Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2014 r., I OZ 476/14

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2014 r., I OZ 476/14

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 742/12 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 8 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił zażalenie T. W. na postanowienie z dnia 3 września 2013 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 27 czerwca 2013 r. Postanowienie to zostało doręczone – bez pouczenia – T.W. oraz r. pr. Z. K.

3 W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, między innymi, że postanowienie z dnia 3 września 2013 r. zostało doręczone pełnomocnikowi T. W. w dniu 19 września 2013 r. Zażalenie wnosi się zaś w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Termin do wniesienia zażalenia upłynął więc w dniu 26 września 2013 r., a zatem zażalenie wniesione zostało po terminie.

4 W piśmie z dnia 30 października 2013 r. T. W. złożyła zażalenie na postanowienie z dnia 8 października 2013 r. Wskazała, między innymi, że postanowienie z dnia 3 września 2013 r. zostało jej doręczone w dniu 19 września 2013 r. Nie było w nim zamieszczone pouczenie o przysługujących jej prawach ani o terminach, w jakich może wnieść środek zaskarżenia. Naruszyło to art. 6, art. 140 § 3 oraz art. 163 § 2 i 3 p.p.s.a. Wnosząca zażalenie podkreśliła, że r. pr. Z. K. miała upoważnienie wyłącznie do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. W chwili złożenia skargi przestała być pełnomocnikiem T. W. Wnosząca zażalenie wskazała, że "nie [może] ponosić ujemnych skutków działania WSA w Białymstoku, skoro Sąd nie pouczył [jej] o przysługującym terminie na złożenie skargi".

5 Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt I OZ 30/14 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie z dnia 30 października 2013 r. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że po 28 października 2013 r. jedynym pełnomocnikiem T. W. jest A. W. Pełnomocnictwo dla A.W. nie zostało bowiem nigdy cofnięte. Postanowienie z dnia 8 października 2013 r. należało więc doręczyć A. W. Doręczenie tego postanowienia innym podmiotom – w tym T. W. – nie jest skuteczne. NSA stwierdził, że skoro postanowienia z dnia 8 października 2013 r. nie doręczono pełnomocnikowi wnoszącej zażalenie, to wniesienie zażalenia na to postanowienie było niedopuszczalne. Zażalenie to wniesiono bowiem zanim termin do jego wniesienia rozpoczął swój bieg.

6 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skutek postanowienia jest taki, że postanowienie z dnia 8 października 2013 r. należy doręczyć A.W. wraz z pouczeniem o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia. Dopiero po dokonaniu tego doręczenia T. W. lub jej pełnomocnik będą mogli skutecznie wnieść zażalenie na postanowienie z dnia 8 października 2013 r.

7 Zarządzeniem z dnia 14 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku doręczył pełnomocnikowi skarżącej odpisy postanowień z dnia 3 września 2013 r. oraz z dnia 8 października 2013 r.

8 Zażalenie na postanowienie z dnia 8 października 2013 r. złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

11 W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż odpis postanowienia z dnia 3 września 2013 r. został doręczony skarżącej w dniu 19 września 2013 r. bez pouczenia o przysługujących jej prawach ani o terminach, w jakich może wnieść środek zaskarżenia. Ponadto odpis tego postanowienia został także doręczony r. pr. Z. K., która umocowana była wyłącznie do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej (k. 180).

12 W takiej sytuacji uznać należy, iż doręczenie skarżącej postanowienia z dnia 3 września 2013 r. bez pouczenia o przysługujących jej środkach zaskarżenia oraz pełnomocnikowi, który umocowany był tylko do sporządzenia skargi kasacyjnej naruszyło to art. 6, art. 140 § 3 w związku z art. 166 p.p.s.a.

13 W takiej sytuacji stwierdzić należy, że strona poniosła negatywne skutki tego uchybienia Sądu, w postaci odrzucenia zażalenia. Tymczasem strona nie może ponosić ujemnych rezultatów działania Sądu niezgodnego z normami zawartymi w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.

14 Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.