Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2019 r., I OZ 949/19

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2019 r., I OZ 949/19

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 15 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 562/19 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A. B. na czynność Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z 19 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 562/19 odrzucił skargę A. B. (dalej: "skarżący") na czynność Starosty [...] z [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej

3 W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący 9 maja 2019 r. wniósł drogą mailową skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na "decyzję Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. o odmowie wypłacenia dotacji na zakup urządzeń niezbędnych do rozpoczęcia oraz prowadzenia działalności gospodarczej".

4 W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o odrzucenie skargi lub jej oddalenie. Zdaniem organu pismo informujące o nieuwzględnieniu wniosku skarżącego o dofinansowaniu działalności gospodarczej z Funduszu Pracy nie jest decyzją ani innym aktem objętym kontrola sądowoadministracyjną.

5 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że złożona w niniejszej sprawie skarga jest dopuszczalna do sądu administracyjnego z uwagi na przedmiot zaskarżenia, jednakże podlega odrzuceniu z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia.

6 W ocenie Sądu pismo informujące skarżącego, iż jego wniosek pozostaje bez rozpatrzenia z powodu niespłaconego zobowiązania finansowego, co jest niczym innym jak nieuwzględnieniem wniosku o dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej z określonych przyczyn (por. § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 lipca 2017 r. w sprawie dokonywania z Funduszu Pracy refundacji kosztów wyposażenia lub doposażenia stanowiska pracy oraz przyznawania środków na podjęcie działalności gospodarczej Dz.U. z 2017 r., poz. 1380 ze zm., dalej: "rozporządzenie"), należy do czynności (aktów) objętych kontrolą sądowoadministracyjną, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Zostało ono wydane w indywidualnej sprawie i skierowane do oznaczonej osoby – wnioskodawcy, dotyczy uprawnienia podmiotu - możliwości uzyskania dofinansowania, określonego w przepisach art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2018 r., poz. 1265) oraz w przepisach rozporządzenia, zaś sam akt ma charakter publiczny, gdyż rozstrzygnięcie o odmowie dofinansowania podjęcia działalności gospodarczej podejmuje organ administracji publicznej. Taka informacja jest czynnością upoważnionego organu o charakterze władczym i jednostronnym, opartą na wyraźnej podstawie prawnej, zawierającą rozstrzygnięcie polegające na przyznaniu bądź - jak w tym przypadku – odmowie przyznania indywidualnie określonemu podmiotowi uprawnień wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie stanowi ono zadysponowanie funduszami publicznymi w stosunku do obywateli. Dlatego też nie ma racji organ twierdząc, że w stosunku do zaskarżonej czynności wykluczona jest kontrola zgodności z prawem, ponieważ nie jest to ani decyzja ani inny akt lub czynność podlegające kognicji sądów administracyjnych.

7 Sąd zważył, że pomimo tego, iż co do zasady dopuszczalna jest kontrola sądowoadministracyjna spornej czynności, to jednak okazała się ona niemożliwa z przyczyn formalnych, tj. z uwagi na uchybienie terminu do wniesienia skargi. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący otrzymał kwestionowane pismo 14 czerwca 2018 r., z tym dniem dowiedział się więc o podjęciu czynności z zakresu sprawy administracyjnej, a zatem termin trzydziestu dni, liczony od ww. daty, upłynął mu bezskutecznie 16 lipca 2018 r. (poniedziałek). Przy czym, o ile w zaskarżonym piśmie brak jest stosownego pouczenia o sposobie zaskarżenia odmowy, to takie pouczenie (z podaniem ww. przepisów) znacznie wcześniej skarżący otrzymał od Dyrektora Departamentu Funduszy Ministerstwa Rodziny Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na swoja skargę na działania Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy, zgłoszoną 16 sierpnia 2018 r. W piśmie ministerstwa z 22 sierpnia 2018 r., które skarżący dołączył do niniejszej skargi, pouczono o prawie zaskarżenia czynności starosty do sądu administracyjnego oraz o obowiązujących przepisach w tym zakresie. Tymczasem skarga została wniesiona, za pośrednictwem organu, 9 maja 2019 r., czyli po kilku miesiącach od powzięcia wiadomości przez skarżącego o odmowie uwzględnienia jego wniosku o dofinasowanie i od momentu też uzyskania przez skarżącego wiedzy o prawie i sposobie zaskarżenia tej czynności (aktu). Mając zatem powyższe na uwadze, skargę, jako złożoną po terminie, Sąd odrzucił.

8 W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie. W ocenie skarżącego organ winien go pouczyć o prawie i terminie złożenia skargi w pismie informującym o odmowie uwzględnienia wniosku o dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej. Podniósł jednocześnie, że Dyrektor Departamentu Funduszy Ministerstwa Rodziny Pracy i Polityki Społecznej w piśmie z 22 sierpnia 2018 r. faktycznie wskazał, że na przedmiotowe pismo przysługuje skarga do sądu administracyjnego, jednakże w jego ocenie taka informacja nie może być potraktowana jako pouczenie, bowiem nie precyzuje terminu do jej złożenia.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

10 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

11 Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

12 Wedle natomiast art. 53 § 2 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

13 W okolicznościach przedmiotowej sprawy bezspornym jest, że Starosta [...] odmowę uwzględnienia wniosku o dofinansowanie podjęcia działalności gospodarczej z [...] czerwca 2018 r. doręczył skarżącemu 14 czerwca 2018 r., a zatem termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upływał w 16 lipca 2018 r. Skarżący wniósł natomiast skargę na ww. odmowę dopiero w maju 2019 r.

14 W związku z powyższym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, że została ona wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. - jako spóźniona - i na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., podlegała odrzuceniu.

15 Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą ocenę nie mogła mieć wpływu podnoszona przez skarżącego kwestia braku pouczenia przez organ o terminie i sposobie wniesienia skargi w kwestionowanym piśmie, albowiem na skuteczność aktu organu administracji i bieg ustawowych terminów nie mają wpływu uchybienia w zakresie wadliwego pouczenia lub jego braku. W przypadku stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd miał obowiązek skargę odrzucić. Kwestia przyczyny w uchybieniu terminu mogłaby mieć ewentualnie znaczenie przy rozpatrywaniu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na czynność organu (por. postanowienie naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 1922/14).

16 Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.