Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2010 r., I OSK 996/10

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2010 r., I OSK 996/10

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. E. i A. T. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 37/10 odrzucającego skargę S. E. i A. T. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 S. E. i A. T., reprezentowane przez adwokata, wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Gospodarki z dnia 30 października 2009 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia.

3 Wniesiona w sprawie skarga stron objęta była wpisem stałym w wysokości 200 zł (§ 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2139, ze zm.), który został opłacony przez adwokata poprzez naklejenie na skardze znaków opłaty sądowej w kwocie 200 zł.

4 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 marca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 37/10 odrzucił skargę na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) stwierdzając, że profesjonalny pełnomocnik w terminie do wniesienia skargi nie uiścił należnego wpisu, bowiem zgodnie z art. 219 p.p.s.a. zadość obowiązkowi uiszczenia należnej opłaty sądowej od skargi nie czyni naklejenie na skardze znaków opłaty sądowej w kwocie 200 zł.

5 Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną zatytułowaną "zażalenie" wniosły S. E. i A. T. zarzucając naruszenie art. 219 p.p.s.a. poprzez błędną interpretację przepisu, zawężającą ustalenie wniesionej opłaty do przytoczonych przez Sąd sposobów uiszczenia opłaty sądowej i domagając się jego zmiany poprzez uznanie, że złożona przez pełnomocnika skarga została opłacona zgodnie z treścią art. 219 p.p.s.a., w znakach sądowych o nominale 200 zł w przepisanym ustawowo terminie.

6 W ocenie strony skarżącej uiszczenie opłaty sądowej w ww. sposób odpowiada pojęciu uiszczenia opłaty do kasy właściwego sądu administracyjnego i jest zgodne z treścią rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

7 Strona podniosła, że uiszczając opłatę w kwocie przewidzianej przepisami rozporządzenia na egzemplarzu skargi, wskazano w sposób nie budzący wątpliwości tytuł wpłaty od przedmiotowej skargi wraz z sygnaturą i oznaczeniem przedmiotu skargi.

8 W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

9 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

10 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

11 Poza sporem jest, że należny w sprawie wpis od skargi jest wpisem stałym w wysokości 200 zł. W myśl art. 221 p.p.s.a pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.

12 Zgodnie zaś z art. 219 § 2 p.p.s.a. zd. pierwsze opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie przyjęte zostało stanowisko, że brak jest możliwości uiszczenia opłaty sądowej, w tym wpisu, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innej formie, niż wskazana w przepisie art. 219 § 2 p.p.s.a. Dotyczy to w szczególności uiszczenia opłaty znakami opłaty sądowej (por. powołane w odpowiedzi na skargę kasacyjną postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 28/04 - ONSAiWSA 2004 nr 1, poz. 4 i niepublikowane postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OZ 287/07 i z dnia 21 września 2005 r., sygn. akt II OZ 784/05).

13 Wprawdzie zauważyć należy, że art. 221 p.p.s.a., na mocy art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2010 r. Nr 36, poz.196), został uchylony, ale nowelizacja ustawy weszła w życie w dniu 10 kwietnia 2010 r., a więc już po wydaniu zaskarżonego postanowienia, dlatego zmiana ta nie może mieć znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia.

14 W niniejszej sprawie profesjonalny pełnomocnik skarżących dokonał opłaty sądowej w znakach opłaty sądowej, wobec czego należy stwierdzić, że nie zastosowano się do dyspozycji art. 219 § 2 p.p.s.a., który podobnie jak § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przewiduje możliwości dokonywania opłat sądowych w formie naklejania znaków opłaty sądowej.

15 Skoro więc wniesienie przez pełnomocnika skarżących opłaty od skargi w sprawie podlegającej wpisowi stałemu znakami opłaty sądowej nie mogło zostać uznane za skuteczne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie postanowił o odrzuceniu skargi S. E. i A. T.

16 Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

17 Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej od postanowienia nie może rozstrzygać o kosztach postępowania kasacyjnego, ponieważ art. 203 p.p.s.a. przewiduje taką możliwość jedynie w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej od wyroku. Z tego względu zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosek w tym przedmiocie nie mógł być rozpoznany.