Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2005 r., OSK 1680/04

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2005 r., OSK 1680/04

Tekst

TEZY

1 Prezydent miasta nie musiał wydawać zarządzenia o wniesieniu do sądu administracyjnego skargi, którą sam podpisał. Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. 2001 nr 142 poz. 1591 ze zm./ przewiduje, że gmina może złożyć do sądu administracyjnego skargę na rozstrzygnięcie organu nadzorczego. Podstawą jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął zakwestionowaną w trybie nadzoru uchwałę lub zarządzenie.

Sentencja

2 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 lipca 2004 r. IV SA/Gl 281/04 w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta C. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Ś. z dnia 12 lutego 2004 r. (...) w przedmiocie regulaminu przewozów postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę WSA w Gliwicach do ponownego rozpoznania; (...).

Uzasadnienie

3 Postanowieniem z dnia 27.07.2004 r. IV SA/GL 281/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę Gminy C. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Ś. z dnia 12.02.2004 r. (...), stwierdzające nieważność Zarządzenia (...) Prezydenta Miasta C. z dnia 12.01.2004 r. w sprawie zatwierdzenia regulaminu przewozów Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego sp. z o.o. w C. w części dotyczącej par. 7 ust. 8 i par. 8 ust. 3 regulaminu. Odrzucenie skargi nastąpiło z tego powodu, że zarządzenie Prezydenta Miasta o wniesieniu skargi nie spełniało wymogu, o którym mowa w art. 98 ust. 3 zd. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. 2001 nr 142 poz. 1591 ze zm./. Wojewódzki Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie nadzorcze zostało doręczone Prezydentowi Miasta dnia 16.02.2004 r. i wobec tego termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 98 ust. 1 cyt. ustawy, upłynął dnia 17.03.2004 r., co oznacza, że najpóźniej do tego dnia Prezydent zobligowany był do podjęcia zarządzenia, o którym mowa w art. 98 ust. 3 o zaskarżeniu rozstrzygnięcia nadzorczego. Zarządzenie to nie zostało dołączone do skargi, nie złożone do dnia rozprawy, a na rozprawie pełnomocnik Prezydenta oświadczył, że prawdopodobnie zostało podjęte. Wobec tego Sąd wyznaczył trzydniowy termin na złożenie zarządzenia, które nie wpłynęło w tym terminie, natomiast w ostatnim dniu strona wystąpiła o przedłużenie tego terminu do określonej daty - 27.07.2004 r. - w której nadszedł faks zawierający Zarządzenie Prezydenta z dnia 26.07.2004 r., w którym w par. 1 potwierdzone zostało wniesienie skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze, w par. 2 nadano mu moc od dnia 9.03.2004 r. - kontynuował wyjaśnienia Sąd. Oceniając to zarządzenie, wydane na podstawie art. 31 ustawy o samorządzie gminnym, Sąd uznał, że ustawa ta nie daje możliwości do stanowienia aktów prawnych działających wstecz, a nadto, że w zgodzie z art. 98 ust. 3 zarządzenie, które ma być podstawą do wniesienia skargi, musi być podjęte przed jej wniesieniem, zaś sanowanie złożonej skargi jest, wskutek tego przepisu, nieskuteczne.

4 Skargę kasacyjną na to postanowienie wniósł Prezydent Miasta C., działający przez radcę prawnego, domagając się jego uchylenia i zarzucając naruszenie art. 103 Kc w zw. z art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminy polegające na przyjęciu, że Prezydent nie ma prawa konwalidować postanowień art. 98 ust. 3, tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

5 W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Wojewódzki Sąd nie podał żadnego przepisu, z którego treści wynikałby zakres potwierdzania dokonanych czynności przez skarżącego, który sam podpisał skargę, zaś analogicznie do art. 103 Kc, czynność prawna może zostać potwierdzona, co zostało dokonane w tej sprawie.

