Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2014 r., I OZ 1257/13

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2014 r., I OZ 1257/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H.D.-S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 395/13 w przedmiocie wniosku H.D.-S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi H.D.-S. na decyzję Rektora Uniwersytetu K. w W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 H.D.-S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Rektora Uniwersytetu K. w W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy studentów.

3 Zarządzeniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 złotych, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczenie odpisu zarządzenia uznano za dokonane w dniu 16 maja 2013 r. zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W dniu 27 maja 2013 r. skarżąca poinformowała Sąd o zmianie swojego adresu.

4 Skarżąca nie uiściła żądanego wpisu od skargi, co potwierdził Oddział Finansowo – Budżetowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

5 W dniu 30 lipca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, do którego rozpoznania został wyznaczony referendarz sądowy zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącej Wydziału II Sądu z dnia 31 lipca 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 395/13.

6 Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 13 sierpnia 2013 r. ww. wniosek H.D.-S. przekazany został do rozpoznania Sądowi na podstawie art. 258 § pkt 4 w związku z art. 247 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

7 Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 395/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazał, że skoro w przedmiotowej sprawie skarga H.D.-S. nie może zostać rozpoznana z uwagi na nieuiszczenie przez skarżącą wpisu od skargi, to należy uznać, że zachodzą przesłanki do odmowy przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 cytowanej ustawy.

8 Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła skarżąca, zarzucając mu wewnętrzną sprzeczność, jak również wskazując na swoją złą sytuację majątkową oraz na nieprawdziwość twierdzenia, jakoby nie złożyła w terminie zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego na zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

11 Stosownie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 572-574). Podkreślenia wymaga, iż prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych. Wbrew zatem literalnej wykładni przepisu, obejmuje on nie tylko sytuacje rażąco oczywistej niezasadności skargi w aspekcie merytorycznym, ale także te, w których skarga będzie bezwzględnie podlegać odrzuceniu z przyczyn procesowych. Przepis art. 247 p.p.s.a. znajduje tym samym zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga kwalifikuje się do odrzucenia na postawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (M. Niezgódka-Medek, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013) i art. 220 § 3 p.p.s.a., to znaczy jeżeli skarga jest niedopuszczalna.

12 Zgodnie zaś z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

13 Skoro więc skarżąca nie uiściła wpisu od skargi w zakreślonym terminie, a wniosek o przyznanie jej prawa pomocy został wniesiony już po upływie tego terminu, skarga zgodnie z cytowanym wyżej przepisem będzie podlegała odrzuceniu.

14 Odnosząc się do zarzutów skarżącej zauważyć należy, że poinformowała ona o zmianie swego adresu po dniu, w którym zarządzenie z dnia 23 kwietnia 2013 r. o wezwaniu jej do uiszczenia wpisu zostało uznane za doręczone. Zarazem brak jest w aktach sprawy złożonego w terminie zażalenia skarżącej na to zarządzenie.

15 Zasadnie zatem sąd pierwszej instancji uznał, że skoro skarga w niniejszej sprawie jest oczywiście bezzasadna (niedopuszczalna) z przyczyn procesowych, to stosując się do treści art. 247 p.p.s.a. w związku z art. 220 § 3 p.p.s.a. – należało odmówić prawa pomocy.

16 Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.