Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2013 r., I OZ 1114/13

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2013 r., I OZ 1114/13

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2013 r., sygn. akt IV SAB/Wa 150/13 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi A. K. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Radomiu w przedmiocie podjęcia czynności w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 21 października 2013 r., sygn. akt IV SAB/Wa 150/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.

3 W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarga A. K. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Radomiu w przedmiocie podjęcia czynności w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa jest niedopuszczalna, gdyż aspekty postępowania karnego, zarówno w fazie postępowania sądowego jak i postępowania przygotowawczego prowadzonego przez prokuratora i Policję, reguluje ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. nr 89 poz. 555 ze zm.). Dlatego też, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sądy administracyjne powołane zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." do kontroli działalności administracji publicznej, nie są właściwe do rozpoznawania skarg na działanie lub bezczynność prokuratora wykonującego zadania regulowane w Kodeksie postępowania karnego.

4 W tej sytuacji, ze względu na oczywistą bezzasadność skargi na podstawie art. 247 P.p.s.a., Sąd I instancji oddalił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy.

5 Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A. K., domagając się jego zmiany polegającej na ustanowieniu radcy prawnego.

6 W ocenie wnoszącego zażalenie działanie Prokuratur jest elementem działalności publicznej i nie ma przeszkód aby ten aspekt rozpoznawał sąd administracyjny.

7 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

8 Stosownie do treści art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, przy stanie faktycznym i prawnym, który nie budzi najmniejszych wątpliwości, że wniesiona skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt I OZ 35/09, LEX nr 551912; z dnia 24 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 481/10, LEX 621860; z dnia 3 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OZ 577/10, LEX nr 737523).

9 W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego zażalenie, taka sytuacja wystąpiła w okolicznościach niniejszej sprawy.

10 Skarga na bezczynność Prokuratora w przedmiocie podjęcia czynności w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa niewątpliwie wykracza poza właściwość sądów administracyjnych. Jak zasadnie stwierdził Sąd I instancji, brak jest przepisu prawa, który przewidywałby dopuszczalność wniesienia w tym zakresie skargi do sądu administracyjnego. Sądy administracyjne powołane są bowiem do kontroli określonych aktów prawnych podejmowanych przez organy administracji publicznej, wyliczonych enumeratywnie w art. 3 § 2 P.p.s.a.

11 W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie był uprawniony do uznania skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 P.p.s.a. i w konsekwencji oddalenia wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania. Podkreślić przy tym należy, iż w sytuacji, gdy skarga niewątpliwie kwalifikuje się do odrzucenia, przepis ten nie daje Sądowi możliwości przyznania stronie prawa pomocy, nawet wówczas, gdy sytuacja materialna nie pozwala jej na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania.

12 Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.