Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2014 r., I OZ 830/14

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2014 r., I OZ 830/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wiśniewska, , , po rozpoznaniu w dniu 10 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wr 147/14 w sprawie ze skargi Z. R. na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wr 147/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał się niewłaściwym miejscowo do rozpoznania sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

3 W uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej "P.p.s.a.") do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie organem tym jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W., a zatem właściwym miejscowo do rozpoznania przedmiotowej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

4 Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 59 § 1 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, postanowił jak na wstępie.

5 Skarżący Z. R. w dniu 23 lipca 2014 r. wniósł na powyższe postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się stwierdzenia jego nieważności i uchylenia w całości. Zarzucił, że przedmiotową skargę wniósł według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i domagał się przekazania jej niezwłocznie do tego Sądu. Niezrozumiałe zatem, w ocenie skarżącego było zarejestrowanie skargi w Wydziale IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Ponadto zaskarżone postanowienie jest nieważne, gdyż zostało wydane przez niewłaściwy skład sędziowski, niewłaściwy rzeczowo.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

8 W dniu 4 lipca 2014 r. Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę Z. R. z dnia 11 kwietnia 2014 r. skierowaną za jego pośrednictwem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie bezczynności Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 3 lutego 2014 r. o stwierdzenie nieważności postanowień tego organu z dnia [...] kwietnia 2013 r. i [...] maja 2013 r. Z tych względów prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nadał bieg procesowy sprawie przez jej rejestrację oraz wydanie na podstawie art. 59 § 1 P.p.s.a. postanowienia o stwierdzeniu swojej niewłaściwości i przekazaniu sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, jako właściwemu miejscowo (art. 13 § 2 P.p.s.a.). Postanowienie zostało wydane w składzie jednego sędziego, co wbrew zarzutom skarżącego nie narusza prawa, bowiem zapadło na posiedzeniu niejawnym (art. 16 § 2 P.p.s.a.).

9 Należy wskazać, że powyższe działanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest zgodne z intencją skarżącego, który swoją skargę na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ponadto zarzuty skarżącego podniesione w zażaleniu, że zaskarżone postanowienie jest nieważne z powodu wadliwego składu Sądu pierwszej instancji, jak i samego Sądu nie znajdują uzasadnienia.

10 Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.