Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2019 r., I OZ 310/19

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2019 r., I OZ 310/19

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2615/17 o odrzuceniu skargi kasacyjnej R. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2615/17 w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2017 r., znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną R. W. i zwrócił mu kwotę 250 zł uiszczoną tytułem wpisu. W uzasadnieniu wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skarżący wezwany został do uzupełnienia braku skargi kasacyjnej poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z odpisem poświadczonym za zgodność z oryginałem, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżący złożył stosowny wniosek, jednak jego odpis nie został poświadczony za zgodność z oryginałem. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę kasacyjną, ponieważ jej braki nie zostały uzupełnione przez stronę w wyznaczonym terminie.

3 Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł R. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), "p.p.s.a.", w zw. z art. 47 § 1 tej ustawy poprzez uznanie, że złożenie odpisu wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie niepoświadczonego za zgodność z oryginałem stanowi podstawę do odrzucenia skargi kasacyjnej, podczas gdy przepisy te nie stawiają wymogu podpisania odpisu pisma procesowego ani poświadczania go za zgodność z oryginałem przez stronę, jej przedstawiciela lub pełnomocnika, a zatem nie było przesłanek do odrzucenia skargi kasacyjnej.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Zażalenie jest zasadne.

6 Przedmiotem niniejszej sprawy wpadkowej jest kwestia prawidłowości wykonania przez skarżącego wezwania Sądu pierwszej instancji do złożenia wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie wraz z poświadczonym za zgodność z oryginałem odpisem tego wniosku. Skarżący złożył ww. wniosek, jednakże jego kopia nie została poświadczona za zgodność z oryginałem. Naczelny Sąd Administracyjny ma na uwadze, że strona nie wykonała prawidłowo wezwania Sądu rozumianego literalnie, a więc nie przedłożyła odpisu wniosku poświadczonego za zgodność z oryginałem. Jednakże ww. wezwanie oraz jego wykonanie należy ocenić przez pryzmat art. 47 i art. 49 § 1 p.p.s.a.

7 Zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Stosownie do § 2 ww. przepisu odpisami mogą być uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. W świetle art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

8 Porównując powyższe przepisy z podstawą prawną odrzucenia skargi kasacyjnej przez Sąd pierwszej instancji – art. 177a w zw. z art. 178 p.p.s.a. – należy dojść do wniosku, że skarga kasacyjna podlega dopiero wtedy odrzuceniu, jeżeli po wezwaniu do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej strona nie uzupełni ich w sposób umożliwiający nadanie tej skardze prawidłowego biegu. Inne rozumienie ww. przepisów prowadzi bowiem do nadmiernego formalizmu i rygoryzmu skutkującego najdotkliwszym dla strony skutkiem w postaci nierozpoznania merytorycznie jej sprawy przez sąd kasacyjny. W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego usunięcie braku skargi kasacyjnej poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie jej na rozprawie oraz przedłożenie kserokopii takiego wniosku bez poświadczenia go za zgodność z oryginałem jest wystarczające do nadania skardze kasacyjnej dalszego biegu. Sąd jest w stanie stwierdzić "na pierwszy rzut oka", nie wykonując żadnych dodatkowych czynności, że załączona kserokopia dla strony przeciwnej odpowiada oryginałowi – jest ona bowiem egzemplarzem odpowiadającym treści złożonego pisma, sporządzonym w formie wydruku komputerowego na jednej stronie formatu A4. Brak poświadczenia tejże kserokopii uznać należy za drobne niedociągnięcie, które nie stoi na przeszkodzie nadaniu skardze kasacyjnej dalszego biegu.

9 Powyższe stanowisko potwierdza również orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt I OZ 84/12; z dnia 3 marca 2015 r., sygn. akt II OZ 157/15; z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1528/17; z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt II OZ 619/18 – orzeczenia.nsa.gov.pl).

10 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 i art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.