6 Odpowiadając na skargę kasacyjną Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie podkreślając, że warunkiem wniesienia skargi jest uprzednie podjęcie zarządzenia, a późniejsze sanowanie czynności nie jest możliwe w świetle art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminy.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8 Przede wszystkim rozważyć należało, czy przytoczenie podstawy skargi kasacyjnej, dokonane w sposób nie całkiem odpowiadający wymogom formalnym przewidzianym w art. 174 w zw. z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, mogło doprowadzić do rozpoznania skargi, a nie do jej odrzucenia. Stosownie do art. 183 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i wobec tego nie ma żadnych uprawnień do tego aby skargę kasacyjną w jakikolwiek sposób interpretować, uzupełniać czy poprawiać. W niniejszej sprawie, mimo, jak powiedziano, nie całkiem zgodnego z wymaganiami formalnymi postawienia zarzutu Naczelny Sąd nie musiał dokonywać zabiegu sprzecznego z art. 183 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż z podstawy skargi kasacyjnej wynika, iż zaskarżonemu postanowieniu Wojewódzkiego Sądu postawiono zarzut, o którym mowa w art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wskazano przepisy i akty prawne, które zostały naruszone. Choć nie wyartykułowano, iż chodzi o naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jednak zarówno przepis jak i przytoczony akt prawny i odniesienie się do art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyraźnie wskazuje na tę podstawę kasacyjną.

9 Uznając zatem, że przytoczenie podstawy nie kwalifikuje skargi kasacyjnej do odrzucenia należało z kolei rozważyć czy wskazany przepis wskazanego aktu prawnego można uznać za przepis postępowania, który Wojewódzki Sąd mógł naruszyć, w rozumieniu art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jako podstawę wskazano bowiem art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. 2001 nr 142 poz. 1591 ze zm./. Art. 98 tej ustawy, w tym jego ust. 3 określa zasady i tryb zaskarżania do sądu administracyjnego rozstrzygnięć nadzorczych dotyczących gminy. Jest to zatem niewątpliwie przepis proceduralny. Skoro art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mówi o przepisach postępowania to nie oznacza to, że ogranicza się tylko do przepisów tej ustawy, wedle których procedują sądy administracyjne. W ramach tej podstawy kasacyjnej mieszczą się również przepisy procesowe innych aktów prawnych, jeżeli miały zastosowanie przy rozpoznawaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne skarg na działania organów administracyjnych. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zastosował art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, a wobec tego, iż jest to przepis procesowy, skarżący wskazując ten przepis jako naruszenie prawa procesowego nie popełnił błędu i ten zarzut mieści się w art. 174 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

10 Rozpoznając ten zarzut Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że jest on usprawiedliwiony.

11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga Prezydenta Miasta C. jest niedopuszczalna z uwagi na niespełnienie warunku wynikającego z art. 98 ust. 3 zdanie drugie ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym podstawą do wniesienia skargi powinno być zarządzenie tego Prezydenta podjęte przed wniesieniem skargi, a nie po jej wniesieniu. Zdaniem tego Sądu przepis ten nie dopuszcza możliwości sanowania dokonanej czynności. Jednakże z taką interpretacją tego przepisu nie można się zgodzić. Rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczyło Zarządzenia Prezydenta Miasta i już wniesienie przez niego skargi i podpisanie jej świadczyło o zamiarze zaskarżenia tego rozstrzygnięcia, o czym jest właśnie mowa w art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym. Gdyby jednak uznać, że przepis ten wymaga tego zarządzenia to, tak jak i w przypadku uchwały rady gminy, winno ono być podjęte i przedłożone Sądowi do dnia wydania orzeczenia w sprawie wniesionej skargi /por. postanowienia SN z dnia 7 lipca 1994 r. III ARN 41/94 - OSNP 1994 nr 6 poz. 92, 5 października 1994 r. III ARN 54/94 - OSNP 1994 nr 12 poz. 186, 7 lipca 1994 r. III ARN 42/94 - OSNP 1994 nr 9 poz. 138, postanowienie NSA z dnia 16 lutego 1996 r. SA/Wr 3040/93 - Orzecz. w sprawach Samorządowych 1997 nr 2 poz. 51, z dnia 18 czerwca 2001 r. II SA/Wr 279/01 Orzecz. w sprawach Samorządowych 2001 nr 4 poz. 124/.

12 Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 185 par. 1 i art. 203 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.