Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2006 r., I OSK 830/06

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2006 r., I OSK 830/06

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Bujko po rozpoznaniu w dniu 15 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi J. K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2006 r. sygn. akt I OSK 264/06 w zakresie oddalenia skargi kasacyjnej J. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 8/04 o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 grudnia 2003 r., sygn. akt I SA 770/95 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 16 marca 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. K. wniesioną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2005 r., którym to postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 11 grudnia 2003 r.

3 Pismem z dnia 6 czerwca 2006 r. J. K. wniósł sporządzoną osobiście skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2006 r. zarzucając, iż postanowienie to narusza art. 180 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. z uwagi na to, że wbrew wyrażonemu w nim stanowisku Sądu postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2003 r. było kończącym postępowanie w sprawie o wznowienie, co stoi także w sprzeczności z art. 45 pkt 1 Konstytucji RP.

4 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5 Wniesiona w niniejszej sprawie skarga o wznowienie postępowania została oparta na podstawie art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., który odnosi się do przyczyn nieważności postępowania. W takiej sytuacji właściwym do wznowienia postępowania jest sąd, który wydał zaskarżone orzeczenie, co wynika ze zdania pierwszego art. 275 p.p.s.a., a zatem w rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny.

6 Właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozpoznania skargi o wznowienie postępowania rodzi skutek określony w art. 175 p.p.s.a., co wynika z treści art. 276 p.p.s.a. W myśl tego przepisu do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy poniższe nie stanowią inaczej. Jednakże gdy do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, stosuje się odpowiednio art. 175 p.p.s.a.

7 Przywołany w tym przepisie art. 175 w § 1 p.p.s.a. wprowadza przymus adwokacko-radcowski w sporządzeniu skargi kasacyjnej, w § 2 wyłącza ten przymus w stosunku do określonych w tym przepisie podmiotów, a w § 3 dopuszcza możliwość sporządzenia skargi kasacyjnej przez doradcę podatkowego w sprawach obowiązków podatkowych i przez rzecznika patentowego w sprawach własności przemysłowej.

8 Przeniesienie art. 175 p.p.s.a. do postępowania wznowieniowego pozostającego we właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza rozciągnięcie przymusu adwokacko-radcowskiego na sporządzenie skargi o wznowienie postępowania (z uwzględnieniem sytuacji określonych w art. 175 § 3 i wyłączeniem sytuacji wymienionych w art. 175 § 2). Obowiązek sporządzenia skargi o wznowienie postępowania zakończonego orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przez adwokata bądź radcę prawnego w świetle przytoczonych wyżej przepisów nie budzi wątpliwości.

9 Jednakże odpowiednie stosowanie art. 175 p.p.s.a. w postępowaniu wznowieniowym pozostającym we właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, o czym mowa w art. 276 p.p.s.a., oznacza nie tylko istnienie obowiązku sporządzenia skargi o wznowienie postępowania przez podmioty wymienione w art. 175 § 1 i 3 p.p.s.a., ale jednocześnie wymaganie odrzucenia skargi wznowieniowej sporządzonej osobiście przez skarżącego niekorzystającego z wyłączenia, o którym stanowi art. 175 § 2 p.p.s.a.

10 W rozpoznawanej sprawie skarżący, niespełniający wymagań, o których mowa w art. 175 § 2 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego sporządził osobiście. Ten brak skargi wznowieniowej, a będący uchybieniem nieusuwalnym, musi powodować jej odrzucenie (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt I GSK 359/05 opubl. ONSAiWSA 2005/5/98).

11 Niezależnie od tego należy zauważyć, iż przedstawiona skarga o wznowienie jest niedopuszczalna także z innych powodów:

12 - nie opiera się ona na żadnej ustawowych podstaw do wznowienia postępowania (art. 271 – 273 p.p.s.a.)

13 - dotyczy sprawy, która nie została zakończona orzeczeniem merytorycznym lecz procesowym (rozstrzygającym wniosek o wykładnię orzeczenia), w której wznowienie postępowania było w ogóle niedopuszczalne).

14 Dlatego na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. skarga o wznowienie podlegała odrzuceniu.