Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2008 r., I OW 100/07

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2008 r., I OW 100/07

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędziowie NSA Grażyna Radzicka (spr.) Joanna Runge-Lissowska Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Starosty P. o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego między Starostą P. a Wojewodą W. w przedmiocie wskazania organu właściwego w sprawie dokonania klasyfikacji i szacunku gruntu nadanego J. K. dokumentem nadania ziemi postanawia: oddalić wniosek

Uzasadnienie

2 Wnioskiem z dnia 24 września 2007 r. Starosta P. na podstawie art. 166 ust 3 w związku z art. 8 ust 2 Konstytucji RP art. 22 § 2 w związku z art. 22 § 3 pkt 2 K.P.A. art. 4 in fine w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą P., a Wojewodą W. w przedmiocie wskazania organu właściwego do załatwienia sprawy dokonania klasyfikacji i szacunku gruntu nadanego J. K. dokumentem nadania ziemi nr [...] z dnia [...] listopada 1947 r. położonego w P., obecnie oznaczonego w ewidencji gruntów: obręb S., arkusz mapy [...], działka nr [...], zapisanego w księdze wieczystej Kw nr [...] jako własność Miasta P..

3 W motywach tego wniosku podniesiono, że decyzją z dnia [...] znak [...] Prezydent Miasta P., jako prezydent miasta na prawach powiatu, wykonując zadanie z zakresu administracji rządowej, odmówił dokonania klasyfikacji i szacunku gruntu nadanego J. K. dokumentem nadania ziemi nr [...] z dnia [...] listopada 1947 r. położonego w P., obecnie oznaczonego w ewidencji gruntów: obręb S., arkusz mapy [...], działka nr [...], zapisanego w księdze wieczystej Kw nr [...] jako własność Miasta P..

4 Od tej decyzji J. K. złożył odwołanie. Na skutek jego rozpoznania Wojewoda W. ostateczną decyzją z dnia [...] znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, wskazując jednocześnie, iż zasadnym jest wyłączenie się tego organu od prowadzenia przedmiotowej sprawy. Z tych powodów postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. znak [...] Prezydent Miasta P. przekazał wniosek K. K. Wojewodzie W., po czym Wojewoda W. postanowieniem nr znak [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. na podstawie art. 26 § 2 i § 3 oraz art. 123 § 1 K.P.A wyznaczył Starostę P. jako organ właściwy do załatwienia wyżej opisanej sprawy.

5 W uzasadnieniu postanowienia, stwierdzono, że stosownie do przepisu § 38 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. nr 10, poz. 51 ze zm.), w przedmiocie dokonania klasyfikacji i szacunku gruntu orzeka w drodze decyzji starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej.

6 W myśl przepisu art. 26 § 3 Kpa, jeżeli wskutek wyłączenia organ administracji publicznej stał się niezdolny do załatwienia sprawy, stosuje się odpowiednio § 2 tego artykułu, który stanowi, ze w przypadku wyłączenia organu sprawę załatwia organ wyższego stopnia, przy czym organ ten może do jej załatwienia wyznaczyć inny podległy sobie organ.

7 Wojewoda W. wyznaczając Starostę P. do załatwienia sprawy podkreślił, że zgodnie z § 40 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej wojewoda w tych sprawach jest organem wyższego stopnia, stąd nie jest uprawniony ustawowo do rozstrzygania w sprawach z Dekretu w pierwszej instancji.

8 Na wybór Starosty P. jako organu wyznaczonego do rozpatrzenia sprawy zdaniem Wojewody miał wpływ również fakt, że strona zamieszkuje w P., a zatem w mieście, w którym znajduje się siedziba tego organu. We wniosku o rozpatrzenie sporu kompetencyjnego Starosta P. podniósł, że Wojewoda W. wyznaczając Starostę Po. do rozpatrzenia sprawy naruszył art. 26 § 1 zd. 1 Kpa oraz art. 26 § 2 zd. 2 K.P.A.

9 Uzasadniając szeroko pojęcie "kompetencji" funkcjonujące w nauce prawa administracyjnego, w ocenie wnioskodawcy Starosta nie należy do organów administracji rządowej w województwie, gdyż o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej nie wykonuje zadań z zakresu administracji rządowej.

10 Właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego wnioskodawca wywodził z przepisów art. 22 § 2 K.P.A w związku art. 4 in fine w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz poglądu wyrażonego w postanowieniu NSA z 12 października 2006 r. II OW 22/06.

