Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2011 r., I OZ 96/11

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2011 r., I OZ 96/11

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia adwokata W.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 2087/08 o oddaleniu wniosku adwokata W.S. o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M.R. i D.R. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków wsi M.G. postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 30 stycznia 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 2087/08 przyznał M.R. i D.R. prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

3 Po wystąpieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie pełnomocnikiem z urzędu wyznaczony został adwokat W.Si.

4 Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżących brał udział w rozprawie, która odbyła się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 28 września 2010 r., na której wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 2087/08 o oddalił wniosek adwokata W.S. o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

6 W uzasadnieniu postanowienia podał, że złożony w tej sprawie wniosek pełnomocnika skarżących o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zawierał oświadczenia, o którym mowa w § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.). Oświadczenie to jest zaś

7 nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu i stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona, a zatem, iż zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. Nr 16, poz. 124 ze zm.).

8 Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 250 P.p.s.a. złożony w tej sprawie wniosek oddalił.

9 Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia adwokata W. S. do Naczelnego Sadu Administracyjnego. Pełnomocnik skarżących podał, że w dniu 28 września 2010 r. na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wnosząc o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu złożył oświadczenie, iż nie otrzymał żadnego wynagrodzenia od stron tytułem udzielonej pomocy prawnej.

10 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Zażalenie nie jest zasadne.

12 Naczelny Sąd Administracyjny na rozprawie w dniu 28 września 2010 r. rozpoznawał sprawę ze skargi kasacyjnej M.R. i D.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 2087/08 w sprawie ze skargi M.R. i D.R. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków wsi M.G. (sygn. akt I OSK 1688/09).

13 Z protokołu tej rozprawy wynika, że: "pełnomocnik wnoszących skargę kasacyjną wniósł o zasądzenie kosztów na rzecz wnoszących skargę kasacyjną oraz o przyznanie wynagrodzenia za prowadzenie sprawy z urzędu". Wniosek ten nie spełnia wymogów, określonych w § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Stosownie do treści tego przepisu wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

14 Z kolei, w uzasadnieniu wydanego w na tej rozprawie wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do wniosku pełnomocnika dotyczącego przyznania wynagrodzenia za prowadzenie sprawy z urzędu wyjaśnił, że art. 209 i 210 P.p.s.a., mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami, zaś wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa na podstawie art. 250 tej ustawy, przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 P.p.s.a. i wskazał, że pełnomocnik skarżących powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w § 20 cyt. rozporządzenia.

15 W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że pełnomocnik skarżących nie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oświadczenia, o którym mowa w § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Z kolei, z brzemienia tego przepisy wynika, że złożenie takiego oświadczenia jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

16 Oświadczenie to stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona i zachodzi prawna podstawa do poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.).

17 Niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia stanowi natomiast brak materialny w zakresie uzasadnienia wniosku, który nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2010 r. sygn. akt I OZ 200/10 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

18 W związku z powyższym, Sąd pierwszej instancji trafnie wywiódł, iż złożony w tej sprawie wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

19 Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 64 § 3, art. 193 i art. 197 § 2. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.