca 2004 r. wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Oznacza to, że skarga kasacyjna musi spełniać wymogi określone w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Art. 175 § 1 tej ustawy stanowi, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniem § 2 i 3. W tym przypadku skarga kasacyjna została sporządzona przez samego zainteresowanego A. C., który nie jest adwokatem lub radcą prawnym ani też nie odpowiada przesłankom wymienionym w § 2 i § 3 cyt. art. 175.

3 Z tych względów skargę kasacyjną, o której wyżej mowa, jako wniesioną z naruszeniem art. 175 ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uznać za niedopuszczalną i na podstawie art. 178, art. 180 i art. 182 § 3 powołanej ustawy odrzucić.