Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., I OW 95/12

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., I OW 95/12

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska sędzia NSA Irena Kamińska (spr.) sędzia del. WSA Marian Wolanin Protokolant Małgorzata Kamińska po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku Starosty D. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość między Starostą D. a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Dz. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku Piotra G. i Zbigniewa G. – PPHU "G." s.c. w D. - o przyznanie kosztów wynagrodzenia za dozór pojazdów usuniętych z drogi postanawia: wskazać Starostę D. jako organ właściwy do rozpoznania wniosku.

Uzasadnienie

2 Wnioskiem z dnia 4 maja 2012 r. Starosta D. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość zaistniałego pomiędzy nim, a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w D. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku Panów Piotra G. i Zbigniewa G. o przyznanie kosztów przechowywania - wynagrodzenia za dozór pojazdów usuniętych z drogi.

3 W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż do Urzędu Skarbowego w D. w dniu 3 lutego 2012 r. wpłynął wniosek Piotra G. i Zbigniewa G. prowadzących Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowo-Usługowe "G." spółka cywilna w D. w którym wystąpiono o wydanie postanowienia w sprawie przyznania od Skarbu Państwa przedsiębiorstwu Produkcyjno-Handlowo-Usługowemu "G." Piotr G i Zbigniew G spółka cywilna zwrotu poniesionych kosztów przechowywania na strzeżonym parkingu pojazdów usuniętych z drogi, w okresie od 11 czerwca 2009 r. do dnia 3 września 2010 r. według załączonego do wniosku wykazu pojazdów, daty ich usunięcia i ilości dni przechowywania na parkingu strzeżonym wnioskodawców. Pismem z dnia 23 lutego 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. uznał, że organem właściwym do wydania postanowienia jest w chwili obecnej Starosta Powiatu D.. W związku z tym w wniosek Piotra G. i Zbigniewa G. wraz z załącznikami został przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. przekazany do Starosty D. Starosta D. uważa, że nie jest organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o przyznanie kosztów przechowywania - wynagrodzenia za dozór pojazdów wykazanych w załączonym do wniosku wykazie usuniętych z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust 1 ustawy prawo o ruchu drogowym w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do 3 września 2010 r. Wskazując art. 13 przepisów przejściowych ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw wnioskodawca wskazał, że usuwanie pojazdów stało się zadaniem własnym powiatu, z tym zastrzeżeniem że nowe brzmienie przepisów dotyczących zadań powiatu związanych z usuwaniem pojazdów oraz prowadzeniem parkingów weszło w życie dopiero po dniu 21 sierpnia 2011 r. Z załączonych do wniosku przez Panów Piotra G. i Zbigniewa G. wykazów pojazdów wraz z danymi dotyczącymi ich usunięcia i przekazania na parking strzeżony wskazane pojazdy mieszczą się w przedziale czasowym określonym art. 13, który wskazuje Skarb Państwa jako ponoszącego koszty przechowywania pojazdów z tego okresu. Zdaniem wnioskodawcy uzasadnionym jest przyjęcie, że w przypadku pojazdów których 6 miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął, zastosowanie mają przepisy § 3 rozporządzenia i art. 102 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które zachowały swoje dotychczasowe brzmienie, a tym samym nadal istnieje możliwość stosowania tych przepisów w odniesieniu do tych pojazdów których 6 miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął przed dniem wejścia w życie m ustawy nowelizującej. Wobec powyższego, jednostka prowadząca parking strzeżony może dochodzić zwrotu wydatków związanych z przechowywaniem usuniętych z drogi pojazdów w stosunku do których 6 miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie pomiędzy 11 czerwca 2009 r. a dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej oraz przyznania wynagrodzenia należnego z tego tytułu w trybie przewidzianym w art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji t.j. składając wniosek do właściwego miejscowo Naczelnika Urzędu Skarbowego. Tym samym, zdaniem wnioskodawcy można stwierdzić, że podmiotem właściwym w zakresie zwrotu wydatków związanych z przechowywaniem usuniętych z dróg pojazdów oraz należnego z tego tytułu wynagrodzenia dla pojazdów, których 6 miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej, właściwy miejscowo jest Naczelnik Urzędu Skarbowego .

4 W odpowiedzi na powyższy wniosek Naczelnik Urzędu Skarbowego w D. wskazał, iż w niniejszej sprawie wyszczególnione we wniosku pojazdy zostały przejęte na rzecz powiatu na podstawie prawomocnych wyroków sądów powszechnych, w postępowaniach prowadzonych na podstawie przepisów prawo o ruchu drogowym, zaś wniosek o zwrot kosztów został złożony w dniu 3 lutego 2012 r. Oznacza to, że postępowanie wszczęte zostało pod rządem obowiązywania art.

5 130a ust. 10h ww. ustawy, który to przepis, jako organ właściwy do załatwienia wniosku, wskazuje starostę.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Sądy administracyjne rozpoznają - na podstawie art. 4 p.p.s.a. spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Jednocześnie - zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory, o który mowa w cytowanym wyżej artykule.

8 W przedmiotowej sprawie Starosta D. wniósł o rozstrzygnięcie sporu o właściwość zaistniałego pomiędzy nim, a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w D. w sprawie dotyczącej wniosku Piotra G. i Zbigniewa G. o przyznanie zwrotu wydatków poniesionych z tytułu dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów usuniętych z drogi w okresie od 11 czerwca 2009 r. do 3 września 2010 r.

9 W dacie wpływu wniosku do organu tj. w dniu 3 lutego 2012 r. obowiązywał art. 130a ust 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 108, poz. 908 ze zm.), w brzmieniu określonym w art. 1 ust 10 pkt j ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1018 ze zm.), zgodnie z którym starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia, a powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu.

10 Do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu zobowiązany jest starosta. Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym (art. 130a ust. 10 f cyt. ustawy). Jednostka prowadząca parking strzeżony, w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w ust. 10, powiadamia o tym fakcie właściwego miejscowo starostę oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu (art. 130a ust. 10 g cyt. ustawy). Koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta (art. 130a ust. 10 h cyt. ustawy).

11 Z powyższych przepisów bezspornie wynika, iż w dacie otrzymania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. wniosku o przyznanie zwrotu wydatków z tytułu dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów usuniętych z drogi tj. w dniu 3 lutego 2012 r. organem właściwym do jego rozpoznania, zgodnie z wyżej przytoczonymi przepisami, był Starosta D..

12 W tym stanie rzeczy, mając za podstawę art. 4 w zw. z art. 15 § 2 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.