Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2007 r., I OSK 821/06

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2007 r., I OSK 821/06

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz (spr.) Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec Marek Stojanowski Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 maja 2005 r. sygn. akt II SA/Sz 118/04 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania; 2. przyznaje na rzecz radcy prawnego F. P. kwotę 407,80 zł (czterysta siedem osiemdziesiąt), obejmującą stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 52,80 zł ( pięćdziesiąt dwa 80/100), tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonych przez Skarb Państwa.

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 19 maja 2005 r. II SA/Sz 118/04 – nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia – oddalił skargę J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] /, utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] Nr [...], którą przyznano skarżącemu zasiłek celowy na zakup żywności dietetycznej oraz częściowe pokrycie kosztów zakupu obuwia jesiennego, w wysokości 70 zł.

3 Wnosząc skargę kasacyjną J. C., reprezentowany przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, jako jej podstawę przytoczył naruszenie prawa materialnego "tj. w szczególności art. 67 Konstytucji RP, art. 2a ust. 1 pkt 2 oraz art. 32 ustawy o pomocy społecznej z dnia 29.11.1990 r. (Dz. U. z 1998 r., Nr 64, poz. 414 z późn. zm.) oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18.09.2001 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 114, poz. 1220) w sprawie wywiadu środowiskowego (rodzinnego), jak też naruszenie prawa procesowego, przede wszystkim art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błędną interpretację i zastosowanie lub brak zastosowania".

4 W dodatkowym piśmie pełnomocnik skarżącego zarzucił ponadto, że postępowanie sądowe jest obciążone wadą nieważności, gdyż wniosek o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie radcy prawnego, złożony 9 maja 2005 r., został rozpoznany dopiero postanowieniem z dnia 16 czerwca 2005 r.

5 Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje:

6 Z akt sprawy wprost wynika, że wniosek skarżącego o ustanowienie radcy prawnego, złożony w toku postępowania sądowego, został rozpoznany dopiero po wydaniu zaskarżonego wyroku.

7 Skarżący został więc pozbawiony możności obrony swych praw, i zachodzi przyczyna nieważności określona w art. 183 § 2 pkt 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

8 Orzeczono zatem jak w sentencji na mocy art. 186 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bez potrzeby podejmowania oceny czy przytoczone w samej skardze kasacyjnej podstawy są usprawiedliwione.

9 Na mocy art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyznano pełnomocnikowi z urzędu należne mu wynagrodzenie, natomiast nie orzeczono o zwrocie koszów poniesionych przez skarżącego w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, gdyż – w świetle art. 203 powołanej ustawy – należy się zwrot niezbędnych kosztów, lecz tylko postępowania kasacyjnego.