Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2012 r., I OZ 764/12

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2012 r., I OZ 764/12

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 150/12 o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia (...) grudnia 2011 r., nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 150/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał sprostowania z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w oznaczeniu przedmiotu sprawy, zawartej w wierszu 15 od góry sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 150/12 w ten sposób, że zamiast "umorzenia postępowania", postanowił o wpisaniu "odmowy stwierdzenia nieważności decyzji".

3 W zażaleniu na powyższe postanowienie J. W. stwierdziła, że nie zgadza się z twierdzeniem Sadu, iż błędnie wskazany w sentencji wyroku przedmiot rozpatrywanej sprawy można uznać jedynie za pomyłkę pisarską.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako "p.p.s.a." sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie oraz rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

6 Błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów. W sentencji wyroku będącego przedmiotem sprostowania prawidłowo określono kolejno: sygnaturę sprawy, sąd, skarżącą, datę, organ oraz rodzaj i sygnaturę zaskarżonego aktu administracji, co w sposób jednoznaczny pozwala określić, jaka sprawa była przedmiotem rozpoznania WSA w Warszawie w dniu 12 czerwca 2012 r. oraz co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji zasadnie przyjął, iż w zaistniałych okolicznościach należało zastosować dyspozycję art. 156 § 1 p.p.s.a.

7 Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.