Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2008 r., I OSK 777/08

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2008 r., I OSK 777/08

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. N. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 marca 2008 r. sygn. akt III SA/Wr 113/08 odrzucające skargę I. N. na czynność materialno-techniczną Prezydenta Miasta L. w przedmiocie odmowy zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a: oddalić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

2 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 14 marca 2008 r. sygn. akt III SA/Wr 113/08 odrzucił skargę I. N. na czynność Prezydenta Miasta L. w przedmiocie odmowy zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu.

3 W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarga I. N. z dnia 3 stycznia 2008 r. odpowiada treści skargi z dnia 15 grudnia 2006 r., w której skarżąca również żądała "uchylenia aktu Prezydenta Miasta L. z dnia [...]" Skarga ta była już przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego i wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2007 r. sygn. akt III SA/Wr 105/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę I. N. w przedmiocie zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 8 września 2007 r. To wskazuje, że w niniejszej sprawie zachodzi tożsamość stron oraz tożsamość przedmiotu. Zatem podstawę odrzucenia skargi stanowi stan powagi rzeczy osądzonej, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.").

4 I. N. złożyła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. "naruszenie normy prawnej wyrażonej w treści art. 58 § 2 pkt 4 P.p.s.a. przez błędne przyjęcie, iż poddana rozstrzygnięciu sprawa została prawomocnie osądzona, które to przyjęcie miało wpływ na wynik sprawy, zamykając drogę do merytorycznego rozpoznania skargi, szczególnie w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07; naruszenie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) przez brak rozpoznania wniesionej skargi, spełniającej warunki formalne do oceny stanu faktycznego przy zastosowaniu powołanych w skardze przepisów.

5 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż niezależnie od tożsamości podmiotowej stron postępowania, przedmiotem skargi z dnia 15 grudnia 2006 r. było żądanie uchylenia aktu organu odmawiającego zwrotu pobranych opłat z dnia 16 października 2006 r. oraz stwierdzenie bezczynności organu w zakresie w zakresie obowiązku dokonania zwrotu nadpłaty w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej. Natomiast w skardze z dnia 3 stycznia 2008 r. skarżąca wniosła o uchylenie aktu organu wydanego w dniu [...] oraz stwierdzenie bezskuteczności czynności pobrania opłat w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego uchylającego podstawę ich pobrania w określonej w rozporządzeniu wysokości. Ponadto, w odrzuconej skardze, skarżąca oparła swoje żądania na przepisach Konstytucji RP, zaś skarga skierowana do Sądu w dniu 15 grudnia 2006 r. dotyczyła innego aktu oraz opierając się na przepisach Ordynacji Podatkowej, nie zawierała wskazanych powyżej zarzutów.

6 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7 Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.

8 Przede wszystkim należy zaznaczyć, że stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Strona zatem, zarzucając - zgodnie z art. 174 P.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną jego wykładnię, czy też naruszenie przepisów postępowania, powinna wskazać przepisy prawa naruszone przez Sąd I instancji.

9 Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca, jako podstawę skargi kasacyjnej wskazała naruszenie "art. 58 § 2 pkt 4" P.p.s.a., podczas gdy przepis taki w ogóle nie istnieje, ponieważ paragraf drugi wskazanego art. 58 nie dzieli się na żadne jednostki redakcyjne. Zważywszy jednak, że pkt 4 przewidziany jest w § 1 tegoż przepisu i z uzasadnienia zarzutu wynika, iż właśnie naruszenie tej normy strona zamierzała zarzucić, zasadnym jest rozpoznawanie wymienionego zarzutu.

10 Stosownie zatem do art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. W zakresie objętym regulacją tego przepisu stan powagi rzeczy osądzonej w postępowaniu sądowoadministracyjnym istnieje w warunkach tożsamości przedmiotu postępowania oraz tożsamości jego stron. Stąd, badając czy wskazana zasada nie została naruszona, sąd administracyjny analizuje: co jest przedmiotem sprawy i jakie występują strony. Jeżeli dojdzie do przekonania, że sprawa "o to samo" między tymi samymi stronami została już rozstrzygnięta, zobowiązany jest do odrzucenia skargi.

11 Taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Bowiem, jak trafnie zauważył Sąd I instancji, skarżąca I. N., zarówno w skardze oddalonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2007 r. sygn. akt III SA/Wr 105/07, jak i w skardze z 3 stycznia 2008 r. kwestionowała wysokość pobranej przez Prezydenta Miasta L. opłaty za kartę pojazdu, raz wnosząc o zwrot zawyżonej opłaty, oraz o stwierdzenie bezskuteczności jej pobrania. Nie mniej jednak - wbrew stanowisku skarżącej - w niniejszej sprawie zachodzi zarówno tożsamość stron jak i przedmiotu ze sprawą o sygn. akt III SA/Wr 105/07, która została już rozstrzygnięta.

12 Ustosunkowując się ponadto, do argumentacji strony dotyczącej odmienności powoływanych w obydwu skargach aktów prawnych, należy zaznaczyć, że okoliczność ta pozostaje bez wpływu dla oceny naruszenia zasady res iudicata. Wynika to z treści art. 134 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

13 W związku z powyższym, z uwagi na trafne przyjęcie przez Sąd I instancji, iż doszło do naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej, nieuzasadnionym pozostaje zarzut naruszenia art. 1 ustawy o ustroju sądów administracyjnych, poprzez brak rozpoznania wniesionej skargi. Skarga bowiem podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna.

14 W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.