11 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

12 Warunkiem wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny merytorycznego orzeczenia w przedmiocie sporu kompetencyjnego jest istnienie sporu prawnego, którego podmiotem z jednej strony jest organ jednostki samorządu terytorialnego lub samorządowe kolegium odwoławcze, a z drugiej- organ administracji rządowej. Spór taki może wystąpić w sytuacji, kiedy organy uznają się za niewłaściwe do załatwienia danej sprawy (spór negatywny) bądź w sytuacji kiedy organy uznają się jednocześnie za właściwe do załatwienia danej sprawy (spór pozytywny).

13 Jednakże w rozpoznawanej sprawie nie występuje ani spór o właściwość, ani tez spór kompetencyjny, bowiem w okolicznościach niniejszej sprawy Wojewoda W. działając jako organ administracji rządowej wyższego stopnia nad Starostą P. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. znak [...] na podstawie art. 26 § 2 oraz 123 § 1 K.P.A wyznaczył Starostę P. do prowadzenia oznaczonej indywidualnie konkretnej sprawy.

14 Przepis art. 26 § 2 K.P.A. w przypadku wyłączenia organu pozwala organowi wyższego stopnia wyznaczyć do załatwienia sprawy inny podległy sobie organ. Przepis ten nie ogranicza takiej delegacji żadnymi dodatkowymi przesłankami. Wydanie postanowienia w powyższym zakresie przez organ wyższego stopnia nie jest równoznaczne z uznaniem się za niewłaściwy w sprawie, a podjęcie działania w trybie 26 § 2 K.P.A. jest wyłącznie skorzystaniem z uprawnienia organu wyższego stopnia do delegowania swoich kompetencji na organ niższego stopnia albo bezpośrednio albo pośrednio podległy. Przy takim rozumieniu przepisu błędnym jest przywołanie przez Wojewodę W. § 3 art. 26 zarówno w podstawie postanowienia jak i w uzasadnieniu gdyż w niniejszej sprawie sytuacja z art. 26 § 3 K.P.A. nie zachodzi, a dla meritum postanowienia istotnym jest skorzystanie z uprawnienia przez Wojewodę W. z art. 26 § 2 K.P.A.

15 Postanowienie w tym przedmiocie jest niezaskarżalne. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie występuje spór o właściwość ani też spór kompetencyjny, argumentacja wniosku Starosty P. oparta została w swej istocie na błędnych przesłankach. Chybionym jest również uzasadnienie wniosku w tej części w jakiej wnioskodawca odwołuje się do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2006 r. sygn. II OW 22/06 z glosą aprobującą M. Szubiakowskiego (OSP 2007/7-8/82). Powyższe postanowienie dotyczy bowiem problemu przekazania sprawy i uchylenia przez organ wyższego stopnia postanowienia o przekazaniu (art. 65 § 1 K.P.A.) z istotnymi problemami dotyczącymi właściwości rzeczowej. Natomiast w niniejszej sprawie Wojewoda W. skorzystał z uprawnienia o której mowa w art. 26 § 2 K.P.A. przy instytucji wyłączenia organu. Analizując pojęcie z art. 26 § 2 K.P.A. "inny podległy organ" nie można podzielić wywodu wniosku, że Starosta P. nie jest w niniejszej sprawie innym podległym organem. Prezydent Miasta P. - miasta na prawach powiatu (wyłączony od rozpoznania sprawy) czyni organ wykonawczy niewładnym do działania. Organem drugiej instancji jest Wojewoda W.. Starosta P. wchodzący w skład organu wykonawczego powiatu p. dysponujący takimi samymi uprawnieniami co prezydent miasta na prawach powiatu jest organem podległym Wojewodzie w sytuacji kiedy istnieje materialnoprawna podstawa do załatwienia sprawy przez organ administracji określonej sprawy administracyjnej.

16 Z treści żądania J. K. wynikało, że żądał klasyfikacji i szacunku gruntu nadanego mu dokumentem nadania ziemi nr 1473/47 z 5 listopada 1947 r. Obecnie zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 nr 240, poz. 2027 ze zm.) do organów służby geodezyjno kartograficznej należy starosta (art. 6a pkt 2 lit "b") i jego zadania wykonywane są jako zadania z zakresu administracji rządowej. Zadania starosty określa art. 7 d. Należy do nich również klasyfikacja gruntów i taksacja nieruchomości. Organem wyższego stopnia w tym zakresie jest wojewoda- wykonujący zadania przy pomocy wojewódzkiego inspektora nadzoru geodezyjnego i kartograficznego.

17 Powyżej przytoczone przepisy przeczą twierdzeniu, że starosta nie jest "innym podległym organem".

18 Skoro w niniejszej sprawie nie powstał spór o właściwość jako też spór kompetencyjny pomiędzy Wojewodą W. i Starostą P. – Naczelny Sąd Administracyjny nie ma usprawiedliwionych podstaw do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia.

19 Z powyższych względów na podstawie art. 15 § 2 w związku z art. 151 i 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w postanowieniu.