Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2009 r., I OZ 698/09

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2009 r., I OZ 698/09

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 maja 2009 r. sygn. akt IV SA/Po 160/08 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wystąpienia ze skargą kasacyjną w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia rodzinnego postanawia: oddalić zażalenie

Uzasadnienie

2 Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił wniosek M. P., reprezentowanego przez adwokata z urzędu, o przywrócenie terminu do wystąpienia ze skargą kasacyjną od wyroku tego Sądu z dnia 5.11.2008 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, iż pełnomocnik skarżącego złożył skargę kasacyjną oraz wniosek o przywrócenie jej terminu w dniu 11.02.2009 r., uzasadniając uchybienie terminowi do wystąpienia ze skargą kasacyjną toczącym się postępowaniem w zakresie przyznania stronie prawa pomocy. W ocenie Sądu wniosek pełnomocnika skarżącego był spóźniony, bowiem M. P. udzielił pełnomocnictwa wyznaczonemu adwokatowi już w dniu 16.01.2009 r., zatem w tym dniu ustąpiła przyczyna uchybienia oraz rozpoczął swój bieg siedmiodniowy termin do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, wynikający z art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".

3 Zażalenie na to postanowienie wniósł M. P., reprezentowany przez tego samego adwokata, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i nadania biegu skardze kasacyjnej. Zaskarżonemu postanowieniu postawiono zarzut naruszenia:

4 1. art. 88 w zw. z art. 90 § 1 i 2 P.p.s.a., przez wydanie postanowienia na posiedzeniu niejawnym w sytuacji, gdy ewentualne spóźnienie w złożeniu wniosku powinno budzić wątpliwości, a tym samym uzasadniać wyznaczenie rozprawy,

5 2. art. 86 § 1 oraz art. 87 §1 i 4 w zw. z art. 88 P.p.s.a. oraz w zw. z art. 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez odrzucenie wniosku o przywrócenie terminu w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do merytorycznego rozpoznania wniosku,

6 3. art. 87 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 177 § 1 P.p.s.a. i w zw. z art. 2 Konstytucji RP oraz art. 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez przyjęcie, że wniosek o przywrócenie terminu wraz ze skargą kasacyjną od wyroku z dnia 5.11.2008 r. złożone zostały po upływie ustawowego terminu.

7 W obszernym uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej powołał się między innymi na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8.06.2006 r., sygn. akt I FZ 198/06. Stwierdził on także, iż w jego opinii w niniejszej sprawie w ogóle nie występowała konieczność występowania z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, bowiem powoduje ona powstanie kolejnego postępowania pobocznego wydłużającego rozpoznanie przedmiotu sprawy. Działający w imieniu skarżącego adwokat przytoczył również, iż termin do wniesienia środka zaskarżenia w postępowaniach przed sądami powszechnymi liczony jest od dnia, w którym pełnomocnik z urzędu umocowany został do działania w sprawie, jednak przysługuje mu pełny ustawowy termin przewidziany dla wystąpienia z odpowiednimi środkami. Zdaniem pełnomocnika strony również i w tej sprawie winien on dysponować trzydziestodniowym terminem do złożenia skargi kasacyjnej, a nie siedmiodniowym obowiązującym przy wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.

8 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

9 Nie można uznać za trafne stanowiska pełnomocnika M. P., iż w sprawach, w których strona występuje z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia dla niej reprezentanta z urzędu trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczyna się z dniem, w którym pełnomocnik wyznaczony został do działania w imieniu strony. Podkreślenia wymaga, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym – w przeciwieństwie do innych postępowań – nie istnieje instytucja wstrzymania biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Nawet procedura przyznawania stronie prawa pomocy nie powoduje wstrzymania biegu takiego terminu. Zamiast tego przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidują możliwość przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej, o ile uchybienie takie nastąpiło bez winy strony.

10 W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęty został pogląd, iż z uwagi na długotrwałość procedury przyznawania stronie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, wyłączona jest wina strony w uchybieniu, o ile nastąpiło ono wyłącznie z tej przyczyny. Tym samym stwierdzić trzeba, że pełnomocnik strony, wyznaczony do działania w sprawie z urzędu, w takiej sytuacji zobligowany jest do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, który to wniosek, wraz z uzasadnieniem, złożony winien być w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia, co wynika z art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a. Jednocześnie z takim wnioskiem pełnomocnik winien dokonać czynności, której nie dokonano w terminie.

11 W przedmiotowej sprawie pełnomocnik strony, wnosząc skargę kasacyjną, wprawdzie wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tego środka zaskarżenia, jednak uczynił to w terminie przewidzianym w art. 177 § 1 P.p.s.a., a nie w siedmiodniowym terminie o jakim mowa w art. 87 § 1 tejże ustawy. Zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił ten wniosek.

12 Podkreślić trzeba przy tym, iż pogląd zawarty w przywołanym przez stronę postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest poglądem odosobnionym i stojącym w sprzeczności z ogólnie przyjętą linią orzeczniczą, a Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie zgadza się z nim.

13 Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.